uluru (ayers rock)

Dag allemaal,

Hier  is het verslagje van mijn ervaringen rond Uluru. Dit is de beroemde monoliet Ayers Rock. Sinds men sinds de jaren 80 meer en meer de Aborignal rechten erkende en het land terug gaf, is men de locaties op hun land ook de aboriginal namen aan het geven. Dit is er een en natuurlijk het meest bekende.

Op mijn eerste dag dat  ik de Oodnadatta track verlaat en fiets op de Stuart HW kom ik al bekend volk tegen. Het is een groep van Europese jongeren die zich "de familie" noemen. 2 italiaanse vrienden die de anderen hebben leren kennen toen ze allemaal aan het werken waren in de fruitoogst.
Zeer vele jonge backpackers doen dat. Ze hebben een reis-werkvergunning voor een jaar. Werken hier en daar voor een tijdje en als ze geld hebben, reizen ze weer verder. Als je meer dan 3 maanden op een boerderij (meestal heel afgelegen) werkt dan mag je dat nog een tweede jaar doen.
De Italiaan Louka en zijn vriend zijn zeer geinteresseerd in mijn fietsen. Davide wil zelf gaan fietsen in Laos, Vietnam en Laos. Net als de eerste keer word ik uitgenodigd voor een koffie. Het is echter zeer sterke expresso. Echt op zijn Italiaans. Mijn maag is er niet zo tevreden mee.

Ik praat bij een roadhouse ook even met een roadtrain bestuurder. Een roadtrain is een vrachtwagen die tot 4 ladingen mag trekken. Het is een totaal van 200 ton en een lengte van 54m. Ze kunnen tot 2000l diesel innemen. Als ze wat tegenwind hebben, kan het tot een half uur duren eer ze 100km rijden. Ze stoppen dus niet snel en ook voor een fietser vertragen ze niet. Ze wijken wel heel goed uit zodat ik ook weinig last heb van de wind enz. Als er tegenliggend verkeer is, claxoneren ze goed op tijd zodat ik de tijd heb om aan de kant te gaan. Dat moet dan wel want de wegen zijn te smal. Dit gebeurt echter niet veel want zoveel verkeer is er niet. Ze hebben ook een radio waardoor ze met elkaar praten en waarschuwingen geven. Fietsers horen daar ook bij. Zij zijn geen probleem.

De Grey Nomads zijn dat wel. Met de grey nomads bedoelt men de oudere mensen die maandenlang reizen met hun caravans. Ze volgen de seizoenen. In hun winter gaan ze naar het noorden. Hier is alles omgekeerd dus het noorden is kort bij de evenaar. Tropisch en warm maar te heet in de winter en dan gaan ze naar het zuiden.
Deze mensen zijn zeker geen professionele bestuurders en vergeten soms ook dat hun caravan tot 25cm breder is dan hun auto en dat ze dan soms wel kort bij mij komen.  Hoewel ze alle tijd hebben, hebben ze ook niet de gewoonte om te wachten achter een fietser.
Het zijn meestal wel hele vriendelijke mensen die me enorm vele vragen stellen op de rustplaatsen. Mijn favoriete opmerking is : je hebt wel heel veel bagage op  je fiets. Het is ca 25kg zonder het eten of drinken. Ze reizen echter met meer dan 5 ton aan uitrusting.
Heel regelmatig bieden ze me eten of drank aan.

Hier in het midden van Australie en in de woestijn is het overdag leuk. Ca 20gr en geen regen natuurlijk maar snachts vriest het regelmatig. Ik ben meer dan  1 keer wakker geworden met ijs op mijn tassen. Mijn slaapzak is nu 10 jaar oud en niet meer zo heel warm maar dit kunnen we nog aan.
Ik blijf soms ook wat langer liggen tot de zon opkomt. Eenmaal dit gebeurt stijgt te temp snel. Met een warm ontbijt is alles ook dadelijk vergeten.

Op vrijdag, 18 mei, bereik ik Uluru. Het meest toeristische plaats in Australie en dat is meteen te merken. 7 dollar of 5,6 euro voor een bevroren wit slecht brood in een van de roadhouses.
Uluru is 1 van de 3 monolieten in deze streek. Monolieten zijn zeer grote rotsblokken die ergens op hun eentje liggen. Dit is allemaal het gevolg van tectonische bewegingen. Het heeft de mensen eeuwenlang gefascineerd hoe die rots hier is gekomen. Hij bestaat uit een hoog gehalte van mineralen zoals als ijzer en straalt een warme rode kleur uit als de zon goed staat. Dit is bij zonsop- en ondergang. Velen vertellen dat ze meerdere kleuren zien in dat half uurtje. Ik vind het allemaal wat overdreven maar ik ben niet zo goed met kleuren.

Als gevolg van het massatoerisme was er natuurlijk veel erosie en vervuiling en men heeft in de jaren 80 besloten op het resort te verplaatsen tot 20 km van de rots. Het is ook in deze tijd dat de lokale Aboriginals als eigenaren van deze streek werden herkend. Ze hebben hier enkele heilige plaatsen enz. Het akkoord hierover was wel zo dat ze het onmiddellijk moesten terugleasen aan de overheid voor 99 jaar. Het lijkt hetzelfde maar ze krijgen er nu geld voor en ze hebben de helft van de leden van het bestuur zodat het managen van deze plaats gebeurd met respect voor hun kultuur. Ik zal later nog een apart verslagje maken over Aboriginals.  Aboriginals geloven ook dat het slecht is om op Uluru te wandelen en willen dat je dat niet doet. Het is nog steeds toegelaten maar men denkt dat te verbieden over 3 of 5 jaar. Het is ook niet altijd zonder gevaar. Het eerste deel is heel steil en moeilijk hoewel er een ketting is waar je je kunt aan vasthouden. Het is hier in de zomer soms tot 50gr en dan hebben ze mensen die uit hun bussen met airco stappen en naar boven klimmen zonder water. Ze hebben meestal ook geen conditie en ca 1x per jaar sterft er iemand aan een hartaanval.
Tegenwoordig sluit men de klim als het warmer is dan 36gr, te windig is of als het regent. De situatie wordt elke 2 uur geevalueerd. Op deze klim passeer ik vele mensen. Blijkbaar is  mijn conditie nu toch wat in orde. Heb nu bijna 15000 km gefietst.


De tweede monoliet is Katja Tuta of de Olgas. Deze rots was veel en veel groter dan Uluru maar is door erosie nu gesplistst in 36 blokken. De grootste is nog altijd groter dan Uluru en ca 250m hoger.
Veel is hier verboden gebied maar je kunt veel een mooie wandeling maken tussen de kloven.

Uluru en Katja Tuta vormen samen een nationaal park waar je niet mag kamperen. Dit is wel heel vervelend voor fietsers. Het is immers 20km van het resort naar Uluru en dan nog eens 45km naar Katja Tuta. Je moet natuurlijk ook nog terug dus als je het al kunt doen dan heb je zeker geen tijd om er te wandelen. Ik heb dus enkele regeltjes gebroken om dit toch te kunnen doen.
Er leeft hier ook een Aboriginal clan die een kultuurcentrum hebben. Helaas kon ik door bovenstaande problemen dit niet bezoeken. Ik heb hier nog altijd spijt van.

Hierna moet ik 200km terug fietsen over de zelfde weg om  de afslag naar Kings Canyon te bereiken. Dit is een grote geerodeerde kloof waar ik enkele wandelingen maak. Van hier is het nog eens 250km tot Alice Springs en 150km over gravelroads. Dit leidt me ook door de West McDonalds range. Een laag berggebied. Na een paar rustdagen doe ik hier een 4 daagse wandeling. Op zoek naar rust en stilte na het massatoerisme. De tweede ontmoet ik 3 jonge vrouwen en ze wandelen in de zelfde richting als mij. Er is natuurlijk maar 1 pad en ook de kampeerplekken zijn heel beperkt. Ik kampeer dus met hen en daar gaat mijn rust en stilte.  Ze zijn wel leuk gezelschap. Hoewel een beetje gek. Ze hebben zelfs badmington rackets bij om in hun vrije tijd te badmintongen.
Een van hun lijkt heel fel op een collega van mij. Niet alleen uiterlijk maar ook haar manier van doen.
Nogal aan de bazige kant. Ik had geen heimwee naar het werk maar dat is  nu natuurlijk niet beter geworden. Ik heb gisteren en vandaag wat meer online kunnen zijn en dus ook gechat met enkele collegas. Er zijn nu 5 zwangeren en 2 collegas hebben de afdeling verlaten tijdens mijn verlof. Ze kijken nu er echt naar uit dat ik terug kom en de nachten doe. Door het gebrek aan ingewerkt personeel moeten ze nu veel meer nachten doen. Het is natuurlijk leuk om zo gemist te worden en ik zal het zeker niet na laten om ze daar aan te herinneren als ik terug ben en ze beginnen te klagen en zagen.

Voorlopig is het zo dat ik eind september terug zal werken. Het hangt nog af van hoeveel betaald verlof ik krijg. Yep, het eerste dat ik doe nadat mijn onbetaald tijdskrediet is afgelopen is betaald verlof op nemen. Tja, onder de belgisch wet moet ik al mijn verlof nog opnemen voor het eind van het jaar. Dus zal ik mij opofferen en dat maar doen zeker?

groeten,

nico

uluru (ayers rock) - kakadu NP

Hi everybody,

Finally the time and possobility to write another report. It is about my travels around Uluru or Ayers Rock.

On my first of many days on the famous Stuart HW (after finishing the oodnadatta track) I met the family again. A groupe of young backpackers which formed while working in the harvest in Victoria(?). They call themselves the family. I had met them in the flinders range NP and some were impressed or interested in this way of travelling. I got some coffee and now we ride to a rest area and again there is coffee for me. It is very much appreciated in these colder days and with the headwind but Luka : not everyone is Italian and drinks it like a very strong expresso. My stomach was disagreeing with my decision.
The family is on their way to Perth where they will work again and than travel north to Darwin. I will be cycling south than coming from Darwin on the same road so I hope to meet them again.

On friday, may 18th, I finally reach Uluru. The most photografed spot in Australia. There is an mythe created around Uluru but for me it does not live up to it. Uluru is a monolith formed by ancient see about 550 miljon years ago. There are 3 monolits in this area but all 3 are formed in another period. So they consist of other minerals and so the erosion is different to. Mount Connor is smaller and has a different shape but sometimes is mistaken for Uluru.
The olgas was once a supermonolith but did consist of weaker material and is now eroded to 36 different rocks. The biggest is still bigger than Uluru and 200m higher. I walk between them and I am very impressed with the size it once must have had.

I do a ranger guided walk near Uluru and learn a bit more about Aboriginal rock art and habits but I will make a separate report about Aboriginals. I do climb up Uluru which is very steep in the beginning. In the desert summer heat this can be very hard and about once a year somebody dies of a heartattack. Wel, if you come from an airconditoned bus and do such big activity in 50 degr you are asking for problems. These days the rangers close the climb when it is more than 36degrees.

This is also the area with wild camels and I see some of them and also some dingos. I hear them howling in the night and enjoy the sound.
I also see trucks transporting the captured camels. It is a funny sigth those big animals on  a truck.

From here I cycle to Kings Canyon where I do some hiking and swimming in a pool. I just stay in there for a minute. The pool does not get any sunlight and is pritty cold.
This is also the area where spinifex grows. A very hard kind of grass. It consist for 80% of wood and has very pointy tips. I learn very fast not to camp on them. The points go through my tent and damage my airmatras.
The grass is so bad that even goats do not eat them. The only animals who eat them are termites and I see a lot of the termit hills. Here they are still small but more to the north they become up to 4m high.
The hills are very strong to keep all the predators out. Termits are basicly defenceless and so need this. Even I can not open the walls.

I reach Alice Springs after cycling through the west mcdonald ranges. They are beautifull and I decide to a 4 day hike through them. I am hoping to find some peace and quiet but on day 2 I meet 3 young grils who have the same route as me. There are not many campsites so we camp together. No more peace and quiet but they are good company.

I also visit the desert park. A combination of a zoo, learning centre and museum. I am very impressed bye their birdshow. Parots, kites, an eagle, falcon,....   
There are also some reptiles and snakes in cages. It is a bit frightening. You see the cage and you know their is snake in it but because of their camouflage you can NOT see them immediately. I wonder how many snakes I passed by without noticing when I am hiking. So far I have seen 27 snakes. The last one was the famous agressive tigersnake. I must admit. He was in no hurry to get out of the way when I approached. He is the top of the foodchain so why should he?
There is also a emu with a nest of eggs. Although the nest is not much. The eggs are so big and so strong that the native animals can NOT eat them and so they do NOT need to be hidden or protected.

I leave Alice Springs and visit the renovated telegraph station just north of it. Beautifull and here you start to understand how remote some people lived. They only got resupplied once a year. They had to grow their own food. So it was  a farm to with vegetables and catlle. It was also the  postoffice for everyone in a very wide region. While constructing the line the workers found gold and so a goldrush started bringing some people to the region. Even now the northern Territory is the most uninhabeted state. Well, it is not a state. Just a territory and some laws are voted in Canberra and not in Darwin. Not everyone is happy with that. They are getting the nuclear dump site because they can not refuse it. The other states can.

From here I cycle to Tennant Creek and than to Catherine. This region is in my guidebook described as a turistic no mans land. There is nothing to see. Nothing spectacular but slowly the vegetation changes from desert to tropic. First only the river and creek areas. They only get water in the rainseason. The rain does not fall here but in the north. It is so much that the rivers and creeks transport it to here before it vaporises. It is more than 500km. So I see an interesting mix of desert plants next to plants who can resist high amounts of water. These are growing in the creeks like the gum trees. At the same time they have the quality to survive 6 months of drought in the dry season. Very amazing.

I also visit Kakadu NP. A protected nature area that is half the size om my country. It contains an intire river and its floodplains. In the rainy season it is one giant swamp. This is the area where the corcodiles live. I see some of these amasing animals on a cruise and also when travelling.
Kakadu also gets al the rain that falls on the Arnhem enscarpment. This is a plateau on a higher altitude. It gives spectacular falls. Some are remote and only reachable on a 4WD but others I can reach. I spent some wonderful days with 2 cyclists from Perth.
I am impressed with the fauna here. Thousands of birds, snakes, the crocs and so on.
Kakadu was also the home of the aboriginal and there is a lot of rock art. Some I am allowed to visit.

This was it for now. I hope you enjoy it.

nico

sydney - oodnadatta track

Hi everyone,

Here is the next report of my travels. It goes about me leaving Sydney to cycle to Broken Hill.  After that  I will cycle on the Oodnadatta track.

I leave Sydney on a train because Sydney is a very cycle unfriendly city. I do not have to pay extra for the bike if I travel outside rushhour. Earlier on the day I cycle on the Sydney Harbour Bridge. They told me there is a good bike path on the side and yes there is but I have to get up a big stairs.
I guess this is the Australian idea of a good bikepath.

The first night ends in a party. I am invited by a group musicians who are unwinding after a big folk festival in Canberra. They play guitars, harmonica, harp and so on. There are a lot of instruments I do not know by name. Not in english but also not in flemish.

It is fun to see the landscape change from mountains to fertile valleys with a lot of fruits. Later it is just catlle and than there is the semi-desert for I reach Broken Hill.
Here I visit the Flying Doctors base. The guided tour is short and disappointing. Not much medical equipment and we can see the planes only from a distance.
I am not going to a mine. My plan is to do that in Coober Peddy.  The day before I reach Broken Hill I am interviewd by a reporter of the local ABC radio. You can hear the interview on a link in the comments of the flemish version of this report.

I make a side trip to the flinders range NP. A very beautiful region. Here I meet an Australian cyclist Scott who tells me that I can cycle on the Oodnadatta track. This track is the route that Stuart followed on his north-south crossing in 1862. Only 10 years later the overland telegraph line is build and so is Adelaide connected to the rest of the world.  The old railway also goes over this route. I see a lot of ruins and some renovated trainstations.

I see Lake Eyre south for 80% full. A thing that most Australians not have seen. Most of the time it is empty. Only in very wet years it fills up. It is funny to see waterbirds like a pelicans after I have cycled for weeks in the outback.

The Oodnatta track is now only for tourists. When they found a shorter route to Alice Springs and Darwin the railway was moved and that road was sealed during the second world war. The oodnadatta track is now 700km of gravel and I have known it. Accept for a broken mud guard and 1 flat tyre I have no trouble. I do have to carry 15l water to get to next roadhouses. There is 200km between them.

I also take a bath in a hot spring  on a campsite. The hot spring is a result of the great artesan basin. Rain goes underground in the dividing range and comes here out under high pressure. Scientists thinks it takes 2 000 000 years for the water to do that. But for a tired cyclist it is not hot enough. Only 29 degrees so not really a hot spring.

Ok, this was the report for now.

sydney - oodnadatta track

Dag allemaal, Hier is het volgend verslag van mijn reis. Omdat Sydney enorm fiets onvriendelijk is en het ook nog eens zeer uitgestrekt is, besluit ik om een trein te nemen naar een stad 70km verder. Het is eigenlijk de eerste stad dat geen voorstadje is. Net als alle andere Australische steden, bouwt men hier niet in de hoogte. De fiets op de trein is geen bezwaar. Buiten de spitsuren is het zelfs gratis. De trein is ook heel goedkoop. Helaas zijn er geen speciale plaatsen voor een fiets en moet ik het eerste halfuur continu opstaan om de doorgang voor andere passagiers te verzekeren. Vanuit Sydney wil ik naar Broken Hill fietsen. 1200km verder aan de andere kant van de Blue Mountains en ook al in de outback. Alles ten westen van Bourke wordt beschouwd als outback. Ik volg een kleinere weg en hoopte zo op minder verkeer. Dat is zo maar er is ook geen fietspad of pechstrook om op te rijden en het is alles behalve interessant. Bij momenten zelfs onveilig. De eerste dag eindigt onverwacht in een feest. Ik zoek voor een geschikte kampeerplek en vraagt wat info aan een man. Hij nodigt me uit om te kamperen in het huis waar hij verblijft. Het is een groep muzikanten die net terug is van het grootste folk festival in Australie. Het duurt 10 dagen en ze zijn hier om wat stoom af te blazen. Ik krijg heel lekker eten en daarna wordt er 2uur lang gezongen en muziek gespeeld. Er zijn de gewone instrumenten zoals guitar, fluiten in meerdere vormen en maten en ook een harp. Verder nog een aantal instrumenten die ik niet ken. Niet in het engels en niet in het vlaams. Het is wel allemaal prachtig. Ik blijf de volgende dag nog tot smiddags bij de groep. Een vrouw heeft vroeger nog als laborante gewerkt in Papoea New Guinea (jaren 60) en heeft een aantal geweldige verhalen. Ze geeft ook toe dat ze toen heel naief (katholiek) was en heel de wereld europees (lees britisch) wou maken. Papoea New Guinea was eerst een Duitse kolonie maar is tijdens de eerste wereldoorlog veroverd door Australie. Niet dat er echt gevochten is. De Duitsers hadden er eigenlijk geen soldaten of schepen. Daarna moet ik in het heetst van de dag nog over de Blue Mountains. Niet gemakkelijk maar wel heel mooi. De volgende dagen worden de dorpen kleiner en verder weg van elkaar. De fruitteelt maakt plaats voor veeteelt en dan is er de semi-woestijn. In de dun bevolkte gebieden zijn de mensen altijd meer behulpzaam maar ook veel nieuwsgieriger. Tijdens rustpauzes zijn er altijd de typische vragen. Hoe ver? Vertrek- en eindpunt? Aantal lekke banden enz. Maar je krijgt ook veel water en soms ook eten aangeboden. Ik bereik Broken Hill waar ik 2 nachten verblijf met een Nederlands meisje en haar Australische vriend. Duncan vertelt heel grappig over het leven hier. Op afgelegen ranches en in de mijnen. Het blijkt dat niet alleen Aboriginals een drankprobleem hebben. Als je in de mijnen werkt, zijn er dagelijks alcoholtesten voor je mag beginnen. Regelmatig zijn er ook drugstesten enz. Munstering of het hoeden van vee is ook speciaal. Dit is ook de streek waar kamelen of eigenlijk dromedarissen wild voorkomen. Ze zijn zo talrijk dat ze een echt probleem zijn. Ze worden gejaagd en ook gevangen om ze dan te verkopen aan Saoedi-Arabie enz. Duncan en zijn collegas hebben een keer geprobeerd om zo geld te verdienen. Ze werden opgejaagd door motos en in een koraal gejaagd. Deze koraal was heel geschikt voor de runderen maar ze hadden er niet aan gedacht dat kamelen wat groter zijn. De dieren zijn uiteindelijk dwars door de omheining gestormd. Dus geen extra geld maar wel 2 dagen extra werk om alles te herstellen. Ik bezoek hier ook de basis van de Flying Doctors of Vliegende doktors. Wel bekend van de vroegere TV serie. Er is een rondleiding maar die valt wat tegen. Is vrij kort en ze laten ook geen medische apparatuur zien wat voor mij wel zeer interessant is. We kunnen door een venster wel in de hal kijken waar de vliegtuigen staan maar echt kortbij is het niet. De vliegtuigen zijn klein om zo op afgelegen vliegvelden te kunnen landen. Ze kunnen maar 1 pat liggend en 2 pat zittend vervoeren. Het kleine museum erbij gaat meer over de stichter en is wel interessant. Hij was een missionaris. 2 weken later zal ik in een zeer klein dorp in gesprek geraken met de dienstdoende verpleegster. Het dorp heeft max 100 inw en er zijn 100 mensen op de omliggende ranches. Ze is de enige verpleegkundige en dus altijd van dienst. 7 dagen per week en 24 uur per dag. Ze werkt samen met de Flyying Doctors. Als er een noodgeval is, moet ze er met de ambulance naar toe. Soms alleen. Het ziekenhuis van het dorp is maar net iets groter dan mijn afdeling. Die zondag is er een vee-arts op bezoek en er worden dus heel wat zieke dieren verzorgd. Ik denk niet dat dat in Belgie nog zou kunnen maar ja. Er is trouwens geen doktor of tandarts hier. Die komen op gezette tijden hun "rondes" doen samen met psychiaters, psychologen, dietisten enz. In Broken Hill word ik ook geinterviewd door een journaliste van de lokale radio. Het gesprek werd uitgezonden om 6u smorgens en ik heb het dus nooit gehoord. Het moet ook op hun website staan met mijn foto. Als iemand wil zoeken. Het is BBC rural radio. Als je het artikel vindt en naar mij opstuurt zal ik een pintje trakteren. Van hier is het nog een paar dagen fietsen naar Flinders Range NP. Een fantastisch mooi natuurgebied in de bergen waar ik meerdere dagen blijf. Ik wandel wat enz. Ik ontmoet een fietser die me een paar kaarten leent van de Mawson Trail. Een 900km lang fietspad dat naar Adelaide leidt. Helaas zijn sommige stukken voor mountainbikes en kan ik er maar weinig van doen. Het is wel prachtig om zo door de bergen en valleien te fietsen. Hij vertelt me ook dat ik met mijn fiets de Oodnadatta Track kan doen. De Oodnadatta Track is eigenlijk de oorspronkelijk route die de ontdekkingsreiziger Stuart gevolgd heeft die voor het eerst Australie in Noord-Zuid richting succesvol heeft doorkruist. Er was een andere expeditie geweest maar de 2 van de 3 leden die het noorden bereikt hebben zijn op de terugweg gestorven. De derde heeft het alleen met hulp van Aboriginals overleefd. Niet lang na de verkenning van deze route in 1861 heeft men de Overland Telegrapf Line gebouwd. Eindelijk waren de steden in het zuiden verbonden met Darwin in het noorden en daarmee met de rest van het Engelse Rijk en dus de wereld. Ook heeft men een spoorlijn langs deze route gebouwd maar die was pas in 1929 volledig af. Tijdens de tweede wereldoorlog toen Japan het noorden bedreigde is het treinverkeer van gemiddeld 3 treinen per week gestegen naar 50 per week. Japan heeft Darwin en andere steden ook ca 170 keer gebombardeerd. Uiteraard heeft men later een kortere route gevonden en daar langs een weg en een nieuwe spoorlijn gebouwd. Deze weg noemt nu de Stuart HW naar Stuart die ontdekkingsreiziger. Het is dus niet de originele route. De Oodnadatta Track is ook nooit geasfalteerd. Ondertussen heb ik wel weer zoveel vertrouwen in mijn fiets (lees spaken) dat ik deze 700km toch aan durf. Buiten 1 lekke band 40km voor het einde heb ik geen enkel probleem. De track is nu zeer afgelegen met slechts 2 dorpen en 2 roadhouses onderweg. Het tweede roadhouse heeft geen drinkbaar water en alles wordt dus over de weg aangevoerd. Een fles van 1,5l kost hier 6$ of bijna 5 euro. Met het volgend dorp 200km verder kost me dat een hoop geld. Oodnadatta was gedurende 25 jaar het eindstation van de spoorweg en een groot dorp. Toen de spoorlijn werd verlengd werd het kleiner en later toen het treinverkeer helemaal stopte werd het eigenlijk verlaten door blanken. Enkel de lokale Aboriginal groep woont er nog. Helaas worden hier alle cliches over aboriginal dorpen bevestigd. Overal ligt er afval : van verlaten en verroeste autos, bierblikjes, plastic zakken, kleren en noem maar op. Het roadhouse en camping worden gerund door blanken net zoals de andere belangrijke dingen. Enkel de "hoofdstraat" is geasfateerd en dat is dan pas in 1980 gebeurd. Het oude spoorwegmuseum is wel leuk. Met veel fotos over de oude tijd. De ladingen werden hier overgeladen van de treinen op kamelen. Deze Camels Trains konden wel 100 dieren en meer lang zijn en brachten alle dingen naar Alice Springs en verder. Langs deze track zijn er 2 opmerkelijke dingen te zien. Buiten de ruines van de telegraaflijn en spoorwegstationnetjes. Enkele daarvan zijn nu gedeeltelijk gerestaureerd om toeristen aan te lokken. Ten eerste heb je Lake Eyre. Het grootste zoutmeer in Australie. Hier wordt 40 keer meer water verdampt dan dat er regen valt. Hoe kan dit? Wel alle regen die ten westen van de Great Dividing Range valt, wordt via rivieren naar dit Lake of meer gebracht. De blue mountains die ik overstak maken deel uit van de Great Dividing Range en zijn dus 2000km ver weg. Je zou denken dat al het water dan al lang opgenomen is door de bodem. Nee, het grootste deel van de bodem bestaat hier uit klei of rotsen die ondoordringbaar zijn. Het gebergte is ook niet zo hoog en het verval is niet groot. Het water doet er meer dan 2 maanden over om tot hier te geraken. Ik heb zelf nog enkele kleine overstromingen gezien als gevolg van de regen in Queensland nu 3 maanden geleden. Lake Eyre is ook het laagste punt in Australie. -24m De regen werkt echter met onvoorspelbare cycli. In 20009 is het meer voor de eerste keer in meer dan 10 jaar gevuld. Ja, het meer is het grootste deel van de tijd meer een zoutpan dan een meer. Er is het noordelijk meer (tot 1,5m diep) en het zuidelijk deel (0,5m ). Heel veel Australiers hebben nooit water in het meer gezien. Nu in 2012 is het meer wel gevuld en dat zelfs voor het tweede jaar op rij. Dat is nog nooit gebeurd sinds de blanken zijn gearriveerd. Hoewel het meer bijna 2000km van eender welke kust is, zie je hier op eens meeuwen en andere zeevogels verschijnen die komen vissen. Ook pelikanen komen ook maar meer om te broeden. De pelikanen heb ik niet gezien maar de meeuwen wel. Uiteraard gaan de dieren door al het water zich dit jaar enorm snel voortplanten wat soms ook lastig kan zijn. Ideale temperaturen en voldoende water zorgt voor veel insecten. De vliegen zijn dus een enorme plaag. Zo erg zelfs dat ik een vliegennet heb gekocht en dit zelfs tijdens het fietsen draag. Vliegen in je mond en neus zijn nu eenmaal niet leuk. Ik sprak met enkele lokale mensen en ze zeiden me dat ze in 20 jaar tijd slechts voor de 2de keer een vliegennet gebruikten. Het tweede fenomeen is het great artesian basin. Dit is het ondergronds watersysteem. Een klein deel van het regenwater kan in het gebergte wel doorsijpelen naar de ondergrond. Uiteraard heeft het ook last van de ondoordringbare lagen en kan het niet naar de oppervlakte komen tenzij er ergens barsten of gaten in deze lagen zijn. Door geologische verschuivingen zijn er zo een aantal. De aboriginals kenden deze bronnen en gebruikten ze om rond te trekken. Ze worden ook de string of springs genoemd. Aangezien Stuart werd geholpen door Aboriginals is het niet verwonderlijk dat hij deze route "ontdekte". Men schat dat het water 2 miljoen jaar nodig heeft om dit traject af te leggen. Waar het dan aan de oppervlakte komt, komt het meestal met hoge druk uit. Door de lange periode ondergronds zitten er ook heel veel mineralen in waardoor het water eigenlijk ondrinkbaar is. Tenminste voor de Europeanen. Later hebben de Europese kolonisten vele bronnen geboord en daardoor is de druk fel afgenomen. Door het hoge mineraalgehalte verroestte de pijpleidingen ook heel snel waardoor het water vrij kon stromen. Dit heeft na 100 jaar geleid tot micro-klimaten. Ik heb gekampeerd op een camping met zo een hotspring. Het is een beetje raar om meer dan een week in de woestijn te fietsen om dan een moerasje te zien met vissen en kikkers enz. Het water was echter niet heet. Enkel 29gr maar op sommige andere plaatsen is het echt een hotspring. Door de druk kreeg ik wel een goede massage en na een week zonder douche was het meer dan aangenaam. Ik heb er een uur ingezeten. De nachten zijn ondertussen ook kouder geworden en het wordt donker ca 19u. Om dan een uur in dit water te liggen is wel een ongekende luxe voor mij. De Oodnadatta Track eindigt in Marla waar de Stuart Highway ook doorloopt. Het is zalig om weer op een geasfalteerde weg te fietsen. Het zal me naar Ayers Rock brengen maar dat is voor het volgend verslag. groeten, nico

melbourne - sydney

Hi everybody, Here is another report of my journey. It tells what I did between Melbourne and Sydney. I must admit that I have made a mistake. I already send my maps and diary home so I will do this from memory. After my trip to Tasmania I did go back to Melbourne and stayed there for a few days. It was out of necessity because some of my equipment badly needed a repair. this time it was not my bicycle but my hiking boots and my tent. I also stayed longer because of bad weather and not in the least because I found some excellent hosts in Scott and Tamara. They are a new citizen here. A couple from New Sealand that lived for years in Japan and now had just finished a 6 month bike trip in Europe. They had some nice stories to tell and Tamara was spoiling me with some great coocking and excellent homemade biscuits. Scott even knows some local beers who almost can match the belgian beers. They have been in Belgian and so he knows how spoiled I am on that field. Scott, Tamara thank you for hosting me. I really had a great time with you. My first goal after Melbourne is Mount Kosciuskzko. The highest mountain in Australia. You are allowed to cycle almost all the way to the summit but I had to stop. A storm came and with heave winds that pushed me to the middle of the road and snow and freezing temperatures above 1500m I could not else do but stop. I ended up staying in a empty skiresort. Even had a hot shower. The next day I made it to the summit and saw absolutely nothing. Because of the fog I could not see more than 5m. On lower altitudes the sun was shining and even before I was in the valley I was cycling in shirt and shorts again. In a few days I made it to Canberra where I stayed with Jay. Someone i had met while crossing the nullarbor. We visited several museums but I had also a look how they lived on off grid little farm. They needed several dams and very large rainwater tanks to get through some droughts. In the National War memorial I learned about the importance of Anzac and Gallipoli for the australian people. Later I watched the movie Gallipoli with Mel Gibson at the start of his movie career. I also saw another classical australian movie : the man from snowy river. Thanks Jay for all of that. I hope to see you again WA. After Canberra I cycled to Sydney through the Blue mountains. A very beautiful region but with the busy traffic and the large number of roadworks is was hard to cycle. Sydney as a city is no fun for a cyclist but it has a good vibe with the harbor. Here I learned that easter is a bigger holiday than in Belgium. This resulted in waiting several days longer before my bicycle was fixed. I made the best of it and did a 3 day hike in the blue mountains. Absolutely a high light. Of course I did cycle over the Sydney harbour bridge and had the picture with the operahouse but Sydney will not be a highlight to me. But than again a city hardly ever is. Certainly not when you have 3 major cities in a month. this was it for now. greetings, nico

melbourne - sydney

Dag allemaal, Eindelijk nog eens vervolg van mijn reis. Het is inderdaag lang geleden. Het zal eerder een kort verslag zijn omdat ik mijn kaarten en dagboek al naar huis gestuurd heb en niet alle info meer heb. Der is ondertussen ook al zoveel meer gebeurd. Na mijn zijtripje naar Tasmania blijf ik enkele dagen in Melbourne. Door het lange reizen geraakt mijn materiaal versleten en dus zijn enkele reparaties hard nodig. Mijn wandelschoen wordt op 2 plaatsen hersteld en ook de ritssluiting van mijn tent is aan vervanging toe. Het eerste dat ik hoor ik dat ik 2 weken moet wachten. Dat is natuurlijk niet aanvaardbaar. Het wordt dus een noodherstelling en een wachttijd van 2 dagen. Als dat dan allemaal in orde is, begint het te regenen en stel ik mijn vertrek nog een dag uit. Het heeft ook te maken met de zeer interessante mensen waar ik verblijf. Tamara en Scott zijn een Nieuw-Zeelands koppel dat jarenlang in Japan heeft gewoond. Ze zijn nu net terug van een fietstocht van 6 maanden door Europa. Ze zijn ook in Belgie geweest en missen het bier (Scott) en de chocolade (Tamara). Ok, het is een cliche maar blijkbaar voor een reden. Gelukkig weet Scott hier ook al enige goede bieren zijn en we genieten ervan. Australie is een prachtig land maar van bieren kennen ze niet veel. Veelal zitten ze op het niveau van Heineken en ik drink gemiddeld genomen geen 3 bieren op een maand. Zeker niet als ze 4 euro kosten voor een pintje. Ik geraak eindelijk weg en fiets op een paar dagen naar Mount Kosciuszko. Die is met 2228m het hoogste punt van Australie. De berg is genoemd naar een Poolse generaal die de opstand voor vrijheid leidde. Officieel is een Poolse ontdekkingsreiziger de eerste die de berg beklommen heeft en vandaar de naam. Zeker de Aboriginals en waarschijnlijk ook enkele boeren hebben dat eerder gedaan. Je mag tot ca 1km van de top fietsen (40 hoogtemeters verschil) maar het lukt me pas bij de tweede poging. Bij de eerste poging heb ik weer (nog steeds) slecht weer. Het stormt met zeer hevige rukwinden en er valt sneeuw boven 1500m. Abnormaal vroeg volgens de lokale mensen maar daar ben ik natuurlijk niets mee he. Dit is ook het enige skigebied dat Australie heeft en het seizoen duurt maar max 3 maanden. Als er dan sneeuw ligt is het heel duur. Zo duur zelfs dat er mensen naar Japan of USA vliegen om daar te skien. Vanaf 2 weken zou goedkoper zijn. Ik ontmoet een andere fietser die me goede info over wegen geeft. Hierdoor kan ik via niet geasfalteerde plattelandswegen tot op 30km van Canberra fietsen. De hoofdstad is helemaal niet zo groot als je zou denken. Toen Australie in 1901 onafhankelijk werd, is er jaren ruzie gemaakt over welke stad de hoofdstad moest worden. Melbourne wou niet dat Sydney dat werd en andersom. Dus heeft men maar een volledig nieuwe stad gebouwd. Het lijkt een beetje op de Belgische politiek. Het voelt ook artificieel aan maar je hebt hierdoor wel de beste fietspaden van eender welke Australische stad en vele daarbuiten. Om de nieuwe stad wat aanzien te geven worden de meeste nationale museums hier gebouwd. Het is dus een bezoek meer dan waard. Vooral het Nationale War Memorial spreekt me zeer aan. Het is echter geen museum. Het is een groot herdenkings monument voor alle gesneuvelde Australische soldaten. Er zijn bevoorbeeld hele grote veldslagen van WO1 die zelf niet vernoemd worden. Enkel de veldslagen waar de Australiers in vochten worden behandeld. De strijd om Gallipoli is wel zeer prominent. Hoewel de geallieerden deze veldslag totaal verloren, ontleent Australie hier veel van zijn nationale identiteit van. Er zijn nog steeds Anzac pleinen en parades. Anzac staat voor het Australisch- NieuwZeelands army corps dat voor deze veldslag werd gevormd. De Boer oorlog in Zuid-Afrika is rekening houdend met het aantal gesneuvelden de derde grootste oorlog die Australie heeft gehad. Er werden zeer vele Aboriginals als spoorzoekers ingezet toen de oorlog een guerrilla oorlog werd. De Aboriginals waren toen officieel geen staatsburgers maar werden ingedeeld bij de fauna en flora. Toen de oorlog afgelopen was en er beslist werd om de paarden achter te laten, betekende dit ook dat alle Aboriginals werden achter gelaten. Er worden nu soms nog namen ed in Zuid-Afrika gevonden die afstammen van Aboriginals. Ik verblijf hier een kleine week en logeer bij Jay. Een Australische vrouw die ik in de Nullarbor leerde kennen. Het is een rustig en aangenaam weekje. Ze laat me ook wat van de Australische leef gewoontes zien en ik ontmoet haar kindern enz. Ze woont eigenlijk 30km buiten de stad op een boerderij. Het is echt leuk om te leren hoe men hier leeft. Ze hebben oa meerdere dammen en grote tanks om het eerder zeldzame regenwater op te vangen. Jay heeft het samen met haar dochter goedkoop kunnen kopen omdat het water toen door de droogte bijna op was. Op het einde van de droogte waren de douches beperkt tot 2 min en niet voor elke dag. Gelukkig is dit nu verleden tijd en heb ik voldoende hete douches. Een echte luxe voor mij. Ik laat hier ook mijn fiets herstellen. Alweer zijn er spaken gebroken. Wanneer ik echter verder fiets naar Sydney duurt het maar 40km voor er weer een breekt. Door alle spanning zijn alle spaken verzwakt. Als ik Sydney bereik zijn er 5 spaken gebroken en moeten ze allemaal vervangen worden. Ik ben al blij dat ik er geraak ben zonder dat mijn wiel dooreen zakte. Ik ben door de Blue Moutnains gefietst waar ik wou wandelen. Door deze problemen heb ik dat niet gedaan en ik hoopte om zo op tijd voor het paasweekend mijn fiets te laten herstellen. Ik arriveer op witte donderdag en dan blijkt dat hier het paasweekend op goede vrijdag begint en er bijna geen winkels open zijn gedurende het weekend. Ik moet wachten tot woensdag. Ik neem de trein terug naar de blue mountains waar ik dan 3 dagen wandel. De blue mountains is een gebergte dat Sydney aan de westkant begrensd. Het is niet zo hoog maar door de vorm met ontelbare kloven heeft het bijna een eeuw geduurd voor de eerste blanken er een weg doorheen vonden. Ik geniet van de natuur hier hoewel het snachts toch wel aan de koude kant is. Overdag is het echter nog 30gr. In Sydney bezoek ik enkele van de verplichte dingen zoals het Operahouse en ik fiets over de Sydney Harbour bridge. Hier moet je echter eerst heel wat trappen oplopen voor je op de brug kan fietsen. Het fietspad is een gescheiden strook aan een kant van de brug. De voetgangers zijn aan de andere kant en je mag niet op straat bij de autos. Verder zijn er zoveel hekken die dienen om zelfmoorden te voorkomen dat ik me bijna in een gevangenis voel. Sydney heeft met oa zijn grote haven waar tegenwoordig bijna alle industriele activiteit verboden is (ten voordele van het toerisme) een redelijke fijne sfeer maar toch zal dit niet een hoogtepunt van mijn trip zijn. Verre van zelfs. Hier eindigt dit verslag. Ik hoop snel het vervolg van Sydney tot Alice Springs te kunnen brengen. groeten, nico

facebook

Ben in Sydney gearriveerd met 3 gebroken spaken. De eerste brak al 40km buiten Canberra. In Canberra had ik er ook al 2 laten vervangen. Ben het nu beu en heb zojuist een nieuw wiel besteld. Handgemaakt. Helaas zal het door het lange paasweekend tot woensdag duren eer ik het heb. Waarschijnlijk neem ik de trein naar de blue mountains om er te wandelen. 510Like · Kris Cauberghs, Miranda Poelmans and 8 others like this. Stephen Elshot Dappere kerel zeg, maar ik weet dat je ervan geniet. Succes Nicoo See Translation April 7 at 5:14pm · Like Jeanmarie Duchateau train ma wa met bal ook he :) April 7 at 6:06pm · Like Shaju Hendrikx ach, ge kunt dan eens een beetje van een stad zien :-) See Translation April 8 at 4:30am · Like Tamara Paton Enjoy the hiking in the blue mountains! April 8 at 8:25am · Like Wel, de fiets is hersteld. Ik verlaat Sydney vandaag maar ga eerst nog over de Sydney harbour bridge fietsen. Dat kan ik nu eenmaal niet laten he. Van hier gaat het naar Broken Hill (flying doctors) en dan naar Uluru of Ayers rock. 411Like · Geert Machiels, Wouter Beliën and 9 others like this. Emel Toplar Enjoy Nico ;) April 12 at 1:15pm · Like Frank Put Goed bezig Nico , groeten uit Koersel Kerel !!!! See Translation April 12 at 8:56pm · Like Ilse Serdons gèèèft dich, nico! April 13 at 5:12am · Like Diane Truyens Klinkt goed, genieten maar! See Translation