(fiets)reizen van nico

adelaide en route van de volgende 3 maanden

2011-12-21T09:21:00.002+01:00

Dag allemaal,

Ik ben nu al meer dan een week in Adelaide en vandaar dit kleine verslagje.
Adelaide is een stad van meer dan 1 miljoen inwonders en hoofdstad van de staat Zuid-Australie. Het is echter zoals Perth een stad die vooral weid verspreid is gebouwd. Ik logeer eerst bijna 25km van het centrum.
Zelf in het centrum zijn de meeste gebouwen niet hoger dan 3 verdiepingen. De straten zijn het perfekte voorbeeld van het gridpatroon. Dus heel voorspelbaar en dat neemt ook veel van sfeer weg. Het helpt niet dat het eigenlijk een groot winkelcentrum is.
Het goede is wel dat het centrum volledig omgeven is door parken en geen kleintjes. Er is een botanische tuin en er loopt een rivier door. (deze heeft een mooi fietspad wel 60km lang).
Er is een Aboriginal museum beheerd door de lokale stam maar eigenlijk is het meer een kunstgalerij waar men Aboriginal kunst verkoopt. Niet echt interessant voor mij maar ik praat even met de dame daar. Wat blijkt ze kent Belgie vooral van Helmut Lotti. Ze is grote fan en was teleurgesteld toen hij niet naar Adelaide kwam. Hij is blijkbaar wel in Melbourne, Sydney en Perth geweest.

Het South Australian museum is dan wel heel goed. Heeft 2 verdiepingen over Aboriginals. Hoe ze leefden, hun gebruiksvoorwerpen, enz. Zeer interessant. Verder nog een tentoonstelling over de diepzee inktvissen met een copie van een aangespoeld exemplaar. Zeer indrukwekkend.
Morgen ga ik nog een keer en bekijk de Congo tentoonstelling (jawel over Belgisch Congo). Ik ben benieuwd.

Mijn reisroute voor de volgende 3 maanden is als volgt.
Van hier fiets ik naar Kangaroo Eiland. Ik zal daar Kerstmis doorbrengen. Ga er wandelen en er rond fietsen. Dit mag een 10tal dagen duren.
Dan volg ik even de kust en fiets dan naar Grampians National Park waar ik ook wil wandelen. Dan naar Melbourne waar ik in de 2de helft van januari wil arriveren.

De volgende 6 weken wil ik op Tasmanie doorbrengen. Dit is naar verluid een zeer mooi deel van Australie en het is ook veel koeler dan de rest. Februari is immers de heetste maand hier. Het wordt hier de komende dagen ca 30 a 35 gr.
Hier hoop ik meerdere meerdaagse wandelingen te doen. Vooral de westkust is daarvoor geschikt maar dat is ook het natste deel. Het klimaat is vergelijkbaar met dat van Belgie.
Walls of Jerusalem, Mount Cradle NP en Frenchmann capp samen met Mount Ann zijn het doel.

In februari fiets ik van Melbourne naar Sydney via Canberra. Onderweg bezoek ik de Blue mountains en waarschijnlijk de hoogste top van Australie.

Dit was voor deze keer.

groeten,

nico

esperance - balladonia track- nullarbor - adelaide

2011-12-15T23:24:00.002+01:00

Hi everybody,

The next part of my travels.

I leave Esperance on monday, november 14th. I had a wonderful time thanks to my hosts Hayley and Nick.
The area is wonderful and now I am heading for Cape-le-grand NP. Here is Lucky Beach. Voted as the most beautiful beach in Australia. It is beautiful but i do not see the difference with at least a dozen other beaches I have seen in this area. The main difference would be that the campsite is much bigger and there are a lot more people.

In the park I do a 2 day hike along the coast and it is just enjoying life. Hardly ever I see other people. Only on the parkingspots and so on. I have nice, warm weather but almost nobody is in the water. With 25 degrees it is still to cold for the Australians. I jump in but must admit that this is the South Ocean. In my language it is called : the south polar ocean. Meaning the water is still cold but you manage.

During the hike there are lots of flies. They do not sting or so but crawl all over you. Very annoying and even worse if they get in your ears of nose. Just horrifying. While eating just better watch out. It is not always bath but still...

At a campsite I see an example how turism influences animal. A big lizard is just to people, walks up to me, I did not notice him and he bites a bit in my feet to see if it is good food. I can not imagine it smells like food but still.
When I make a picture of him he starts beating with his tail. It hurts more than I expected.

Next is Cape Arid NP. Also very beautiful but most of it is only accessible with a 4WD. That is a big sport here but I can not go far in the park. Also because there is no water available. I do follow the 4WD on the beach. I cycle there for 24km and just love it. The sand is mostly hard enough to carry me. It is high tide so i can only ride on a bit of it. One time I get surprised with 3 waves coming in and I stand in 50cm of water. I takes me 15min to clean the bike from seagrass and so on. But I just LOVE doing this.

From Condingup I take the Permango Road and than the Balladonia Track. Gravel roads but it saves me of making a detour of 250km to Norseman. First I encounter heavy traffic with road trains. There is a grainsilo and it is harvesttime. Some road trains will slow down and move a bit. Others just expect you to move. It is a one lane road so not that easy. In the best case I still get a lot of dust on me.
After 35km I pass the grainsilo, the pavement stops and so does the traffic. I cycle another 100km on the Permango Road. There are some hard spots but I can make good distance. I camp on the junction with the Balladonia Track. This is an ancient Aboriginal trial and the first settlers and farmers used it too. Another 70km to the HW but here it becomes hard. It takes me most of the day to do it. I only meet 2 cars here and both of them stop, asking of everything is alrigth, offering water and so on.
they probably think I am crazy for cycling here.

I reach the Eyre HW which I must follow for the next 1000km to cross the Nullarbor Plain. No villages, only a few roadhouses. Sometimes 200km from each other. they told me I can buy food here but everyone is on a car and takes his own food with. So basicly you can only buy some hot burgers, candy, biscuits and cold drinks. Not really helpful. But I do manage, sometimes getting stuff from other travellers I meet on rest areas where many of us camp.
I meet lovely people like Jay, A 70y old lady who travels now in a van for 6 months. I am invited to visit her in Canberra. Also Wim and Sabine, 2 flemish people who have been working and living here for 15 years. They are in Brisbane and it goes on and on.

I also pass the longest straigt stretch of road in Australia. I let you guys guess how long it is. Just send your guess to me. I love to hear from you.
Mostly I have a strong headwind and some days I only pedal like 70km but tuesday, november 29th, is an exception. The wind turns and I do an easy 140km without much effort. Just enjoying the scenery.
Many people say the nullarbor is boring. ( it is latin and means : no trees). There no big trees but sometimes they do get to 10m high. A lot of scrub but there is a big variety and mostly I just love the scenery. I do make several walks around my campsites just to enjoy it.
I see a lot of very beautiful, colourful birds. A bit shy but interesting. A lot of kangoeroes too. Some eagles as well. No snakes here. So almost a abundance of wildlife especially the 2 nights I am camping in a area where they have a mouse problem.
They had rain and that means a lot of food for the mouses and they have been multiplying very rapidly. Now they are spreading out in search of food. I hear stories of people waking up in the middle of the night with mouse running over there faces and so on. I see hundreds of them dead on the road.
I take all my food in my tent but even before I sleep they are in my backpack which lay in the "loft". I hear and feel them running over my innertent but they do not find a way in and so no mouses over my face.

On thursday, december 1, I hear a loud knack. I find 2 loose spokes and it turns out that the ring where they are attached to is broken. a 3rd spoke broke just from the tension. So now I am missing 3 spokes next to each other. My wheel is weak and it is another 150km to the next village. I am guessing that carrying 10l of water on gravelroads is not so good for my bike.
I must say those were some long nervous km I had to do but I make it. Within the hour my bike is fixed but I had to buy a new wheel.

I am now on the Eyre peninsula. i follow the coast for 100km and see lovely beaches, pelicans, and so on. But I have to cross over the peninsula and not follow the coastline. Time is a factor in all of this. Now it becomes more boring. Just wheat fields, very small villages who are built next to the grainsilos at a railway. the people are nice though and there is always a park with bbq, and so on. Sometimes I can camp there for free. This is small town Australia at its best. I suffer 2 days in a heatwave and than get wet in a thunderstorm. I did camp on clay which is easy till it rains. It turns in mud than and know I completely understand why some roads are accessed only by 4WD. After rain that is not a road any more. Just a muddy track.

Another night a fox try to steel my food. Luckily the backpack was to heavy for him. He took it while it was only standing 1m away from me. i was reading and did not hear him. I chased him away but he came back after a while. It was a restless night because with every sound I thought he was back again.

I visit Mount Remarkable NP and was a bit disappointed there. Because of the fire season all the backcountry camping was forbidden. I understand you have to be careful but it is hard to understand when you just had been wet from the rain that lastest 12 hours

Okay, this is it for now. I am going to explore Adelaide for the rest of the day.

greetings,

nico

Balladonia Track - Nullarbor Plain - Adelaide

2011-12-15T09:40:00.002+01:00

Dag allemaal,

Voor ik uit Esperance vertrek, breng ik nog even een bezoekje aan Sammy. (nee, niet die van de voetbal) Dit is de lokale zeeleeuw. Hij heeft ontdekt dat er op de pier veel gevist wordt, later maken ze natuurlijk hun vis proper en hij eet alle afval op die in zee geworpen wordt. Dit is echt the easy life. Meestal ligt hij wat op het strand waar de toeristen foto's van hem nemen.

Ik fiets eerst naar Cape Le Grand NP waar ik 2 dagen wandel in een prachtig omgeving. Het is ook hier dat Lucky Bay ligt. De baai die vorig jaar tot de mooiste van Australie is gestemd.
Helaas komt de zomer korter bij en dus ook de vliegenplaag. Vooral als je door struiken gaat, komen ze en masse op je af. Ze bijten of steken wel niet maar als ze zo over je gezicht kruipen, geeft het toch maar een akelig gevoel. Ze hebben er ook geen probleem mee om in je oren of neus rond te kruipen. Dit is natuurlijk totaal onaanvaardbaar en menig beestje heeft dat met zijn leven moeten bekopen. Der zijn hier mensen die met een muskietennet voor hun gezicht rondlopen. Ook tijdens het eten kun je maar beter oppassen en je mond niet te ver opendoen.
Ook tijdens het fietsen heb ik er bij momenten felle last van maar als er wind is verdwijnen ze wel. Men had me hier voor gewaarschuwd maar ik dacht : ach, ik heb al muggen in Siberie, Scandinavie enz getrotseerd dus dat gaat wel. Dit is toch nog een trapje erger. Vlak voor zonsondergang verdwijnen ze maar ze worden netjes afgelost door de muggen. Iets minder talrijk maar die steken wel. Ik denk dat ik er op een gegeven moment meer dan 200 op mijn rugzak had zitten. Een toerist zei me : die rugzak moet wel zwaar zijn met die 1,5kg vliegen erbij.

Wel, ik heb al verteld van de grote hagedissen. Nu op een camping was er eentje zo gewend geraakt aan de mensen dat naar de picnic tafels kwam en toen zelfs in mijn teen beet. Geen idee waarom : dames, misschien ben ik toch een lekker beest?????
Ik heb dan maar een foto genomen. Om te laten zien hoe groot hij is, heb ik mijn voet ernaast gezet maar dat vond hij niet leuk en toen is met zijn staart beginnen te slaan. Die slagen kwamen wel hard aan.

Het volgend natuurpark is Cape Arid NP. Zeer mooi en groot maar eigenlijk bedoeld voor jeeps. Met jeeps rondcrossen in de verlaten gebieden, woestijnen, stranden enz is een zeer grote hobby hier. Meestal zijn er ook weinig of geen voorzieningen. Dit NP heeft zelfs geen water. Je moet zelf alles mee brengen wat op een fiets natuurlijk niet zo gemakkelijk is. Ben er dan natuurlijk niet in gereden maar heb er toch van genoten. Helaas is wandelen niet zo een hobby en vooral meerdaagse wandelingen kennen ze niet. Met een beetje eigen interpretatie van de regels heb ik er toch een leuk kunnen rondtrekken.

Van hier moest ik wat terug fietsen naar een klein dorpje Condingup. Het heeft een kleine winkel waar ik basisvoeding kan kopen en hier vertrekt ook de Permango Road die overgaat in de Balladonia Track. Als ik deze weg volg, kan ik meer dan 200km
omweg vermijden maar het is eigenlijk alleen bedoeld voor jeeps. Met droog weer is het echter te doen en ik heb nu eens geluk het is droog. De eerste 35km zijn nog geasfalteerd. Daar is immers nog een graansilo. De lokale boeren brengen hun graan naar hier waarna de vrachtwagens het naar een haven brengen. De vrachtwagen zijn wel wat anders dan thuis. Ipv 1 oplegger hebben ze er 2 wat hun dan natuurlijk zeer lang maakt. Ze worden hier "roadtrains" dus "wegtreinen" genoemd.
De baan is hier ook maar 1 rijstrook breed. Sommige roadtrains vertragen en wijken wat uit maar anderen rijden door, claxoneren en verwachten dat jij aan de kant gaat. Dan zit je natuurlijk in de losse zand naast de weg. Helaas zit ik juist in het oogstseizoen en dus veel roadtreins. Na deze grote graansilo's wordt het een gravelweg. Nog 100km voor de Permango Road. Er zijn enkele moeilijke plekken maar eigenlijk gaat het vlot. Ik kampeer op het kruispunt met de Balladonia Track. Dit is een oude aboriginal route die later ook door de eerste blanken werd gevolgd. Van hier is het nog 70 km die me naar de Eyre baan brengt. Deze track is echter heel slecht. Deze 70km kosten me meer moeite dan de 130km op de permango Road. Eens voorbij de graansilo kom ik op 1,5 dag maar 2 auto's tegen. Beiden stoppen en bieden me water en voedsel aan. Ik heb voldoende maar ijskoud water wordt (ze hadden een frigo) in deze hitte wel heel dankbaar aanvaard.

Eyre autostrade is de baan die me door de Nullarbor Plain brengt en die ik nog 1000km (ja, duizend) moet volgen. Stel je er niet teveel van voor. Hij is gemiddeld maar even breed als de baan tussen Stal en Koersel maar dan zonder fietspad.
HIer zijn geen dorpen meer enkel wegrestaurantjes die tegelijkertijd motel\hotel en winkel zijn. Ze liggen soms ook ver van elkaar. 3x is bijna 200km tussen elk restaurant.
Men heeft me verteld dat ik hier (weliswaar enkel basis)voeding kan kopen. Nu blijkt echter dat omdat het verkeer hier op 2 a 3 dagen door rijdt en ze zelf voldoende eten meebrengen er echter bijna niets kan gekocht worden. Brood,ja zeker maar enkel wit brood. We weten allemaal het goed dat een hongerige fietser vult. Choco niet, confituur meestal niet en als ze het verkopen, zijn het die kleine doosje die je bij het ontbijt krijgt. Prijs bijna een halve euro. Ik zal hier ook de staatsgrens oversteken. Van west-australie nr zuid-australie. Aangezien ze hier al veel problemen hebben met ingevoerde ziekten wordt aan deze grens een strenge controle gehouden. Alle het vers fruit, groenten, enz zijn verboden omdat de fruitvliegjes die ziekten overdragen. Gevolg niemand verkoopt dit omdat ze niet bevoorraad kunnen worden of het is te moeilijk. Deze grens is in het midden van de Nullarbor.

Ik word dan ook nog eens geplaagd door een sterke en aanhoudende tegenwind. Er zijn dagen dat ik maar een 70tal km kan fietsen. Alsof dit nog niet erg genoeg is, krijg ik in het Cocklebiddy Roadhouse te horen dat er geen brood is. De vrachtwagen die dit brengt is stuk. Ik heb altijd reservevoedsel bij en gelukkig is het volgende roadhouse niet zo ver. "Maar" 110km. Nu blijkt echter dat 4 roadhouses van de zelfde eigenaar zijn en dus dezelfde vrachtwagen gebruiken. Met veel schrik fiets ik verder maar bij het volgende roadhouse heeft men voldoende brood ingevroren dus geen probleem meer.

Ik krijg de meeste info over dit van Tom. Ja, een echte Vlaming, zelfs een Limburger, van Neerpelt. Hij reist en werkt hier gedurende een jaar. Zit nu 7 weken hier. Heeft geen auto en kan dus niets doen buiten werken. Het is saai zegt hij maar zeer goed om te sparen. Hij zat een beetje door zijn geld heen. Volgende week zit zijn termijn op en kan hij zijn verjaardag in Adelaide vieren.

Nog een feit over de weg : hier is ook het langste rechte stuk weg van Australie. Geen enkele draai of bocht of wat dan ook. De weg gaat enkel wat omhoog of omlaag. Door het verre zicht dat je dan hebt en door optisch bedrog lijkt het echter of die weg altijd vals plat omhoog gaat. Met de tegenwind is dat mentaal wel heel zwaar en ik heb meer dan 1x gevloekt.
Ik laat het aan jullie over om te raden hoelang dat is. De winnaar krijgt een pintje van mij als ik terug ben. Dus reageren maar.
Ik geef nog een hint : soms kan ik een vrachtwagen 45min lang zien aankomen.

En ja, der komt nog een probleem bij. Door de overvloedige regen die ze vorig jaar hebben gehad, (herinner je de overstromingen nog) hebben ze dit jaar een geweldige graanoogst. Dit betekent dat er veel eten is voor de muizen. Ook ingevoerd en dus zonder vijanden. Ze vermenigvuldigen dan extreem snel. Nu de oogst gedaan is, verspreiden ze zich op zoek naar eten. Ook hier in de semi-woestijn. Ik zie er honderden dood liggen op de straat. Doodgereden door het verkeer.
Ik zet mijn tentje op. Neem mijn weinige voedsel mee binnen. Ik slaap nog niet of ze zitten al in mijn rugzak die in mijn voortentje ligt. Aangetrokken door de geur omdat daar meestal wel eten in zit. Ze kruipen over mijn binnentent op zoek naar een opening maar vinden er gelukkig geen. Ik maak soms lawaai en klop het zeil. Ik voel ze eenmaal zelfs wegvliegen.
Ik heb verhalen gehoord van mensen die wakker worden van muizen die over hun gezicht kruipen maar gelukkig komt het zo ver niet.

Op dinsdag, 29 november, verandert het. De wind draait en ik heb een rugwind. Ik doe zonder veel moeite 140km en neem zelfs de tijd om rustig iets te eten in een restaurantje. De dagen ervoor stond ik altijd vroeg op omdat er smorgens geen of weinig wind was. Regelmatig was ik om 6uur al aan het fietsen. Als ik voor het werk zo vroeg op moet,..........

Hoewel Nullarbor staat voor geen bomen is dit zeker niet waar. Ok, er zijn geen bomen van 15m hoog en slechts hier en daar 10m hoog maar het landschap is meestal wel afwisselend. Met wat hier scrub heet. Lage struiken in veel vormen en ook kleuren. Soms lijkend op de heide die wij kennen maar dan niet paars meer blauwgroen. Regelmatig maak ik ook wandelingen rond mijn kampplaats omdat het zo mooi is. 1x ga ik wat te ver van het paadje af dat ik volg en verdwaal. (Het is niet veel meer dan een kangoeroespoor.) Ik vind de "autostrade" en dan mijn tentje terug door me te orienteren op de zon. De zon doet hier wel rare dingen. Komt op in het oosten maar gaat dan niet naar het zuiden maar wel naar het noorden. Immers de zon staat altijd boven de evenaar en die ligt in het noorden. Ik ben er ook zo kort bij de evenaar dat de zon smiddags bijna loodrecht boven me is. Dit betekent dat je er dan niet op kunt orienteren en ook dat er bijna geen schaduw is op de hete dagen. Gelukkig is het ochtend en dus niet echt een probleem. s'Ochtends en s'avonds is het fris en meestal moet ik nog een jas aan doen. Op sommige dagen is het zo warm dat ik mijn tentje niet op zet en gewoon onder de open hemel slaap. Zalig. Natuurlijk niet waar die muizen zitten he. Eenmaal mag ik hier een storm mee. Veel bliksem en donder maar eigenlijk weinig regen. Het is wel een prachtig zicht en kan er een uur lang van genieten.

Soms komt de weg ook zeer kort bij de oceaan. Hier de Zuidelijke Ijszee. Deze streek is wat men The Bight noemt. Het lijkt of er gewoon een stuk van het land is afgebeten. Ik ben hier op 150m hoogte. Zie spectaculaire kliffen, ook enkele prachtige zonsondergangen. De walvissen komen hier in de winter ook paren maar ik ben een maandje te laat om hen te zien.
Ik zie wel vele prachtige vogels. Zeer kleurrijke parkieten en papegaaien. Helaas zijn ze vrij schuw en ik kan bijna geen foto's nemen. Ook arenden leven hier. Helaas zie ik er enkel dood langs de weg liggen en geen in de lucht. Ze jagen op de vogels die daarom tussen de lage struiken blijven. Dan gebeurd het dat ze tegen een vrachtwagen vliegen.
In enkele streken zie ik ook tientallen kangoeroes en dan soms weer dagen niet. Af en toe is er een vlakte die echt boomloos is.

Nog een heel opmerkelijk feit. Elk van die wegrestaurantjes heeft ook een hole. Een hole is een deel van een golfparcours en alle
roadhouses samen hebben dus een golfterrein. Tussen de eerste en laatste hole ligt er dan wel 1200km. Meestal is het niet meer dan een groene mat (die dus gras voorstelt) en enkele honderden meters verder staat er een vlagje tussen de struiken waar dan je bal moet terecht komen. Ik dacht dat dit een "lokale" grap was maar ik heb mensen meerdere malen zien golven.
Een persoon vertelt me zelfs dat hij voor de 8ste (ja, acht) maal dit parcour speelt. Ik ben dus duidelijk nog niet de grootste zot die hier rondloopt.

Er zijn hier vele rustplaatsen langs de weg. Meestal met tafels, soms met WC. Je ontmoet hier bijna altijd mensen en altijd is de sfeer vriendelijk en behulpzaam. Ik krijg meestal water aangeboden, ook koffie, snoep, frisdrank enz. Het is zo dat ik Jay ontmoet. Een Engelse dame die al 40j in Australie woont. Ze is gepensioneerd en reist nu veel. Ik moet haar laten in Canberra op zoeken.
Ook Sabine en Wim leer ik zo kennen. Vlamingen die al 15j hier werken. Nu gaan ze surfen in West-Australie en daar willen ze wel een 4000km lange autorit voor maken. Ze komen immers van Brisbane. Ook hen moet ik later gaan opzoeken. Dus verwacht me nog niet dadelijk terug he.

Op donderdag, 1 december, op 150km van het eerste dorpje hoor ik opeens een luide knak. Onmiddellijk is mijn wiel paraplu.
Ik had eerder al een spaak verloren en nu is de ring waar de spaken aan vastgemaakt worden gedeeltelijk gebroken. 2 spaken staan los en moet ik verwijderen. Een derde is door de hoge spanning afgebroken. Ik mis nu 3 spaken op rij. Hier kan ik er niets aan doen en het worden 150 lange kilometers voor ik een fietswinkel vind. Gelukkig houden al de andere spaken het en word ik heel vlug geholpen. De winkel heeft maar 1 technieker en die is gelukkig aanwezig. Ik moet wel een nieuw wiel kopen. Ik ben nu 940km verder en heb geen problemen gehad dus lijkt het wel goed te komen.
Ik vermoed dat de 10l water die ik meezeulde en die lange gravelwegen er niet bepaald een goede invloed op hadden.

Na Ceduna, dat is dat eerste dorpje, volg ik nog een 100km de kust. Zie prachtige baaien met pelikanen en vogels die op pinguins gelijken. Geniet enorm maar door tijdsgebrek kan ik niet de kust van het Eyre peninsula volgen en steek dwars over. Het is vooral saai landschap met zeer veel graanvelden en enkele kleine dorpjes die langs grote graansilo's zijn gesitueerd. Er is ook een spoorlijn die deze allemaal verbind.
Alle dorpje hebben wel een of meerdere parkjes met een kinderspeeltuin, bbq op gas gratis te gebruiken, tafels enz. Soms mag je er ook gratis kamperen. Het doet er echt niet toe hoe groot de dorpjes zijn dit is er altijd. Soms is het park zelfs groter dan het dorp. Het is hier dat ook nog een kleine hittegolf meemaakt. Temp tot 37gr. Heb enkele dagen een siesta gehouden. Later krijg ik dan ook een onweer over me heen op een wel heel ongelukkige plaats. Ik zet mijn tentje op wat stevige klei. Heb dat al meerdere malen gedaan en dat is gemakkelijk. Door de regen echter wordt die klei snel modder. Ik voel het tijdens de nacht gewoon zacht worden onder mijn tentje. De regen duurt bijna 12uur. Uiteindelijk komt er ook wat water door mijn tentje maar dan stopt de regen. Mijn rugzak en enkele tassen worden wel heel vuil. Het kost me later uren om die weer proper te krijgen.
De laatste 5 dagen heb ik vooral gelezen en gehoord hoe moeilijk de boeren het hier soms hebben met de droogtes enz.
Men noemt deze regio ook : DE DROOGSTE REGIO IN DE DROOGSTE STAAT VAN HET DROOGSTE CONTINENT IN DE WERELD.
Hier is geen toerisme anders zou mijn ervaring zeggen dat het maar een heel valse slogan is. Maar ja, ik ben dan tenslotte ook maar een Belg en waar die zich ook bevinden er zal regen zijn. Ik heb vernomen dat jullie daar deze dagen van kunnen meespreken????

Ik bezoek ook nog het Mount Remarkable NP in de zuidelijke Flinders Range. Een zeer mooie streek maar het valt me wat tegen.
Ik wil hier een meerdaagse wandeltocht doen maar dat is verboden. Te gevaarlijk owv bosbranden. Normaal is deze streek al heel droog en zo mag je van 1 november tot 1 april geen kampvuren aansteken enz. Als je 2 dagen daarvoor zo bent weggeregend, is dat wel moeilijk te aanvaarden. Flexibiliteit is hier van overheidswege ook geen grote troef.

Ik fiets nog 2 lange dagen naar Adelaide die me door hun beroemde wijnregio Claire brengt. Hier is zelfs een tot fietspad omgebouwde spoorweg. Ideaal en prachtig.
Morgen ga ik de stad zelf verkennen. Ben nu in een voorstadje bijna 20km van het centrum. Het voelt aan als een klein dorpje maar ik kan wel genieten van de rust.
Misschien schrijf ik over een paar dagen wel een verslagje over Adelaide.

groeten,

nico

perth - capetpcapetrack - margaret river - stirling range NP - esperance

2011-12-15T02:34:00.002+01:00

Hi everybody,

Here is finally an update in English.
So sunday, october 16th, I cycle from Perth to Fremantle along the river. It is a nice bike ride and I enjoy. I have some time left and walk on the beach where I see the remainings of a sunken ship. Apparently it is not in the way so nobody cleans it up. So different from home where every little bit of space is being used.

I talk to Bianca who works in the mines in the north. It is 1400km from Perth and she has a flight tomorrow morning. She will be working there for 2 weeks and than is off for 1 week. She is an kitchenaid but makes more money than me. She has been to Italy for a year and wants to go back and work there but has to wait till Europe has a better economics. I think she is in for a long wait but I did not dear to tell her that.

The next couple of days I cycle to Dunsborourgh where I can start my first long distance hike. The cape-to-cape track.
Meanwhile I have encounters with the Australian wildlife especially the magpies. They are aggressive in this breeding season. Twice they hit my helmet.
I also stay for 2 days with Thorna and Robert. Here I eat my first kangoeroe meat and see the sleepy lizards.

So on friday I start the hike. 125km of coastal trail. Sandy beaches in the hot sun (30 gr) but also rain and wind. Meeting nice people. I enjoy it a lot. Some people do it in 6 days but why hurry when it is so beautiful. I plan to do it in 8 days.
But on day 5 my campstove breaks and I cannot cook any more. 1\2 kg of rice, pasta and so on become worthless food in a second. I am now in the northern half where there are no villages.
In Hamelin Bay is just a caravanpark but the store is not open. It is too early in the season. I can buy some meatpies and biscuits
but I am forced to hike 30km in 1 day to get out before my food runs out. I loose some weight here but I am sure some people say that is not too bad because I had some overweight.
I saw my first wild kangoeroos here and also 1 snake. By now I have seen 5 of them. Some people said they haven't seen one in years. I guess I am more in the outback than some city people but that is the way I like it.

I especially like it that I can see the sky with all the stars so good. Back home there are more clouds but also a lot of lightpollution. From space you can so see where Belgium is because it is the area with the most lights. Even more than multi-millons cities like New York and so on. I spend hours starring at the stars just luying on my back.
Also camping in beautiful long beach and being completely alone is a special experience for me.

I also pass Prevelly. A small village where I had a good conversation in the store. Weeks later I learn 30 to 40 houses are destroyed in a stupid fire. A preventive fire that went out of control. I think the goverment officials here are not better than back home.

After the hike I cycle to Mumjimup where there is another host. I have a good time there with a BBQ and so on. Their idea for a rest day is cycling 75km mostly on gravellroads. It is without my bags so not to bad. Here I notice another difference with home. We change our direction because there is to much traffic. This means 2 cars passed us in 15 minutes. That is 3 am traffice on a weekday if you are lucky back home.
David, I really enjoyed my stay with you and give my regards to Camilla. These differences are the things that makes traveling interesting.

I also camp in a forest near a pasture. All night long I hear the kangoeroes jumping the fence. In the morning I see 30 of them and some are bigger than me. I am very surprised. Luckily they move away from me.

Later I visit the tingle trees. big trees who can resist heavy forestfires and even live if parts of the trunk is burned. You see some hollow trees here. I can even ride my bike through one.
I also do the three top walk. It is a bridge make between those trees at an altitude of 30m. It gives you a whole other perspective.
I have an interesting evening with Jane and Glenn and I am invited to visit them when I reach Melbourne. It is not the first time I get such invitations. I already have 2 places in Canberra to go to. Once again I see a snake but she disappears so quickly I can not take a picture.

From Walpole on the coast has the most beautiful bays, beaches and so on. I do some hiking here but decide to do my next multiday hiking in the Sterling Range. Lqter I know this is a mistake. In the Sterling Range are no long hikes and with the wet weather some roads are closed to prevent dieback to spread. Still enjoy it here. I do small hikes up the highest points (1052m) in the east and west side of the range and cycle the whole range drive. 100km of gravelroads but beautiful.

I have lightning storms here but when I finally get wet David and Hellen invite me in. After a hot shower, warm food and a good night sleep in a bed I can face the world again. Thank you for that. The showers and headwind continue for some more days before settling down. Not really the weather I expected in Australia known for its deserts.

I visit Fitzgerald River NP where I due closure of roads I have to do a 100km detour. It is here that I see bigger lizards up to 40cm. Some disappear quickly but others wait till I got my picture.
Also I have my first encouters with emoes. 1 almost hit me. While I was looking to the left to the jumping kangoeroes the emoe noticed me very late and ran for cover. This was the forest on the right so he crossed the road just a few meters before me. I saw it late too and if a 2m high bird is running basicly towards you unexpectedly you freeze for a moment or two. No picture of course.

On sunday, november 13th, I have another restday in Esperance before crossing the Nullarbor Plain. Nick and Hayley take excellent care off me. A fine BBQ with their parents and others sailors of small yachts. I hear a lot of interesting stories.
We also went to the beaches to walk a bit. But you do NOT do this on a beach where 5 cars are parked. That is too busy. I can even imagine that. Well, we have 100km of beaches to choose from and find a beach only for us. I come from a country with 10 million people and 64km of beaches. So abandonned beaches are out of the question.

Well, this it for now. Later I tell the story of my crossing the Nullarbor and my way to Adelaide.

greetings,

nico

perth - capetpcapetrack - margaret river - stirling range NP - esperance

2011-12-14T11:07:00.002+01:00

Op zondag, 16 oktober, fiets ik van Perth naar Fremantle, de haven en eigenlijk een voorstadje van Perth. Het is mooie rit langs de rivier en ik geniet ervan. Het wordt vandaag 34gr C en ik zorg er dus voor om voor de middag al in Fremantle te zijn.
Ik bezoek de haven waar een oud zeilschip ligt. Het is een exacte kopie van een schip van 2 eeuwen geleden waarmee delen van Australie zijn verkend. Het is ook hier in Fremantle gebouwd en komt nu voor het eerst in meer dan 25j terug. Het is dus groot nieuws.

Ik wandel ook langs de mooie kust en zie hier ook de restanten van enkele gezonken schepen. Als ze niet op de vaarroute liggen worden ze niet opgeruimd.
Bij mijn gastvrouw praat ik ook lang met Bianca die daar een kamer huurt. Ze werkt als keukenhulp in een van de mijnen ver in het noorden. De meeste mijnen liggen in zeer ruwe, onherbergzame streken die in de zomer ook nog eens heel heet zijn. Tot 50gr is niet uitzonderlijk, 60gr halen ze ook af en toe. Zij heeft geluk want in de keuken staat de airconditioning altijd aan maar zelfs daar verdient ze meer dan ik. De mijnen betalen zo goed omdat ze anders geen werkvolk hebben. Er is een algemeen tekort aan personeel in heel West-Australie. Dit komt voornamelijk omdat al de mijnen aan het boomen zijn en hun producten kunnen verkopen aan China en India. De mijn is wel 1400km van Perth. Elke week wordt er een ploeg naartoe gevlogen die er dan 2 weken moet blijven en dan 1 week vrij heeft. Niet echt gemakkelijk voor je sociaal leven lijkt me. Ze wil dit niet lang doen. Ze heeft Italiaans geleerd en heeft al een jaar in Italie gewerkt maar door de crisis en visumproblemen is ze teruggekomen.

De volgende dag is eigenlijk het echte vertrek. Om uit de stad te geraken volg ik de grote autostrade, zeer saai maar wel veilig door het fietspad dat erlangs ligt maar toch afgescheiden door een sterke omheining. Het is meer dan 100km lang maar dan ben ik wel al lang uit het grote verkeer. Het is hier dat ik kennis maak met de toch wel heel verschillende Australische fauna en meer bepaald de Magpies ; een vogel verwant met onze ekster. Het wordt ca 40cm groot en is vooral bekend om zijn agressieve verdediging van zijn territorium tijdens het broedseizoen. Ja, nu dus. Zelfs fietsers zijn niet veilig. Meestal zijn het scheervluchten over je hoofd maar 2x wordt mijn helm geraakt. Doordat ze altijd van achter aanvallen kwam een aanval wel echt als een verrassing waardoor ik bijna mijn evenwicht verloor. De andere keer zag ik door de schaduw de aanval aankomen. Het slechtste wat je kunt doen is omhoog kijken want dan vallen ze je gezicht aan. Ca 1x per jaar verliest er wel iemand een oog of wordt daar ernstig verwond. Meestal kinderen die iets kwetsbaarder zijn.
Dit is een van de redenen waarom fietshelmen verplicht zijn. Als je er geen draagt dan is er 150 dollar boete. Echt iedereen draagt er hier een al moet ik zeggen dat ik buiten de steden niet veel fietsers zie. Veel Australiers dragen eerst een hoed als bescherming tegen de zon en dan de helm wat toch een zicht is waar je aan moet wennen.

Dinsdagavond verblijf ik al bij een andere gastheer vnl om nog meer fietsinfo te krijgen. Het zijn ervaren fietsers en dus dat zit goed. Het is zo fijn dat ik nog een dag blijf. Krijg hier ook mijn eerste kangoeroe vlees te eten. De volgende dag zie ik ook mijn eerste kangoeroe maar in de dierentuin. Een van de kleinere komt zelfs uit de hand eten. s'Avonds gaan we naar een religieuse viering. Het blijkt een islamitische strekking zijn waar vrouwen en mannen gelijkwaardig behandeld worden. Het is ca 150 jaar geleden ontstaan in Iran waar ze nu nog hevig vervolgd worden. Het is echt een zeer internationaal gezelschap met Iraniers, Syriers, Turken, Engelsen en zo verder.

Robert laat me ook sleepy-lizards zien die wild in zijn tuin leven maar zo traag zijn dat je ze gemakkelijk kunt vangen (vandaar uiteraard ook de naam sleepy = slaperig). Ze worden ca 20 tot 25 cm groot en ik heb ze ondertussen al een 100x keer gezien. Neem er al lang geen fotos meer van.

Ik fiets dan weer 1,5 dag voor ik aan het vertrekpunt kom van mijn eerste meerdaagse trektocht. Onderweg ontmoet ik Gunnard, een Zweed die al een jaar lang rond trekt. 3 maanden in Australie en daarvoor Nieuw-Zeeland en een aantal kleine eilanden in de Grote Oceaan.

Vrijdag, 21 oktober, begin ik dan aan de cape-to-cape trail. Dus van Kaap Naturaliste tot Kaap Leeuwin. Het zijn vooral Nederlandstalige namen omdat deze streken eerst door de Nederlanders zijn verkend. Verderop zijn het meer Franse namen.
De tocht is 125km lang en ik zal er bijna 7 dagen over doen. Er zijn enkele dorpjes onderweg waar ik eten kan kopen maar het tweede deel is zeer schaars bewoond. Het is een zeer mooie kustroute waar ik een beetje alles krijg. Regen, tegenwind maar ook 30gr C terwijl ik kilometerslang over het losse zand van een strand wandel terwijl ik een rugzak van 25kg moet dragen. (veel water). Ik neem ook de tijd om eens in de oceaan te duiken. Het is hier de Indische Oceaan.
Verder zijn er mooie rotsen, kliffen met oranje krabben enz. Ook enkele prachtige zonsondergangen ontbreken niet. Soms moet ik iets meer het binnenland in en daar zie ik mijn eerste wilde kangoeroes. Ik vind het mooie beestjes die zeer mooi bewegen maar helaas vooral snacht leven.
Er is ook een rivier die je moet oversteken. Margaret River genaamd maar zo heet ook het dorpje en de hele wijnregio hier. Ik heb enige moeite om de rivier over te steken. Ik zak 1x tot mijn knie in het zand.
Het dorpje aan de kust is Prevelly. Een leuk klein dorpje waar ik een aangenaam gesprek heb met enkele inwoners. Velen kennen de trail goed. Weken later verneem ik dat een deel van het dorp is afgebrand door een hevige bosbrand. Het ergste aan dit verhaal is dat de brand aangestoken is door de brandweer. Voor de zomer houdt mijn hier zogenaamde preventieve branden om het brandbaar materiaal te minimailizeren. Deze branden worden weken van tevoren meegedeeld en er wordt ook een veiligheidszone gecreeerd waar de brand niet zou oversteken. Ik heb de borden gezien en ben ook door enkele al afgebrande streken gewandeld. Daar is uiteraard niets aan. Op die dag was er echter een ongewone hevige noordenwind (de wind komt zelden van die richting) en de brand is dus door de veiligheidszone geraasd en was meerdere dagen niet onder controle te krijgen. De wind was echter ook voorspeld en zo zie je maar dat ambtenaren in elk deel van de wereld niet gekend zijn owv hun gezond verstand.

Je kunt de tocht in principe in 6 dagen doen maar waarom zou ik me hier haasten als het zo mooi is. Ik wou er eerst 8 dagen over doen maar na dag 5 breekt de brandstofleiding van mijn kookvuurtje. Dus koken kan niet meer. Dit is natuurlijk in de streek waar bijna niemand woont. Ik kan de volgende dag een Hamelin Bay bereiken. Ooit een redelijk dorpje gebouwd rond een haven die belangrijk was voor houttransport. Toen de bosbouw ten einde kwam, vertrokken ook de meeste inwoners. Nu is het eigenlijk een caravanpark met enkele permanente bewoners. Het is nog vroeg in het seizoen en de kampwinkel is nog niet open. Geen probleem : aan de receptie verkopen ze ook voedsel. Helaas het laatste brood hebben ze 3 dagen geleden verkocht en ze worden pas over een paar dagen opnieuw bevoorraad. Er is meer maar je moet dat allemaal koken en dat kan ik niet. Heb zelf nog een 1|2 kg rijst, spaghetti en een gevriesdroogde maaltijd. Bij dat laatste moet je alleen wat KOKEND water toevoegen en je hebt een volledige maaltijd. Ik koop er wat vleestaartjes die ik op warm in hun microgolf en dan ter plaatste opeet en ook nog wat koekjes voor onderweg. Ik heb ook nog wat brood over maar wordt toch gedwongen om de volgende dag 30km te wandelen om niet zonder eten te zitten.

Het is me gelukt ook door weinig te eten maar blijkbaar was dit wel echt nodig. De dag voordat ik vertrok, ben ik nog eens goedendag op het werk gaan zeggen. Ik had koffiekoeken bij voor elke collega die die dag moest werken en dan nog een taart. Een collega die me al enige tijd niet gezien had, heeft tot 3x gezegd dat ik dik maar dan wel heeeeeeel dik was geworden. Mijn droomreis naar Australie was lang niet zo belangrijk als dat. Ach, ik troost me maar dat niet iedereen zoals haar er als een bonenstaak kan uitzien.
Ok, ik denk dus dat ik ondertussen 8kg kwijt ben.

Dan is er natuurlijk nog het vraagstuk van de slangen. Veel mensen zijn hier heel benieuwd naar. Ik heb natuurlijk ook de nodige info verzameld en het klopt dus dat er hier toch wel heel giftige slangen zijn maar ze zijn ook heel schuw. Mijn laatste gastheer zei dat er hier mensen zijn die er in jaren geen gezien hebben. Als ik er een zag, zou het veel zijn. Natuurlijk zie ik er al eentje op mijn eerste dag van de wandeltocht. Ondertussen heb ik er al 5 gezien. Ik denk dat ik wat meer in de rimboe zit dan de meeste Australiers. 80% woont immers in stedelijk gebied.

Ik neem een bus terug naar het vertrekpunt en fiets verder naar Mumjimup waar ik een rustdag neem bij een gezin. Hun idee van een rustdag is blijkbaar 75km fietsen over meestal gravelwegen maar dan wel zonder bagage. Ik moet wel zeggen dat het leuk was. Dit was tijdens een verlengd weekend. De Britse koningin kwam Perth bezoeken ifv de commonweatlh top en veel stadsmensen zijn dan maar naar hier gekomen om al de veiligheidsmaatregelen te ontlopen.
Dus op zeker moment terwijl we op die gravelwegen fietsen, passeren ons 2 auto's op 1 kwartier. Mijn gastheer is dan maar van weg veranderd omdat het te druk was!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte maar het bleek dat hij echt serieus was. Australiers hebben dus andere maatstaven over drukte dan wij. Later heb ik hier nog enkele sterke staaltjes van meegemaakt.
Ze zijn wel heel gastvrij. Ik heb ondertussen al 2 adressen in Canberra, de hoofdstad op nog 3000km, waar ik mag logeren.
Soms zijn er ook praktische problemen. David en Camilla, het Engels-Duits koppel, waar ik logeer, wonen offgrid. Hiermee wordt bedoeld dat ze geen stromend water hebben en dus het regenwater opvangen en dan gebruiken. Vorig jaar had deze streek een droogte van 9 maanden. Uitgebreid douchen kan hier niet en dat is natuurlijk waar je naar uitkijkt als je een week gekampeerd hebt.
Ik kampeer ook nog eens in een bos dicht bij een wei. De hele nacht hoor ik de kangoeroes over de afspanning springen wat altijd een tjsing geluid geeft. Morgens vroeg ga ik eens kijken en zie 30 kangoeroes. Dit zijn reuzekangoeroes. Sommige zijn wel 2m groot. Gelukkig zijn ze ook schuw en vluchten ze weg van mij.

Ter hoogte van Walpoole bezoek ik de Tingle Tree. Dit zijn zeer grote bomen die zo een dikke schors hebben dat ze een bosbrand kunnen overleven. Zelfs als een deel van de schors verbrand dan kan de boom overleven met wat overblijft van de stam. Zo bezoek ik een boom die zo hol is dat ik er met de fiets kan door rijden, in leven bleef en die nog meer dan 40 meter hoog is gegroeid.

Wat verder is een deel van het oerwoud gespaard gebleven van de houtkap en hier heeft mijn een hangbrug tussen de bomen gemaakt op ca 30m hoogte. Het geeft je wel een heel ander perspectief als je hierover wandelt. HIer heb ik ook een gezellige avond met Glen en Jane die ik hopelijk later in Melbourne opnieuw zal zien. Wel, als je een fietser koud bier en koekjes met kaas is de kans natuurlijk altijd groot dat die nog eens langs komt.

Nu fiets nog een 100tal km langs de kust met prachtige baaien met rotsen, kliffen enz. Het is hier de Zuidelijke IJszee die nog niet opgewarmd is en je ziet dus niet veel Australiers zwemmen. Het is meestal ook nog maar 25gr dus te koud. Je mag officieel ook alleen zwemmen in baaien die beschermd zijn door een rif. Dat is tegen de haaien maar vooral voor de soms onverwachte hoge golven en stromingen die hier heersen.

Ik besluit om geen meerdaagse wandeling te maken op de beroemde Bibelmun track omdat ik de mooiste delen nu al gezien heb. In Albany ga ik noordwaarts naar het Sterling Gebergte. Het hoogste deel van West Australie ligt hier en is ca 1050m.
Graag had ik hier een meerdaagse wandeling gemaakt maar er zijn geen voorzieningen en sommige wegen zijn ook gesloten owv Dieback. Dit is een ingevoerde schimmel die de wortels van de inheemse planten aanvalt en ze zo doodt. Deze schimmel verspreidt zich snel bij nat weer en de laatste dagen heeft het regelmatig geregend dus. Ik heb zelfs enkele onweders met bliksem en donder.Ik kan wel de hoogste bergen in westelijk en oostelijk deel beklimmen. Het uitzicht wordt wel beperkt door de vele wolken en mist dat blijft hangen.

Als ik op maandag, 7 nov, het gebergte verlaat en voor de zoveelste keer een regenfront over me heen krijg, houdt Daniel me tegen en nodig me uit bij zijn thuis. Een hete douche en een warme maaltijd later voel ik me al veel beter. Het is een Nieuw-Zeelands koppel dat reist en werkt. Door de regens is oogst al verlaat en heeft geen werk. Er zijn zelfs enkele kleine overstromingen waardoor dan wegen afgesloten zijn. Zij willen in 2013 naar Europa komen en me opzoeken. Ze hebben in West-Europa ook nog familie wonen. Maar of ik dan thuis ben??????

Van hier ga ik naar Fitzgerald River NP. Een hele mooie streek maar ook getroffen door dieback waardoor ik een omweg van 100km moet maken. Zie hier ook grote hagedissen van 30 tot 50cm. Sommige zijn zeer schuchter maar anderen blijven netjes zitten om een foto te laten maken.
Regelmatig kan ik hier ook regelmatig aan de kust kamperen en ben regelmatig zelfs alleen. Omdat hier bijna geen verlichting is, zie je de sterren heel helder. Zo begrijp ik beter wat lichtvervuiling inhoudt die we thuis wel heel erg blijken te hebben.
Als ik op een heuveltje sta, kan ik auto's zien die nog tientallen kilometers van me verwijderd zijn enkel door hun koplampen.

Ik neem nogmaals een rustdag in Esperance. Mijn gastgezin neemt me mee op een lokale tour. In deze streek ligt ook het strand dat vorig jaar tot het mooiste van Australie is gestemd. Alle stranden zijn hier mooi en we hebben afgesproken om ergens te wandelen. Ze weten een mooie plek. Als we arriveren staan er echter al 5 auto's. Dit is dan wel echt te druk en we gaan ergens anders. Wel als je ca 100km strand hebt om te kiezen kun je dat wel maken natuurlijk.

Ok, dit was het voor nu. ik hoop morgen of overmorgen het vervolg te geven.

groeten,

nico

herinneringen voor mij

2011-12-14T06:59:00.004+01:00

mawson trail,
heysen trail
Mount Remarkable NP
Rieslingtrail
Permango Road
Balladonia Track
Bebelmun Track
cape-to-cape trail

www.griet-en-david.be
www.mareebiketouroz.blogspot.com
www.wallabyfamilycourtin.com

Perth

2011-10-15T07:01:00.002+02:00

Dag,

Perth is een stad van ca 1,5 miljoen mensen maar het centrum is kleiner dan Hasselt en vooral een groot winkelcentra. Het sociale leven bevindt zich echter in twee andere voorsteden. Fremantle is hier eentje van. Het is ook de haven van Perth en ik ga er morgen naartoe en blijf er een nachtje.

Ik heb donderdag al wat regen gehad wat hier aan de kuststreek niet ongewoon is in de lente. Vandaag (zaterdag) is het 25gr C en morgen wordt het 38gr. Dat laatste is eigenlijk te heet. Het is gelukkig voor mij ook maar voor een dagje.

Deze stad is niet zoals onze steden in die betekennis dat er zeer weining hoge appartementsgebouwen zijn buiten het centrum. Hoger dan 3 verdiepingen zie je hier weinig. Dit betekent wel dat het een zeer uitgestrekte stad is. Ik verblijf 8km van het centrum en Fremantle is 25km weg.

Het direkte programma is nu : drie dagen fietsen om dan aan het vertrekpunt van mijn eerste meerdaagse wandeltocht te zijn. Het is mijn bedoeling om meer van dit te doen dan in Amerika. Het voornaamste blijft natuurlijk wel het fietsen.
In deze kuststreek is er nog geen sprake van outback. Hier zijn veel wijngaarden en ook nog enkele eeuwenoude wouden. Iets meer binnenland in wordt dan veel graan geteelt.
De outback zal ik pas over enkele weken bereiken deels ook omdat ik nog een tweede wandeltocht plan in de Stirlingrange. Dit alles ook mijn conditie op peil te brengen voordat ik de outback bereik. Over een maand of zo moet ik de Nullarbor Plain oversteken. Deze naam is afkomstig van het Latijn Nulla Arbor wat betekent geen boom. Ik denk dat dat genoeg zegt. Het is een 100km lange dorre semi-woestijnvlakte waar alleen heel kleine dorpjes of enkel roadhouses (wegsrestaurantjes) zijn.
Hier zijn ook 2 stukken van 200km waar er geen bevoorrading is maar ja, dit is voor de toekomst.

Er is nog een ding verandert : de zomer hier duurt grosso modo van october tot maart maar aangezien het een landklimaat is wel dit zeggen de grootste hitte aan het eind is. Niet in het midden zoals ik verwacht had. Ik zal nu iets later naar het noorden kunnen en dus hier wat meer tijd spenderen.

Nog een beejte info : het is hier 6uur later dan bij jullie. Dus hier is nu het 13u30 en in Belgie dus 7u30. Later zal ik nog 2 tijdzones verder opschuiven en jullie hebben ook nog winteruur dat van kracht wordt.

groeten,

nico

australie perth

2011-10-13T09:55:00.002+02:00

dag allemaal,

Wel eindelijk ben ik aan een nieuwe reis begonnen. Maandag, 10 oktober, vertrok ik van Zaventem om via Frankfurt en Singapore naar Pert in westelijk Australie te vliegen. Deze trip zou bijna 30uur duren.
In Frankfurt had ik al mijn eerste sereus probleem. Door een staking van het grondpersoneel kwam mijn toestel 2uur te laat aan waardoor ik natuurlijk mijn vlucht naar Singapore heb gemist. Opnieuw 2 vluchten boeken maar nu met een wachttijd van 10uur. Mijn reis werd nu dus 40uur lang en ik kwam na middernacht aan. Gelukkig was Michael wel zo vriendelijk om me zelf op dit uur te komen afhalen.

Nu ben ik gedurende een week Perth aan het verkennen en ook de nodige aankopen te doen. \Snel volgt er meer nieuws maar nu is mijn tijd op.

groeten,

nico

new orleans - natchez trace trail - blue ridge parkway

2009-07-05T16:44:00.005+02:00

Hello everybody,

My next story tells about my trip from New Orleans to Waynesboro through the state of Louisiana, Mississippi, Alabama (very limited), Tenessee, North Carolina and Virginia.

Total cycling distance : 28 000km or 17 500 miles

So on Wednesday, may 27th, I leave New Orleans. I decided to cycle around the lake in the hope to avoid the traffic between NO and Baton Rouge. For a part I succeed.

I camp along a bikepath where I meet Dan and his daughter Caroline. They are so nice to bring me a warm breakfast the next morning. Some good brussels wafels, milk and so on. It is very much appreciated and one of the many signs of kindness I have received during this trip.

A few days later I am invited to a church where I rest a bit and get some food. I also attend the bible study for a while. Quiet different from back home.

I reach Natchez on saturday, may 30th, and it is here that the 440 mile long Natchez Trace trail that will lead me to Nashville.
This road is made by the CCC in the 30s.
On sunday, I meet Chris, a cyclist who is now at the end of the trail. He is happy to have it done and give me his guidebook and several dried food packages.
There is also a turtle passing over the road. When I come closer he hides in his home and does not move again. Not even when several cars pass and almost hit him. I take him up and put on the other side of the road.

I make a side trip to Vicksburg to see the civil war battlefield there. This was once called the gibraltar of the south and when general Grant conquered it it spilt the confederacy in two. Now the north had a good way of importing goods and it also meant that the plan Anaconda was put in effect.
The USS Cairo was one of the pantserd ships from the north which contributed a lot to conquer the Mississippi. It is a nice town to be in.

In Kosciusko I stay wit a member of WS. He is a doctor and I get a free tour in the hospital. Being a nurse it is very nice to see how they work here. I notice there are a lot more nurses than back home. In belgium there is 1 nurse for every 10 pat in daytime and 1 nurse for 20 pat at night. Here there are almost twice as much.
Gary and Donna, thank you very much for hosting me.

On thursday, june 4th, I am surprised with a storm. I shelter at a antebellum home that is a museum aswel. I talk to the manager and he lets me stay in one of the cabins. I do not know if it is as old as the house but it sure looks like it.

Tupelo is a small town along the trace and I just go in to buy food. Than I remember it is the birthplace of Elvis Presley. This weekend they celebrated his homecoming concert in 1958. I think it is when he finishes his military draft from Germany but I am not sure. There is a parade with nice cars and off course many Elvis imitators. It is not very spectaculair but nice if you totally not expect it.

I meet two cyclists a bit further down the road. Pieter is from Holland and it is nice to talk in flemish again, He met Kevin in 1982 and they are friends ever since. He wanted to cycle in the USA before he gets to old. Kevin is doing this bike ride for the 15th time. Pieter is also a bit suffering from the heat and humidity while I am not bordered by it. It seems like I am adapting well but later in the trip when the temp rises I will be suffering a lot to.

I visit the Lewis museum at the Lewis Meriwether campsite. Lewis was 1 of the captains of the Lewis and Clark expedition in 1805. The first big expedition that crossed the USA after the Louisiana purchase and mapped the whole route. As a reward he became the gouvernor of the Louisiana territory. On his way to Washington he most likely committed suicide here on this spot.

I reach Nashville, the country music capital, on tuesday, june 5th. Just now there is a big country festival going on but after 2 days I am full of country. I must admit it is different from what I expected it to be.
Caitlin and Darren, my hosts, take me to a party where there is some performances and a fire bottle dance. Especially that last one is amasing.
We go also to a "all you can eat"restaurant with typical southern dishes. It is great. I loved the banana dessert. After that we laid for an hour in the grass. Not able to do anything.
In contrast of the festival I see a free shakespeare musical with some short play in between at one of the city parks. It is in the evening and fun to see. I must admit my shakespeare english is not good.

I leave on saturday and late in the afternoon I met Earl. I was just sitting in a townsquare of a little village Watertown. He invited me stay at his place. We talked for hours and I ended up staying one more day. We discussed European and American politics, habits, morals,.....
Earl, thank you for hosting me and I enjoyed the weekend a lot.

The next days I use to cycle to the Smoky Mountains NP and the blue ridge parkway. It is during these days I have very little motivation to go on. Partly to blame is the heat, humidity and poor scenery but it is also mental fatigue for being on the road now for 12 months. One day I only cycle 16 miles.

I reach the Cherohalo skyway which is beautiful and I start enjoying my trip again. It is a official scenic byway. The highest point is 5400 ft and when I reach it I am sooking wet from sweating.
It is here and not in one of the several deserts I have crossed that I am out of water. Luckily many motards pass by and they give me enough water to get by.

I visit the Cherokee museum in the village of Cherokee. This is also the reservation of the few Cherokeae Indians who escaped the forced removal of all Indians east of the Mississippi in the 1830's. This happened under president Andrew Jackson although several of the tribes had fought with him almost 20 years earlier. Many indians died and this is now called the Trace of Tears. I had hoped to find a lot of info but it was a bit disappointing.

From here I went in to the Smoky Mountains to do a 2 day hike. I go light wight and leave even my outertent behind. They do not predict rain so. But that night of course there is a major storm that last for 6 hours. At the end I have 4 gallons of water in my tent. I dry my stuff and hike back down. I had enough of hiking for a while.

I start cycling on the Blue Ridge parkway. Also a CCC road for 467 miles which connect to the skyline drive in the Shenadoah Valley NP. These are the smoky and appalachan mountains and they are very beautiful. This road is worth of being a destination on it self. Much better than the Natchez Trace Trail.
In the first 35 miles I will have to cycle to the highest point of the parkway. It is at 6047 feet and I start at 2020 ft but it does not go straight up. When I was at 5000 ft it came down again to 4000 ft and I could start all over again. The rides down are great but you know that every feet you go down you have to cycle up again. It is fun and frustrating at the same time.

There are many tunnels on the road and also many old buildings. I see how the mountain people use to live. There are just living cabins but also a mill powered by water, farms, a metalworker,.... Many falls are just of the parkway. Just great to see.

On june 24th, my birthday, I take a rest day. It is really a lazy day where I do not nothing. In the evening I have some good beers with nice company. Thank you for that Christine.

I also meet Andre, a Swiss guy, who lives in the USA for 20 years now. He treats me on a delicious lunch : some real american burgers and grilled corn. We swim in his little pool which is very refreshing.
He gives me good info about the parkway. He has also many maps which helps me out for planning the next part of the trip.
I can call home here and finally congratulate my sister with her pregnancy. I have known this for some months now but I just learned a day ago that my brothers girlfriend is pregnant to. They also want to get married. Normally it would be this summer but because I extended my trip they had to prospone the wedding. In my defense I did not know they were planning their wedding when I extended my trip.

I make a side trip to Bedford where the National Memorial for D day is. It is here because this is the town that had the highest casual list per capita from D day. Most of the man just joined the national guard in the 30's to get the 1 dollar a month fee. This helped them out during the big depression. They were chosen to be part of the first wave that landed on Omaha beach and 19 man of Bedford died that day. Several more in the next days.
I read the book several years ago and was very interesting. I did make the mistake of thinking it would be a museum and hoped to find a lot of info. Of course a memorial is not a museum. I was a bit disappointed but it was my own mistake.

I also had a scary encounter with a black beer. At dusk I was walking around near my campsite just to relax. I heard a sound in a tree and looked in the hope to see a nice bird or so. I was a black beer at least 5 ft high but he came down very quickly. Luckily he was as frightened as I was and he just run in to the forest. It is my 16th black beer I see and the one I will most remember.

So now I am in Waynesboro at the end of the Bleu Ridge parkway. My plan was to leave today and cycle the skyline drive but it is raining and I will stay here one more day.

greetings,

nico

New Orleans - Natchez Trace Trail - Blue Ridge Parkway

2009-07-04T18:02:00.003+02:00

Goedendag allemaal,

Het volgende verslag van mijn tripje behandelt de route van New Orleans (Louisiana) naar Mississippi waar ik de Natchez Trace Trail volg. Deze eindigt in Nashville (Tenessee) de country music stad. Van hier fiets ik naar de Smoky Mountains waar ik de Blue Ridge Trail volg die me tot in Virginia leidt.

Totale fietsafstand : 28 000km

Op woensdag, 27 mei, verlaat ik New Orleans. Het is hier vlak en wat saai maar de mensen die ik ontmoet, maken het zeer interessant. Op dit moment is het hier nog heet en heel drukkend. Op een gegeven moment stopt er een auto een 100m voor me.
Wuift even naar me en zet iets op de grond. Het blijkt een ijskoud blikje fruitsap te zijn. Dat wordt uiteraard goed gesmaakt.

S avonds ontmoet ik Dan en zijn dochter Caroline. We praten even en de volgende ochtend brengen ze me een warm ontbjt. Brusselse wafels met boter of slagroom. Ik krijg ook zonnecreme, koekjes enz. Het is een heel leuke ontmoeting.

De Natchez trace trail is 440 mijl of bijna 700 km lang. Het heeft een historische betekenis. Dit pad werd aangelegd om Natchez te verbinden met de rest van de USA en ook om het te kunnen verdedigen tegen de Spaanse druk van het zuiden.
Het was ook zeer belangrijk voor de boeren in Kentucky en omstreken. Ze brachten hun oogst via vlotten op de Mississippi naar de markten van Natchez of New Orleans. Ze konden echter niet terug varen omdat men geen boten had die tegen de stroom op konden. Ze wandelen dan de 800km of meer terug. Ze werden Kentuckians genoemd ook al waren velen niet van de staat Kentucky maar van omringende staten.

Later kwam de route in verval vooral door de opkomst van de radarboten met stoommotoren die wel tegen de stroom konden varen. In de 1930's heeft de CCC of de civilian conservation corps deze route hersteld owv zijn historische waarde. De CCC was een groot project van president Roosevelt om de grote depressie te bestrijden. Vele jonge mannen die geen huis of beroep hadden konden hier werken voor 1 dollar per maand en zo een beroep leren. Heel veel van de Nationale Parken hebben hulp gehad van de CCC.

Er zijn ook historische plaatsen rond de trail. Een ervan is Vicksburg een stad aan de Mississippi. Tijdens de burgeroorlog was dit de laatste stad aan de Mississippi die in handen was van het zuiden. Het werd het Gibraltar van het zuiden genoemd. Het noorden wou de Mississippi beheersen om zo het zuiden in twee te splitsen en ook langzaam maar zeker het zuiden van alle invoer af te snijden. Dit plan heette Anaconda.
Generaal Grant haalde de overwinning na een lange campagne en beleg. Door dit succes werd hij opperbevelhebber van het Noorden en toen "hij" de oorlog had gewonnen opende dit de weg voor zijn presidentschap van 1869 tot 1877.
Dit was ook de tijd van de grote indianen oorlogen in de plains waar hij niet zo mensvriendelijk was maar dat is een ander verhaal.

Ik bezoek het slagveld wat een beetje saai is. Het gaat van : het 3de regiment van Z Carolina stond hier tegenoven het 4de regiment van New York enz.
Wel zag ik USS Cairo. Een van de eerste gepantserde oorlogsschepen die speciaal gebouwd waren voor de Mississippi campagne. Het zuiden had hier geen verhaal tegen en verloor dus de campagne en uiteindelijk de oorlog. De Cairo echter werd wel tot zinken gebracht en pas in de 1960's opgedoken. Het is bijzonder goed bewaard.

Later als ik kampeer op een reguliere camping (iets wat ik bijna nooit doe) heb ik weer een mindere ervaring met dieren. Hier zijn de dieren minder mensenschuw. Ik verjaag savonds 2x een armadillo of een gordeldier. sMorgens word ik wakker en zie mijn fiets op de grond liggen met allerlei zakken erlangs. Een dier heeft die omgestoten en een gat in mijn tas gebeten. Daarna wou het mijn koerstruitje eruit trekken maar het gat was te klein. Het heeft dan via de opening naar binnen gekropen en mijn rijst vernietigd maar niet opgegeten. Mijn brood, choco, koeken die ik van Caroline had gekregen, enz zijn opgegeten.
Ik was ook mijn mes kwijt omdat dat in de broodzak zat maar gelukkig kon ik het een 100m verder terug vinden. Ik had ook fruit bij maar dat werd niet aangeraakt. Bljkbaar weten ook dieren wat lekker is. Ik weet niet of het dat gordeldier was of een raccoon die meer voedsel agressief zijn.
Men vertelt mij altijd dat wild kamperen gevaarlijk is maar ik heb nog nooit een probleem gehad daar mee. Niet met mensen of met dieren maar op campings wel.

Ik logeer nog een nacht bij mensen in Kosciusko, de geboorteplaats van Oprah Winfrey. De mensen zijn hier vriendelijk en ik maak ook dankbaar gebruik van hun openlucht zwembad. Het is immers nog altijd heet.
Mijn gastheer is een doktor in het lokale ziekenhuis en ik krijg een rondleiding. Ik merk dat er veel meer verpleegkundigen zijn tov Belgie. Normaal is er in Belgie 1 verpl voor 10 pat overdag en 1 verpl voor 20 pat snachts. Hier hebben ze nooit meer dan 5 pat. Nadeel is wel dat er heel veel rechtszaken zijn.

Op zondag, 7 juni, kampeer ik op een picnic area en hier zie ik ook weer de "rijkdom" van de USA. Er is een ouder koppel dat alle vuilnisbakken doorzoekt voor lege blikjes om zo hun pensioen wat aan te vullen.

2 dagen later bereik ik Nashville. Een stad die zeer bekend is voor live country muziek en dit weekend is er ook een groot festival. Vele optredens overdag zijn gratis en ik kijk er wat rond maar na 2 dagen heb ik toch meer dan genoeg van deze muziek. Ik heb hier ook zwitsers ontmoet die speciaal voor dit festival naar USA kwamen.

Er is ook een state museum over de geschiedenis. Het leven van Andrew Jackson word hier uitgebreid tentoongesteld maar dan vooral de mooie kanten. Hij was een officier in het legen en kon de plaatselijke indianen tot vrede dwingen met behulp van enkele bevriende indianenstammen. HIerdoor werd hij gepromoveerd en was een hoge officier toen de oorlog met Engeland in 1813 uitbrak. Hij behaalde een grote overwinning tegen een leger dat groter was dan het zijne. Dit opende de weg voor zijn presidentschap van 1829 tot 1937. Dit word vooral gekenmerkt door het verplicht wegvoeren van alle indianenstammen ten oosten van de Mississippi. Ook de bevriende stammen die 20 jaar eerder aan zijn zijde hadden gevochten. Al die stammen werden de 5 beschaafde stammen genoemd. Vele leden hadden zich al aangepast aan het blanke boerenleven enz. De uittocht werd bewust slecht uitgevoerd en van sommige stammen stierven de helft van de leden onderweg. Ze werden weggevoerd naar het toenmalige Indian Territory wat nu de staat Oklahoma is. Later werden ook daar hun rechten ontnomen en tot vandaag is er veel racisme. Ik heb enkele verhalen gehoord van de Osage-Cherokee familie waar ik Pasen mee heb gevierd in New Mexico. Deze uittocht wordt nu de Trail of Tears genoemd. (tocht der tranen) en word amper vernoemd in het museum.

Ook is er 1 pameel over de KuKluxKlan. Deze ontstond in Tenessee en werd opgericht door 6 veteranen van het zuiden. Na de bezetting en militaire regering (wat de reconstructie word genoemd) en waarin de Afro-Amerikanen politieke rechten enz hadden, werd de democratie hersteld. Iedereen mocht stemmen (ook de veteranen van het zuiden) en aangezien de blanken in de meerderheid waren maakten ze de wetten. In de volgende 20jaar werden alle rechten van de Afro-Amerikean afgenomen en kwamen de segregatie wetten in voege. Hier beweerd men dat de KKK werd ontbonden. Er is geen sprake dat er ooit geweld gebruikt werd of zo. Ik denk dat iedereen wel weet dat het wat anders is gegaan. Dit is voor mij niet de geschiedenis wat mooier voorstellen wat bijna elk land doet maar bijna volledig verdraaien.

Ik verlaat Nashville op zaterdag, 13 juni en zoek mijn weg naar het oosten waar ik dan de Blue Ridge Parkway zal volgen.
Ik ontmoet Earl op een pleintje in een klein dorp en hij nodigt me uit om bij hem te logeren. Het klikt zo goed dat ik er 2 nachten blijf. Het is ook in deze periode dat ik zeer veel moeite heb om me te motiveren. De hitte en vochtigheidsgraad en vooral mentale vermoeidheid eisen hun tol. Het landschap is ook vrij saai en eentonig voor bijna een week.
Op een van deze dagen fiets ik maar 26km.
Ik kan wel nog een in een rivier zwemmen en vooral afkoelen.

Ik fiets over de Cherohalo Skyway (een officiele scenic byway). Dit is een prachtige weg over de bergen maar ook zeer zwaar. Ik zweet zo fel dat ik herhaaldelijk mijn shirt kan uitwringen zonder al te veel moeite te doen. Zelfs mijn rugzak die achter me op de bagagedrager is gebonden word fel nat van mijn zweet.
Na al de woestijnen en droge gebieden die ik heb doorkruist gebeurt het hier dat ik zonder water kom te zitten. Gelukkig is deze weg zeer bekend bij motards die hier in massa komen rijden en genieten. Met de vele bochten is technisch interessant om het te doen. De verstandhouding is alitjd goed en velen hebben respect voor fietsers die het op eigen kracht doen. Van enkelen van hen krijg ik water en kan zo zonder probleem mijn tocht verder zetten. Het hoogste punt is 5400 ft of 1700m.

In het volgend dal is er een camping voor motards. Ik arriveer er smorgens en vraag of ik mijn water mag aanvullen.Dit is uiteraard geen probleem. De eigenaar biedt me aan om een douche te nemen (ik vraag me af hoe ik geroken heb????) en dit wordt met plezier aangenomen. Daarna word er me een ontbijt aangeboden. Spek en eieren en pannekoeken en dit allemaal voor nies. Dit is dan weer een voorbeeld van de goede verstandhouding. Het helpt natuurlijk dat ik op mijn fiets meer km heb gedaan dan de meesten van hen op hun motors.

Ik bereik de Great Smoky Mountains NP en wil hier een wandeltocht doen. Ik stippel een route uit die me naar het hoogste punt zal brengen. Ik wil zo licht mogelijk gaan en omdat er geen regen wordt voorspeld en er de laatste dagen geen of enkel zeer kleine buien waren, beslis ik mijn buitentent niet mee te nemen. Als het toch wat zou regenen kan ik mijn grondzeil over mijn binnentent leggen.

Ik ontmoet een groepje ingenieur studenten van India die voor de eerste keer kamperen. Ik moet hen het juiste pad wijzen. We zullen in dezelfde camping kamperen maar ik ga snel om voor het donker daar te zijn wat me lukt. Ze komen een uur later aan en dan blijkt dat ze hun tenten niet kunnen opzetten. Ik moet hun tonen hoe het werkt. Ik moet er wel wat mee lachen.
Als dank magik mee-eten met hen. Het is lekker maar wel wat spijzig.
Die nacht komt er onverwacht een grote strom over. Het regent gedurende 6 uur. Mijn grondzeil is niet groot genoeg voor mijn tent en het regent dus wat binnen. Ik steek mijn materiaal in mijn rugzak en zet die met de regenhoes erover tegen een boom buiten de tent. Na het onweer blijkt die droger te zijn dan mijn spullen in mijn tent.
Mijn tent staat licht bergaf en in het laagste punt verzamelt al het water. Het is ca 12 liter. In de namiddag kan ik mijn spullen drogen in de zon en ik besluit terug te gaan. Dan wordt me verteld dat dit een gematigd regenwoud is en dat ze de laatste tijd veel regen hebben gehad.

Hier begint ook de Blue Rigde Parkway, een ander project van de CCC. Het is een kunstmatig aangelegde weg die 468 mijl of voer 700km lang is en vnl over de bergkammen van de Smoky en Apalachen gebergten gaat. Het project had ook een landscaping deel waardoor oude en/of interessante huizen hoog in de bergen werden afgebroken en terug opgebouwd langs de weg.
In de eerste 60km moet ik al dadelijk over het hoogste punt 1900m hoog en ik start op 640m. Heel de weg zal het bergop of bergaf gaan. Ht is vermoeiend maar ook heel mooi. Het word ook duidelijk waarom dit de Smoky of rokende bergen worden genoemd. Er zijn veel wolken en mist en dit is prachtig als je hoger bent en neerkijkt op de wolken in de valleien.

Het eerste bezoekerscentrum is smorgens nog gesloten en ik kan er dus geen water krijgen. Ik drink water van enkele beken en dit smaakt me goed.

In Asheville neem ik een rustdag om mijn verjaardag te vieren. Het wordt een echte luie dag maar savonds kan ik in goed gezelschap enkele pintjes drinken. Ik vind zelfs echte Belgische Leffe.

Ik zie oude molens die nu nog aangedreven worden door water van de beken. Hierdoor kon men graan malen, hout zagen enz. Ook zijn er oude smederijen, weefgetouwen, enz. Het is bijna Bokrijk. Er zijn ook enkele prachtige watervallen.

Ik ontmoet Andre een ingeweken Zwitser die me een heerljke lunch aanbiedt en hij heeft een vijver waar ik in kan zwemmen. Hij geeft me veel info en kaarten voor de rest van mijn tocht.
Hij laat me telefoneren naar mijn ouders. Omdat het zondagavond is, zijn mijn zus enz er ook. Ik wist al een tijdje dat mijn zus zwanger was en kan haar nu ook feliciteren. Mijn toekomstige schoonzus Inge is ook zwanger en dat wist ik pas enkele dagen. Miijn broertje en zij willen trouwen maar zijn zo vriendelijk om te wachten tot ik terug ben. (aangezien ik mijn tochtje met enkele maanden verlengd hebben, hebben ze hun huwelijk wat later gepland.In mijn verdediging kan ik wel zeggen dat ik van niets wist toen ik mijn verlenging aan het regelen was).

Op dinsdag, 30 juni, verschiet ik nog heel fel. Ik ben savonds wat aan het rondwandelen als ik een geluid hoor in een boom. Ik wil wel eens zien welk dier daar zit. Het blijkt een zwarte beer te zijn die enorm snel uit de boom glijdt. Ik wijk enkele meters achteruit en ben bijna aan het weglopen als ik herinner dat je dat niet mag doen. Je activeert het jachtinstinct van de beer dan en hij zal je dan zeker achtervolgen en die lopen heel wat sneller dan een mens kan. Ik draai me om en maak lawaai maar dan is de beer al hard aan het weglopen naar het bos. Hij is waarschijnlijk even hard geschrokken als ik.

2 dagen later bereik ik Waynesboro het einde van de parkway waar ik enkele dagen zal verblijven om ook de Amerikaanse Onafhankelijkheids dag te vieren. Het is een kleiner stadje dan verwacht en ook voor het feestje waar ik uitgenodigd ben hebben meerdere mensen zich verontschuldigt. Het zal dus niets groots zijn. Ook de crisis heeft natuurlijk zijn invloed. In het nieuws staat dat er meerdere dorpen en steden geen vuurwerk zullen hebben.

Ik zal jullie later laten weten hoe het afgelopen is.

groeten,

nico

Albuquerque - Austin -New Orleans

2009-06-12T15:22:00.002+02:00

Hi everybody,

Another update of my blog.
Total cycling distance : 25 600 km or 16 000 miles.

So after leaving Albuquerque I cycle to the Smokey Bear state park in Capitain. In 1960 people found a severly burned bear cup after a forest fire. It became the symbol of forest fire prevention. After a service of 25 year Smokey was retired and when he died was burried here. There is a whole exzhibit about his life.

On friday, april 24th, I reach Lincoln. Now a very small village but once a thriving town which became famous during the Lincoln county war with Billy the Kid. I visited some museum and also the prison where he escaped and killed 2 deputys.

A few days later I visit the Carlsbad Caverns : a system of very large caves which are accessible on foot. The hike is 2 miles long and you see amazing rocks formed through rainwater and a bit of acid of the sandstone rock.
This is also the home of a very large bath colony of 800 000. When they go out to feed at dusk they cloud up the sky for a time. The evening I was there only a few hundred were hungry so no sight for me.

When I return to my bicycle 2 shunks are eating my food. When trowing my sandals they finally run of. They are small animals and I would easily chase them if not for the present they can leave if you come to close.
I also saw some Javelina s earlier on the day.

When I am on the New Mexico and Texan border a storm developes and a tornado warning is issued but luckily I can shelter on a rest area. I do not have much rain but there is hail at caves as big as pigeon eggs. While sheltering here I meet an incredible group of people. Later it turns out they are camping at the same campsite as me in the Guadalupe mountains. We have a good time and they treat me on a delicious Texan meal in Van Horn. This is after I did a overnight hike in the Mountains.

On monday, may 4th, I visit Langtry where judge Roy Bean became famous with his very extra ordinaire lifestyle and judging. He was also a pubholder and the jury sat in the pub. Regulary pauzes to drink were admitted and many sentences included a drink for everybody. He was also a fan of the actrice Lily Langtry and he wrote to her that he named the town to her honour. This is not true but she believed it and visited the town. By that time the judge had died of natural causes.

In the next days I cycle to Austin, leaving the Chihuhuan desert and entering the hill country with his many creeks and rivers. They mostly appreciated in temp reaching up to 35 C or mid 90s F. While camping and swimming in a river I loose again some bread to wildlife. I see a fox, armadillo and skunk who all are not shy so this time I can choose who is quilty.

Austin is a nice town with a lot of live music and I enjoy it. Visiting the state capitol that of course is bigger than the national capitol (it is after all Texas) in Washington DC.

The next 10 days I use to cycle to the Golf of Mexico and along the coast to New Orleans. I am now on very flat land and for the first time in weeks do not have much wind.
I loved New Mexico with its beautiful scenery and pueblos. It has a nickname which is Land of Enchantment. Some people say also The land of Entrapment because they stayed here after seeing the wonderful scenery. I do not blame those people but for me it will always be the Land of the Wind. It felt like I always had a headwind.

I am now in the swamp area and this is completely different but I like the turtles, flamingos and the alligators I see. The mosquitos are another story.
It is also here that I have my first rain in 2 months. Can you say that to?
It is also hurricane alley and I see still some damage from the last one. Lots of houses are abandoned or the lots are vacant. The RVs and wooden structures beeing blown away. The tap water is not potable because sea water entered the pipes.

Closer to New Orleans there are more people living and camping becomes harder. One morning I am noticed by the police but after checking my ID I am alright. The only bad thing is it happened at 6am. When I wake up I reach for my glases but the officer almost thinks for a gun and his hand is awful close to his gun. I am very friendly and move slow after that.

New Orleans is a very nice city. They call it the most northenly Caraibean city and I most agree it is different from other American cities. Also a lot of live music with the blues, grass bands,.....
Bourbon street is the main turisty drag. There are family restaurants next to "gentlemens" pubs. In the other pubs young girls try to sell some harder liquor. They are a bit aggressive, rubbing on my legs, if you want to they put the drink between there breasts and than you can suck it up. They go to young and older man and having your wife with you will not protect you. Saying you are not interested does not help either. What I did was putting my oldest T shirt (which is pritty run down by now) and I say I am interested but also very broke. They never came back again and I could enjoy the music.

There is also a very big museum about WW2. Called the national museum of WW2 (what else?). I learned a lot especially on the pacific war. Belgium was not involved there. But I also saw it is a very american point of vieuw. It seemed that the rest of the world was not fighting. Russia is only mentioned once or twice while some of the heaviest battles (Stalingrad, Koersk) took place there. About 20 million Russian people died.
They showed how the Amerian civilians suffered through lack of supply. Although not easy it is nothing compared with European civilians who had the same and more lack of supplies but also endured bombing, fighting, black outs,... and for most occupation.
In 2004 I visited a simular museum in Sint-Petersburg also know as Leningrad during the war. I saw there daily ration of food. It was only a little bit of bread that also contained sand. In the first winter (they were surrounded for almost a 1000 days) an average of 30 000 people died. Mostly civilians who fled there from the country side already occupied by the germans.

I also like the houses here. Mostly wood with nice portches at the front. In some of the surrounding towns you could German influences. The French Quarter which is the historic founding place contains some nice churches.
Although a bit to turisty now I loved this city.

so this was it for now.

I am now in Nashville after cycling the Nathez trace trail to here. Tomorrow I will head for the Smokey Mountains and the Blue ridge parkway which will lead me to the north. A visit to Washington is possible maybe even on july 4th. But the goal is to reach Niagara Falls.

greetings,

nico

Albuquerque (New Mexico) -New Orleans (Louisiana)

2009-06-11T17:43:00.002+02:00

Goedendag allemaal,

Een verslagje over mijn reis van Albuquerque naar de Carlsbad Caverns en Guadalupe Mountains NP en dan via Austin in Texas naar New Orleans.
Totale afstand : 25 600km

Wel ik heb in mijn vorig verslag verteld over het koude weer in de hooggelegen woestijn van noord New Mexico. Albuquerque is de hoofdstad en ligt al in een vallei op veel lagere hoogte en ik zal de komende dagen nog veel dalen tot op zeeniveau.
In dezelfde tijd zal het koude weer ook vervangen worden door een hittegolf. Op een week tijd ga ik van vriestemperaturen snacht naar 40gr C overdag. Ik heb er meerdere dagen last van gehad met vermoeidheid en geen zin om te fietsen als voornaamste klachten.

Ik verlaat Albuquerque op dinsdag, 21 april en ben al snel in Capitain. Dit is het dorpje waar in 1950 na een felle bosbrand een zwaar verbrand beercub werd gevonden.
Het overleefde, werd Smokey genoemd en werd daarna de mascotte voor brandpreventie. Hele generaties Amerikanen groeide ermee op. Na 25 jaar dienst werd Smokey gepensioneerd en toen hij stierf in 1976 werd hij hier in een park begraven relatief dicht bij de plaats waar hij gevonden werd.

Later ontstond er een grote polemiek ivm brandpreventie. Door jarenlang alle bosbranden te bestrijden had er zich een hoop brandbaar materiaal opgehoopd in de bossen. Daardoor ontstonden zeer felle en enorm grote vuurhaarden waardoor er veel meer vernietigd werd dan met de normale branden. Yellowstone was hier ook het slachtoffer van. Nu beschouwd men bosbranden als een natuurlijk fenomeen en laat men ze branden als het kan. Ook doet men nu prescribed burning of kunstmatig aangestoken branden in omstandigheden die men kan beheersen.

Ik bezoek ook Lincoln een klein dorpje dat beroemd werd door de Lincoln oorlog. Billy the kid was daar een deelnemer van. De oorlog duurde 3 jaar van 1878 tot 1881. Je kan museums bezoeken en de gevangenis bezichtigen waar Billy 2 deputys neerschoot toen hij ontsnapte. Zie film the Young Guns met Emilio Estevez.

Ook Roswell is in New Mexico. De stad die bekend is om al zijn UFO's. De oorsprong is heel simpel. In de jaren 60 is hier een nieuw experimenteel militair vliegtuig neergestort. Het leger heeft er een heel circus van gemaakt omdat te bergen en zo zijn de geruchten ontstaan dat er marsmannetjes of UFO's waren geland. Enkele clevere lokale zakenmannen hebben ingezien dat er geld kon verdiend worden en nu is de toeristsector de grootste in deze stad.

Op maandag, 27 april, bereik ik Carlsbad Caverns NP. Dit is een zeer grote grot van meer dan 3km die gemakkelijk te bewandelen is. Er is ook een vleermuizenkolonie (Mexican Tailbath) van 800 000 dieren. Als die savonds uitvliegen om te foerageren, vormen ze een grote wolk en dit zou spectaculair zijn om te zien. Helaas de avond dat ik er ben hebben maar een paar honderd vleermuizen honger en is er dus niet veel te zien.
De grot is gevormd door de regen die een licht zuur werd door de zandsteen rotsen. Door de eeuwen heen heeft de rotsen weggevreten waardoor de grot ontstond. Hier zijn echt raar gevormde rosten die stalagnieten (aan het plafond hangend), stalactites (op de grond gevorm), curtains enz. Het is prachtig en ik geniet ervan.

De vleermuizen zijn hier al zo lang dat men hier guano gemijnd heeft. Dit is niets anders dan vleermuizenstoelgang dat als meststof werd gebruikt. Men heeft dit voor meer dan 20 jaar gedaan tot het een natuurgebied werd.

Als ik terug ben bij mijn fiets zie ik 2 stinkdieren waarvan er eentje in mijn tas mijn eten aan het opeten is. Het zijn kleine dieren die je gemakkelijk kunt wegjagen maar hoe doe je dat als je niet een geurtje wilt krijgen. Omdat er hier veel mensen komen zijn ze niet meer mensenschuw dus ze blijven leuk zitten. Ik besluit mijn sandalen te gooien vanop een veilige afstand. De eerste is mis. De tweede verjaagt er eentje maar de ander blijft eten. Wat nu??????????? Ik kom voorzichtig korter bij en raap mijn eerste sandaal op en smijt die opnieuw. Eindelijk kan ik bij mijn fiets. Als ik wil vertrekken blijkt het stinkdier in de weg te zijn en er is maar 1 pad. Het duurt nog even voor ik door kan.
Ik kampeer een paar km verder en ja, daar zijn ook stinkdieren maar gelukkig heb ik er geen last meer van maar ze staan wel niet meer op de lijst van mijn lievelingsdieren.

De volgende dag bereik ik Texas en het wordt al onmiddellijk duidelijk dat ik in orkaan gebied ben. Er is een tornado waarschuwing door de overheid uitgegeven. Het betreft het gebied waar ik gisteren was. Zover ik weet, is er geen tornado maar het is wel een storm met felle bliksems en regen. Gelukkig ben ik ver genoeg weg, heb onderdak en geniet van het uitzicht. Ik verneem wel dat er hagel zogroot als duive-eieren is gevallen en nu ben ik al bijna bezorgd over die stinkdieren.

Ik doe nog een wandeltocht met kamperen in de Guadelupe mountains maar weet niet zeker of dit wel een goede beslissing was. Het is zeer mooi maar niet mooier dan andere gebergten waar ik ben geweest en als je je tent, kookgerief, slaapzak , eten, water enz op je rug naar boven moet sleuren terwijl het boven 30gr is, begin je toch af te vragen waar je mee bezig bent.

Hierna heb ik 8 dagen nodig om Austin te bereiken en dit is dan nog maar halfweg in Texas. Deze staat is de 2de grootste (na Alaska) en is op zich nog groter dan de Benelux en Groot-Brittanie te samen.

Ik kom langs Langtry, het dorpje waar rechter Roy Bean bekend werd. Hij was de enige rechter ten westen van de Pecos rivier. Dit is een gebied dat bekend was omdat alle outlaws er naar toe gevlucht waren. Hoewel hij officieel benoemd was als rechter, had hij toch een aparte manier van rechtspreken. Hij was ook een cafe-uitbater die de rechtzaken in zijn cafe hield. Rustpauzes om te drinken waren geen uitzondering en vele straffen gingen gepaard met de verplichting om een ronde voor iedereen te geven. De rechter was ook een grote fan van een Engelse actrice Lily Langtry en hij beweerde dat hij het dorp naar haar had genoemd. Dit bleek later niet waar te zijn maar hij werd er wel mee beroemd. Hij heeft ook zijn eerste rechtspraak uitgesproken 1 maand voor hij officieel benoemd was.

Ook ontmoet ik Henry, een mescalero-apache, die geschiedenis heeft gestudeerd maar natuurlijk enkele andere meningen heeft dan de blanke geschiedenis. Hij bevestigt dat de amerikaanse overheid geld betaalde voor Apache skalps tot 1o jaar na de burgeroorlog. Dit wist ik al maar heb het nergens in een museum teruggevonden.

In deze streek zijn er vele mooie houten huizen met verandas. Er is ook een grote Duitse invloed hier alhoewel niemand nog Duits spreekt.

Gedurende deze week fiets ik van de Chihuhuan woestijn (de 4de grootste woestijn in Noord-Amerika) naar een streek met vele rivieren en beken. Ik kan enkele keren zwemmen of baden en dat wordt bijzonder geapprecieerd in deze temperaturen.
Op een camping verlies ik weer wat brood aan het wildlife terwijl ik in de rivier lig te genieten. Ik zie gordeldieren, een stinkdier en een vos in de nabijheid dus deze maal heb ik keuze wie ik de schuld geef.

Ik bereik Austin op 8 mei. Het is een levendige stad die bekend staat om zijn live muziek en ik kan er wat van genieten. Hier in de VS is men ook meer religieus. Er is een streek die men de Bible Belt of Bijbel streek noemt. Hoewel dit eigenlijk nog niet de streek is, word ik toch uitgenodigd voor een mis. Ik wil dit wel eens zien. Een van de verschillen is dat je koffie en koeken mag meenemen. Wat zou een Amerikaan toch niet zijn zonder eten of drinken? Ze hebben hier zelf drive-in koffieshops aan garages ed.

Wat ik niet meer vermeld heb, is mijn aantal lekke banden. Dit komt omdat ik er zoveel heb gehad dat ik de tel kwijt ben. Ik raad ca 25. Meestal te wijten aan een combinatie van slechte kwaliteit van banden en veel naalden van cactussen en andere woestijnplanten en ook glas en metaalsplinters die hier in overvloed op de weg liggen. Op een keer vond ik er 5 in mijn band.
In Austin vind ik goede banden en vervang de mijne. De achterband heb ik al meerdere malen moeten vervangen maar de voorband is nog de originele die nu 24 521km heeft meegedaan. In de laatste weken is die maar 1 of 2 lek geweest. Dus uitstekend materiaal. Voor de kenners, het is de Schalbe marathon.

Van Austin fiets ik naar de Golf van Mexico en langs de kust door Lousiana naar New Orleans. Het is nu compleet plat zoals Nederland maar dan met zeer veel moerassen. Er zijn ontelbare paalwoningen. Zo probeert men zich te beschermen als er hoogwater is tijdens een orkaan of zo. Er is nog veel schade en vooral leegstaande huizen of zelf lege plaatsen te zien. Het leidingwater is niet drinkbaar omdat tijdens de laatste orkaan besmet water in de leidingen gekomen is.

De vochtigheidsgraad gaat omhoog en ik zweet dag en nacht. Ook zijn er hier ontelbare muggen maar omdat er zo veel wind is, zijn ze nog te verdragen.
Verder zie ik een kleine colonie flamingos, veel schildpadden en veel aligators. Dit dwingt me wel om wat voorzichtiger te zijn met kamperen. Ik vraag aan enkele lokale mensen en mag aan een school slapen. Deze is niet heropend na een orkaan 3 jaar geleden.
De alligators zijn wel indrukwekkend maar ook saai om naar te kijken. Ze bewegen amper of duiken onder als ze me opmerken. Gelukkig is er eentje die niet zo schuw is en die blijft op 1,5 meter van mij in het water liggen. Zwemt dan na een paar minuten evenwijdig met de oever zodat ik een heel goed zicht heb. Ik was een beetje aan het wandelen en had mijn fototoestel niet bij de hand dus geen foto van dit beestje maar ik heb wel enkele fotos van grotere afstand.
Eenmaal ben ik fel verschoten. Dat was ik toen ik een alligator op minder dan 1 meter van mij langs de weg in het gras zag liggen. Hij was snachts echter doodgereden door een auto maar dat zag ik niet onmiddellijk.

Ik heb hier ook eenmaal regen. De eerste maal in 2 maanden. (sneeuw niet meegeteld). Kunnen jullie dat ook zeggen?

Ik ben nu in meer bewoond gebied en het wordt moeilijker om een kampeerplek te vinden. Eenmaal word ik gespot door de politie. Nadat hij mijn paspoort en visum kontroleert is alles in orde maar het minder leuke gedeelte was dat dit om 6u10 smorgens gebeurde. Nog maar half wakker wil ik mijn bril nemen maar omdat iedereen hier wapens heeft, zijn de agenten hier daar op voorbereid en hij reikt al naar zijn wapen. Ik word dan wel heel vriendelijk en zeg niets over het feit dat hij me veel te vroeg stoort. Ik sta dan maar op en begin mijn dag. Die dag doe ik wel enorm veel kilometers.

Op 21 mei bereik ik New Orleans maar dat is voor het volgend verslag.

groeten,

nico

Tucson (arizona)--Albuquerque (new Mexico)

2009-05-24T18:19:00.002+02:00

Hello everyone,

Finally an update from the next part of my trip. It is from Tucson (arizona) to Albuquerque in New Mexico with visits to the Zuni, Chaco and Acoma pueblos.

Total cycling distance : 22 601km or 14 125 miles.

I cycle north from Tucson through the beautiful Catalina Mountains and the Apache reservations. I was unlucky because several of the small museums were closed.

I visited the Gila Clif dwellings and hot springs in the Gila Nat Forest just north of Silver City. This region is high altitude 6230ft or ca 2000m. This and a very cold weather front made it hard to travel hear. This days I had minimum temp from 19 F or -8,6 C.
The Gila cliff dwellings are natural caves where the Mogollon people lived and the end of the 13th century. They made some beautiful stone houses there. Not really pueblos but related. The strange thing is that after all that work they left after 30 years. Why is not known. We do know there was a big drought going on in that time and a lot of people were moving. Maybe they were attacked by hostiles. Also it is not known where they went. It is fun to make theories about that.

I did a good hike there and on the third morning I visited the very hot hotsprings. I was a luxury to warm there after several freezing nights. The bad thing was I had to cross the cold river twice to get there. So when I was back at my bike I had cold feet again.

I stayed with Dominique and Joelle in Silver City and they invited me to go to a play (a musical) named : Fittler on the roof. A very good one indeed. I was really glad they took me. Greta, Dominiques girlfriend, played in it.

When I left Silver City I started to hail but it did not last very long.
I went to the very beautiful and scenic Catwalk in Glenwood. It is a path build by the CCC in the 30s along a creek in a canyon. A must see if you are in the neighborhood.

On monday, I crossed the Alpine Divide at on altitude of 8550ft or 2500m. I had to camp near snow and I lost my grip for my pots and pan. I left it out to dry but an animal took it during the night.
The houses are smaller here and look more like the ones from Switzerland so it was a bit of a familiar sight here.

Next I went to the Zuni pueblo which was a disappointment. The zunis still live there and try to sell their handwork. (gold and silver juwelery). In 5 minutes I known where the shops were but museums and so were a different thing. And because they performed dances today they were closed to the public. So I left without learning much. The next few days I learned this was more the case. The nativs are very protective and do not share much about their religion.
I did learned that a sacred lake was threatened by surface coal mining. There were a lot of articles about that in the visitor center. I was surprised to read Belgium was mentioned there. One of the reason for the mining was not to depend of foreign resources. The tribe said there were many places where you could buy or find coals so there would never be a monopoly. Belgium was than mentioned as a place. This is right we have a lot of coals back home but they are 2500 ft or 800m under the ground. This makes it very expensive to get them and because there is not a possibility for a monopoly (that argument is also the truth) we closed the last mine in 1992.
This was a very big thing. In a few years about 20 000 people were at the risk of being unemployed. (At least half of my older family including my father did work in the mines.)

After weeks of massive strikes, street violence (at one time a police officer felt so threatened that he fired gunshots in the air) the gouverment announced big social benefits so my father and thousands of others were retired after 20 years underground labor or 25 years above ground labor. My father was 42 years old but many of those were only in the mid 30s. This was at the height of the social influence in Europe.

I also visited a wolfsanctuary where a CS member Tim gave me a special tour. Thank you for that. The sanctuary provides shelter for wolves/dog hybrides who ones were kept as pets. Ofcourse this does not work out because wolves are very territorial and have a social structure in their pack and can be very dominant.
Their website is :www.wildspiritwolfsanctuary.org

After this I went to El Moro or also known as Inscription rock. It is a big sandstone rock with a spring. So travelers through the desert came here to rest and get water. Because sandstone is soft many of them left their inscriptions. From petroglyphs from for Christ to the Spanish conquistadores, English settles, soldiers, expeditions and so on. It was magnificent. The views on top of the rock where there is also a ruin of a pueblo are worth the climb.

El MALPAIS just a few miles further is than formed by an ancient vulcano. It left many caves. I had a storm there and it snowed during the day. So I just went caving for an half day till the weather was better. Very nice. I recommand this if you are nearby.

On sunday, april 12th, it was Easter and I spent it with a family. Jeanie was my CS host. The family had French, Osage and Cherokee roots and told me a lot about their habits, the discrimination, the way of the land. It was nothing short of amasing to learn so much. I got a souvenir from them.
They told me about how a tribe decided to go to war or not and what was done when the soldiers or warriors came back. Many problems came when during WW1 so many healers died in combat that performing the ceremonies became difficult.

On monday and tuesday I visited Chaco NP. A religious centre of the Anasazi or Anchestral Pueblon people. They florished from 850 to 1150 and build hundreds of pueblos in this distant and remote valley. Some of the buildings were 5 stories high and were considered the biggest buildings in the US till the invention of steel when they made those buildings in 1898.
The scenery here is with the best I ever saw.
Their trade relationships went as for as central Mexico.

On my way back with little food (because I stayed to long) I had another Tstorm with snow and hail. I managed to get out and find food on time.

I also visited Acoma pueblo nicknamed sky city because it is build on a high rock at 8000ft. It is the longest continously inhabited pueblo. There is no water, elektricity or any kind of services. You can only visit it on a tour. The tour is not very good.
My strict personal opinion is that the people who live there or working for the pueblo and must live there so they can say that it is inhabited. Less than 50 people live there.

I stayed for 3 days in Albuquerque where I rested and had a good time with fellow CSmembers. Seeing live music, traditional nativ dances,...

So this is it for now.

greetings,

nico

Tucson (arizona)--Albuquerque (new Mexico)

2009-05-24T14:08:00.002+02:00

Goedendag allemaal,

Eindelijk heb ik nog eens de tijd en goesting gevonden om een bericht te publiceren. Het gaat over de periode van 24 maart tot 20 april waarin ik van Tucson (arizona) via de Gila cliff dwellings en de Zuni, Chaco en Acoma pueblos naar Albuquerque fiets.

Totale afstand : 22 601km

Op dinsdag 24 maart verlaat ik Tucson om naar het Saquaro NP te fietsen dat juist buiten de stad ligt. Saquaros zijn de heel grote cactussen die hier groeien maar die ook over heel Baja California groeien en ik heb er dus al bijna 2 maanden in gefietst. Waarom nu naar het park gaan? Ik wil wel eens een lange wandeling met overnachting in die woestijn maken. Nu blijkt echter dat men dit fel afraadt omdat men niet kan garanderen of mijn fiets en tassen er nog zullen zijn als ik terugkom. Door de aanwezigheid van de stad is hier wel wat criminaliteit. Ik was door de hitte al niet zo goed gemotiveerd dus doe het niet. Ik maak wel 2x een wandeling van een halve dag. Ik zie nu hoe prachtig het is (men maakt natuurlijk van de mooiste stukken woestijn een natuurpark) en heb spijt dat ik niet de grotere wandeling gedaan heb. Het valt me op dat hier waar er geen veeteelt of zo en de planten dus niet opgegeten worden dat een zeer grote varieteit is en ook veel leven,
Ik heb smorgens mijn baard en haar laten knippen en als gevolg heb ik nu wat zonnebrand . Ik moet zonnecreme smeren op mijn hoofd dus je begrijpt dat dat een smerige boel wordt.

De volgende dagen fiets ik door de Catalina Mountains die prachtig zijn en ook door enkele Apache reservaten. Helaas zijn de museums hier gesloten als ik arriveer maar heb wel enkele korte gesprekken met de Apaches.

Op zondag, 29 maart, bereik ik Silver City (New Mexico). Dit is een stadje met enige historische betekenis. (oa Billy the kid groeide hier op en ontsnapte voor de eerste keer uit de gevangenis).
Ik ben geinteresseerd in de geschiedenis van de Indianen en had gehoord dat Arizona en New Mexico daar voor gekend zijn. Men had me echter niet verteld dat dit in het noorden van de staten is en ik ben hier in het zuiden. Van Silver City neem ik een 4 daagse zij-uitstap naar de Gilla Clif dwellings. Dit zijn natuurlijke grotten waar de Mogollon stam enkele woningen hebben gebouwd. Het rare is dat ze die na 30 jaar al verlaten hebben. (ca 13oo). Waarom is totaal onbekend. Men weet wel dat er toen een grote droogte was en vele stammen zijn toen verhuisd. Men weet ook niet waar ze naartoe zijn gegaan. Compleet vernietigd door vijandige stammen of door de droogte of geintegreerd in andere stam(men)? Het is leuk om daarover te speculeren.
Ook leuk is om 700 jaar oude maiskolven te zien. Door het droge klimaat zijn al die tijd bewaard gebleven.

Ik maak hier ook een lange 1daagse wandeling. Ik ben hier op grote hoogte 6230 ft of bijna 2000m en voor de komende weken is dit het minimum. Het geeft prachtige uitzichten maar het is ook koud en juist nu komt er een koufront over. Overdag is het goed te doen maar snachts droppen de temperaturen tot -8,6 gr C. Dat is voor mij veel te koud om aangenaam te zijn. Op de camping zitten we allemaal rond het kampvuur en maken het zo gezellig. Hier ontmoet ik een vrouw van Antwerpen die hier woont en werkt en met een Spanjaard getrouwd is. Het is raar om de kinderen de drie talen door elkaar te horen gebruiken. Ik dacht eerst dat ik me vergist had toen ik Nederlands hoorde. De zin werd immers dadelijk gevolgd door iets in het Spaans.

Hier heeft men gelukkig ook wel 1 heel fijn ding nl hot springs. Na drie koude nachten kan ik smorgens na een korte wandeling er in gaan liggen. Er zijn meerdere poelen en sommigen zijn zo heet dat ik er niet in kan liggen. Ik kan wel afkoelen in de rivier maar die is dan weer veel te koud. Het enige slechte is dat ik 2x door die ijskoude rivier moet waden om er te geraken en dus ook op de terugweg. Als gevolg zijn mijn voeten bijna bevroren als ik terug ben aan mijn fietsje.

Het bevalt me zo goed dat ik besluit om nog verder naar het noorden te fietsen om enkele oude pueblos van de Anasazi stammen te bezoeken. Hierdoor zal ik echter in de bergen of highdesert blijven en zal het voortdurende koud hebben als wordt het niet meer zo erg.

Terug in Silver City neem ik een rustdag en wordt door Dominique uitgenodigd om naar een toneelstuk (musical) te gaan. Het stuk noemt Fidler on the roof of violist op het dak en het is prachtig.

In de bib geraak ik in gesprek met een vrijwilliger die geinteresseerd is in fietsen en krijg 2 boeken mee om tijdens mijn tocht te lezen.

Ik fiets nogmaals over de continental divide op een hoogte van 8550 ft of 2500m. Veel van de huizen hier zijn niet de grote Amerikaanse maar kleine houten huisjes die fel op die van Zwitserland lijken. Ik kampeer hier in de sneeuw en verlies ook mijn handvat van mijn pan en kastrol. Ik had het buiten laten liggen om te drogen maar een of ander dier heeft het meegenomen. De volgende dagen is het koken wat moeilijker en ik verbrand me bijna maar het is ook heel belangrijk om toch warm voedsel binnen te krijgen.
Wat ik normaal doe is vb ik kook de spaghetti en als het klaar is doe ik het vuur uit en voeg er de saus uit pot bij. De kokende pasta en koude saus geeft samen een aangename warme maaltijd. Hier in de koude is het echter al koud voor ik het kan opeten en dus laat ik het vuurtje branden terwijl ik eet zodat alles warm is. Het is de eerste keer dat ik dat moet doen.

Op woensdag, 8 april, bereik ik de Zuni pueblo. Dit is een die nog altijd bewoond is en gebruikt voor religeuse ceremonies. Het is ook een ontgoocheling. Het dient enkel om geld van de toeristen te nemen. Zo weet ik binnen 5 minuten waar alle winkels zijn om hun bekende kunst te kopen maar de museums of uitleg over kultuur is heel wat moeilijker. Omdat er nu religieuse dansen zijn, is het museum en missie gesloten. Ik weet achteraf niet veel meer en ben hierdoor teleurgesteld. Dit zal zich nog enkele malen herhalen. Het blijkt dat de Nativ Americans heel beschermend zijn over hun cultuur en bijna niets doorgeven. Ons geld is wel goed genoeg. Je moet vb een fotovergunning kopen om van eender wat een foto te mogen maken.

In deze streek blijf ik ook bij Amelie een CSlid en kan via haar vriend het wolfsantuary bezoeken. Officieel mag men geen wolven als huisdieren houden maar als je die kruist met honden mag het wel. Dit worden dan meestal wel niet lieve huisdieren. Wolven hebben een zeer sterke territoriumdrift en zijn strikt georganiseerd in hogere en lagere sociale posities en kunnen heel dominant en agressief zijn. Dit sanctuary wil deze "huisdieren" beschermen en wordt bijna volledig gerund door vrijwilligers. Je kunt hier een soort van stages doen van minimaal 3 maanden en zo veel leren. Ik mag helpen voederen en zo verder. Wolven hebben in de natuur meestal weinig tijd om te eten en veelal is er ook te weinig eten zodus schrokken ze alles zo snel mogelijk binnen. Ik heb hele kippebillen over het hek gegooid. Meestal raken die de grond zelfs niet (hoe ik ook mijn best deed) en zijn binnen 2 seconden verorberd. Ik kan deze dagen goed eten maar dit is toch ver boven mijn capaciteiten.
De website voor de geinteresseerden is : www.wildspiritwolfsanctuary.org

In Grants ontmoet ik Jeane die me voor Pasen meeneemt naar een familiefeest. Het blijkt een familie te zijn met Europese (frans) en Indiaanse (Cherokee, Osage) afkomst. Het wordt een leuke dag. Ze vertellen over het leven hier (ratelslangen enz), het racisme, over religieuse activiteiten ed meer.

Hierna bezoek ik Chaco pueblo. Dit is niet 1 pueblo maar een heel centrum dat haar bloeiperiode tussen 850 en 1150 had. Deze pueblos zijn soms 5 verdiepingen hoog en bevatten honderden kamers en tempels. Pueblo Bonito was het grootste gebouw in de VS tot de uitvinding van staal en de gebouwen die hier mee opgericht werden. Dit was tot 1898.
Deze pueblos zijn verlaten sinds 1200 en zijn dus vooral ruines en worden beheerd door de overheid. Men is dus niet uit op je geld en men geeft goede uitleg. Er is zelfs een gratis tour door vrijwilligers die uitstekend is. Het was een zeer groot en sterke centrum met handelsconnecties tot minimum centraal Mexico. Men vond hier immers (overblijfselen van )papegaaien en ook chocolade.

Het landschap is hier highdesert (ca 2ooom) met hoge mesas of plataus (2500m). Ik maak meerdere wandelingen op die plateaus en de uitzichten zijn fenomenaal. Vooral als je die pueblos beneden je ziet liggen krijg je een indruk van hun omvang. Het is ook een zeer droge en dus zeer verlaten streek maar het bevalt me zo goed dat ik zo lang blijf als ik kan met mijn voedselvoorraad. Ik heb op het einde niets meer over en bereik net op tijd een winkel.
Ik word op de terugrit die 3okm over een zandweg gaat enorm gehinderd door een felle wind en een storm met bliksem, donder, sneeuw en hagel. Ik word gedwongen om mijn tentje vlak langs de weg op te zetten en ben smorgens wat ondergesneeuwd. Het water in mijn fles is ook gedeeltelijk bevroren. Gelukkig warmt het overdag snel op en verdwijnt de sneeuw. Door de eeuwige wind zie ik ook de stofwervelwinden en de hooiballen die je altijd in de films ziet al zijn ze in werkelijkheid niet zo groot.

Ik bezoek ook nog Acoma pueblo waarvan men zegt dat het de langst continu bewoonde pueblo is. Dit gebouwd op een mesa en heeft prachtige uitzichten. Je mag er niet vrij rondwandelen en moet de tour nemen maar die is niet zo goed. Je krijgt wel voldoende tijd om lokale kunst of brood te kopen.
De pueblo heeft geen water, elektriciteit enz. Overal zie je WChokjes staan. Na enige moeite verneem ik dat er minder dan 50 mensen continu wonen. De meesten zijn verhuisd naar moderne dorpjes. De mensen die er wonen, zijn allemaal tewerkgesteld door de pueblo en ik denk dat ze hier moeten wonen zodat men kan zeggen dat het continu bewoond is.

Ik neem de oude trap naar beneden en die is zo steil dat ik soms moeite heb om er veilig door te komen. Ik vraag me af hoe de Spanjaarden deze pueblo hebben kunnen veroveren. Je moet met 2 mannen maar stenen gooien en elke vijand kan gedood worden. Het beste wapen dat de Spanjaarden hadden waren hun paarden. Totaal onbekend in Noord-Amerika voor hun komst en dus heel angstaanjagend maar die kun je op deze trap niet gebruiken.
De gids vertelt wel enkele verhalen over hoe de overheid hun behandelt heeft gedurende de laatste eeuwen. (Spaans en Amerikaans).
Door de hoogte en door de locatie wordt deze pueblo ook de Skycity genoemd. Deze naam is perfect en ik geniet enorm van de uitzichten hier.

Op zaterdag, 18 april bereik ik Albuquerque waar ik 3 dagen blijf. Ik kan genieten van goede live muziek met enkele CSleden. Zie ook de pueblo museum maar omdat het prive is zijn er meer giftshops dan museum. Die zondag zijn er wel Indiaanse dansen waar ik van geniet.

Zo dit was het voor deze keer.
Ik moet zeggen dat het voor mij soms raar was om over de koude en sneeuw te praten terwijl ik ondertussen een hittegolf tot 40gr C heb meegemaakt. Ik ben nu in de tropische golf regio met hogere temperaturen en hoge vochtigheidsgraad.
Hier (in New Orleans) zegt men dat men nu koud weer heeft. Het is slechts 25 a 30 gr overdag.
sNachts is het hier nog warmer dan overdag in Belgie.

Groeten van het "koude" New Orleans.

boeken en citaten

2009-04-10T00:13:00.002+02:00

boeken

-Desert Solitaire
-Dawn the River : Edward Abbey

-A history of the south-west. : Thomas E Sheridan
A band and its people.

-A sand county Almanac : Aldo Leopold

-The atlas of the nortamerican exploration : William H Gaitzmanz
from the norse voyagers to the race of the pole : Glynder Williams

-A Zuni Atlas : TJ Ferguson en E Richard Hart

-Poisonwood Bible : Barbara Kingsolver

-In to the wild : Jon Karkauer
-In to thin air

-A walk across america : Peter Jenkins
-A walk west

-Guns, germs and steel

citaties :

Everything is perfect coming from the hands of the creator, everything degenerates in the hands of man. (Rousseau Emilie, 1762)

The earth does not belong to man, man belongs to the Earth. All things are connected like the blood that unites all. Man did not weave the web of life. He is mirely a strand in it. Whatever
he does to the web, he does to himself.
(chief Seattle, Suquamisch 1854)

Mexico : Baja California -Sonora -Tucson

2009-03-23T21:33:00.002+01:00

Hello everybody,

Finally an other update about my travels. This time in Mexico. My route was San Diego-La Paz-San Jose Del Cabo -La paz - ferry to Topolobampo-Hermosillo- bordercrossing at Naco - Tombstone -Tucson.
Total cycling distance : 20 651 km or 12 906 miles.

On wednesday, february 11th, I left San Diego and crossed the border at Tujiana. Several people told me it was very dangerous in Mexico because of all the violence. This violence however is between the drugs gangs and the police. It is never targeted at the tourists.
I did take some precautions and arranged to stay with hosts from WS the first 2 days in Mexico.
There was only 1 slight problem : I misestamated the distance to the first host and so was forced to cycle in the dark but that is not hard for me because I do all the time back home.
Larry, in Puenta Nova, was very generous and made some fine pancakes for me.

The first 2 days was cycling on the pacific ocean in an area that is good for farming. I even had some rain here.
Than I had to cycle through the sonora desert. Dry and dusty, comfortable during day but cold when the sun was under. I had allmost freezing temperatures here.
On tuesday, february 17th, I crossed the 28 th parralel and there is something funny with it. Here the climate changes quickly. It remains the desert but it gets much hotter. 35 degr C or about 100 F during day and 15 C or 60 F during nigth. In a few days I changed from camping with tent and clothing in just sleeping outside with my sleeping bag. This parrallel is near the town of Guerrero Negro. There is a saltwinning factory and this is the only industry I saw in more than a week.

A bit further I had to cross the peninsula and arrived at San Ignacio, an oase in the desert. There was a river, hundreds of palmtree. I almost swum here but was not convinced if it was aloud.
Here I saw my first spanish mission in Mexico. My guide said it was old and high but most of the missions turned out to be younger and smaller than the average church back home. Some were very beautifull but all in all a bit disappointing to me. I do realise now how spoiled I am by having so many 4 or 5 centuries old houses and churches in flanders.
I did enjoy the plaza in San Ignacio. Finally some good shade. By crossing the peninsula I reached the Sea of Cortez where there are many beautifull beaches.

On friday, february 20th, I met three cycling brothers from Michigan. We cycle together for half a day till Mulege where I take a restday with Bill from WS. They go on. Andrews website is www.lifebybike.blogspot.com
We think we see the mission here but it turns out to be the catholic church. The mission is at the other side of the town.

Loreto is also a beautifull town and the former capital. You see it on the many tourists but also on the plaza, the malecon,..... I see a lot of pelicans here and I am amased but how the torpedo themself in the sea to cath some fish.

Some small villages feel more like american towns because of all the snowbirds or retired people who pass the winter here. In summertime when it gets hotmost of them go back to the USA.
On tuesday, february 24th, my day startsfine. I camped at a beach and last night I had a nice swim. In the morning a do a fine hike to a nearby hill with an scenic view. Now I am late to cycle up a long and steep hill and it is here that I have 2 flats wich is no fun to repare in the heat.
On several days I drink 5 L water and 1L of coca cola.
In Ciudad Constitucion I met Jason and 2 of his friends. I met Jason 3 months earlier in California while we were cycling near Joshua Three NP.
He tells me that the brothers just left town. They leave also but a few hours later we all meet again on the only shop in a small village. We end up camping together and here emancipation is 100%. Jesse, the only girl in the group, has a flat tyre and starts reparing it. The 6 guys sit together and talk a bit. Even the 3 bikemecanics do not help.

The next day, thursday, I cycle with the 3 brothers and it is so much fun that I will stay with them till march 5th. We cycle to La Paz where we have a restday. I stay with Laura from CS. She is so nico to cook a bit for me. A salad with cactus. Cactus is not meant to be eaten raw but cooked it is very tasteful.
Laura shows us the town and we end up in a nightclub. Something I havent done in 8 years or so.
I enjoy La Paz with its malecon, plaza where I see a performance from dancers and some live music. The second evening we go bowling and we all have a good time. I end up second only a few point less than David.
We decide to make a loop to San Jose del Cabo. It turns out to be beautifull but also very turistic. It is a famous spot for the springbreak.
We camp several times on beaches and swim in the sea. The sea of cortez is no problem but the pacific ocean has very strong currents and tides but we enjoy the power of the waves. We also camp on a patio from an abandend hotel. Because of the worldwide crisis we can see a lot of empty houses or houses who are not finished.

Since I cycled with the brothers I have a siesta everyday. We do not cycle between noon and 4pm.
It may look strange that we meet up but there is basicly only 1 road on Baja that goes north-south.
In a small village we see a zoo. I see my first ratlesnake here and do not mind it is not in the wild. I do regret to see the lion and tiger who are in cages that are too small for them.

On march 5th, we are back in La Paz and here Andrew leave us to take the ferry to Mazatlan to cycle from there directly to Texas and the east coast. I stay with David and Marc. We take the ferry to Topolobampo and will cycle north to Tucson.

First we have a good time in La Paz cooking together and also Laura is joining us.
Laura, thank you for hosting me and showing us La Paz and a good time.
To answer some questions I received : yes, mexico is cheap. I had a breakfast (eggs and bacon) with coffee for less than 3 euros. I could let my laundry do for 2,5 euros.
I eat some taco : tescado (fish) and camecones (shrimp) wich are very good and Baja is known for this.
I had also chilaquiles wich I did not like so much but the Papa rellena (a baked potato wich cheese) wich David had is superbe.

I loved the desert with the Saquaro but can understand that some people think it is boring.

From saturday, march 7th, to thursday, march 12th, we cycle from Topolobampo to Hermosillio. This is fertile land with farming but boring to me and with more traffic. We do make a side trip to San Carlos, a famous turistic spot on the sea where we have a good time swimming and drinking some tequila.

In Hermosillio we meet a journalist wich makes an article about us with a picture. It is also online on www.elimparcial.com on friday march 13th.
If anyone can copy it and send it to me I will very much appreciate this.

From Hermosillio we cycle through the mountains to Nica where we cross the border. This is a small HW where we enjoy the scenery and have no traffic. We do have some rain ans see a big storm in the distance on saturday. The next day we have to cross 4 creeks where there are no bridges. It gives us some nice pictures.

So this was Mexico.

greetings,

nico

mexico : baja california-Hermosillo -Tucson (VS)

2009-03-22T23:51:00.004+01:00

Dag allemaal,

Het volgende verslag gaat over het Mexicaanse schiereiland Baja California en de terugrit over het Mexicaanse vasteland naar Tucson.
Tot afstand is nu : 20 651 km

Op woensdag, 11 februari, verlaat ik San Diego en fiets naar het zuiden. Hier in de US is er veel slecht nieuws te horen over Mexico. Er is veel geweld en meerdere mensen raden me af om er te fietsen maar geen van deze mensen is er geweest. Enkele fietsers die er zijn, zeggen allemaal dat het veilig is.
Er is inderdaad geweld maar dit is tussen de verschillende drugskartels die onderling vechten voor de controle over de weinige open grensposten die er nog zijn. De VS hebben immers de grenscontrole fel verscherpt om het illegaal passeren van de grens te controleren.
Zelf neem ik mijn voorzorgen en beslis om de eerste 2 nachten niet te kamperen maar bij mensen te logeren. Ik onderschat wel de afstand naar mijn eerste gastheer en moet een uurtje in het donker fietsen wat ook geen problemen oplevert.
Larry komt me zelfs halen aan het naftstation en kookt voor me. Hij woont op een kleine heuven en heeft een geweldig uitzicht op de bergen en de zee.

Ik merk wel snel dat ik in een armer land ben. Er zijn weinig WC's en geen enkel heeft WCpapier dus dat heb je maar beter zelf bij. Ook is het kraanwater niet veilig om te drinken en je moet dus drinkwater kopen. De rijstijl is ook anders en is wat agressiever maar de bestuurders zijn hier wel gewend aan fietsers en kijken ervoor uit. Dat kon ik in de VS niet altijd zeggen.

De eerste 2 dagen blijf ik kort bij de kust (pacific oceaan) en is er wat industrie en landbouw maar dan kom ik in de sonora woestijn terecht. Kleine dorpjes ver van elkaar met wat wegrestaurantjes er tussen. Veel stof. Het is meestal vrij warm overdag (20 a 25gr C) maar de temperatuur daalt fel als de zon onder is. Soms zelfs tot kort bij vriestemperatuur.
Dit is waar de saquaro cactus goed groeit en dus talrijk is. Ik vind het een heel mooi landschap maar kan begrijpen dat sommigen dit eentonig vinden. Juist voor ik de woestijn bereik, heb ik nog wat regen snachts.

Alles is hier goedkoop : een ontbijt met spek en eieren en een paar tassen koffie is maar 3 euro.

Op 28 gr NB is er de stad Guerrero Negro en hier is iets speciaal. Dit is de grens tussen 2 klimaatzones (waarom weet ik niet) maar op 2 dagen gaat de temperatuur met meer dan 10 gr C omhoog. Overdag is het nu geregeld 35 gr C en snachts gemiddeld 15gr. Dit is natuurlijk wel wat afhankelijk van de hoogte waar ik ben. (ik moet enkele hoogteplateaus over). Al snel zet ik enkel mijn binnententje op en daarna doe ik zelfs dat niet meer. Ik slaap gewoon op mijn matje en met een slaapzak. Het rare is dat ik heel wat Mexicanen zie die met truien of jassen rondlopen omdat dit koud weer is??????????????????????????

In Guerrero Negro is er ook een zoutwinningsfabriek en dit is de enige vorm van indurstrie die ik zie in een week. Er is ook een boerderij die cactussen kweekt. Voor de rest zijn er grote veeboerderijen maar omdat het land zo weinig vruchtbaar is, zijn naar Belgische normen maar heel weinig koeien die er rond lopen. Soms zie ik meer dan 10km enkel omheining en geen vee.

Na een week van dit bereik ik San Ignacio, een oase in het midden van deze woestijn en een hele verademing. Er zijn honderden palmbomen enz. Geweldig om nog eens wat groen te zien. Ook is hier de eerste van de Spaanse missies die hier heel beroemd zijn. Er wordt beweerd dat het grote en oude gebouwen zijn maar gemiddeld genomen zijn ze kleiner en jonger dan de gemiddelde kerk bij ons. De meeste zijn gesticht in eerste helft van de 19de eeuw. 50 jaar zijn ze verlaten omdat de oorspronkelijke bewoners (ook Indianen genoemd) voor ca 80% zijn gestorven door oorlogen en vooral voor hun vreemde westerse ziekten zoals pokken en syphilis.

Ik kruis nu het schiereiland en fiets langs de zee van Cortez.
Op vrijdag, 2 februari, ontmoet ik de Yapp broers. Het zijn drie broers van Michigan die van San Francisco naar het zuiden fietsen. We fietsen een halve dag samen maar ik neem een rustdag in Mulege terwijl zij verder gaan. Mulege is ook een oase waar we de missie bezoeken. Later verneem ik dat dit niet de missie is maar de grote katholieke kerk. De missie is aan de andere kant van het dorp.

De volgende dagen zal ik veel prachtige stranden zien met palapa's : hutjes met daken van palmbladeren. Vele amerikanen komen hier overwinteren. Sommigen met hun RV's (mobilhomes). Deze gaan terug naar de VS als het zomer en dus te heet wordt. Anderen wonen hier definitief of hebben er winterhuisjes. Ze hebben soms hele dorpjes overgenomen en deze dorpjes worden gringo dorpen genoemd.

In Loreto, de vroegere hoofdstad van Baja California, is er een mooie malecon of dijk langs de zee van Cortez. Ik zie vele pelikanen in de haven en als er een bootje binnenkomt, gaan ze vissen en het is een fantastisch zicht zoals ze in de zee duiken.

Op dinsdag, 24 feb, heb ik een pechdag. Ik rij 2x plat op een wel heel lange felle bergop. De eerste maal vind ik nog schaduw maar de tweede maal is het direct in de felle zon op het heetst van de dag. Ik vloek wat maar stop hier al snel mee omdat het te vermoeiend is in deze hitte.
Ik drink tot 5 liter water en 1 liter cola op een dag op toch maar voldoende vocht op te nemen.

De volgende dag ontmoet ik Jason, een fietser die ik 3 maanden geleden, al eens tegen kwam in California juist voor Joshua Three NP. Hij is nu vergezeld van 2 andere fietsers. Ik wist dat ze in de buurt waren omdat we allemaal een Duitse fietser tegen kwamen die van Argentinie naar Alaska aan het fietsen is. Jason is een paar dagen ziek geweest maar is nu beter. Helaas verlaten ze juist de stad als ik arriveer. Van hen verneem ik ook dat de 3 broers juist de stad verlaten hebben.

Laat in de namiddag komen we echter allemaal samen aan een winkeltje in een klein dorpje. De enige plaats met koud water en schaduw voor de eerste 40km. Jessie heeft ook een lekke band die hier gerepareerd wordt.
Ze vertrekken iets voor mij maar ik haal ze in als een kampplaats vinden. Jessie heeft weer een lekke band en geen reserve meer. Nu gebeurt er iets gek. Terwijl het meisje haar band en fiets repareert, zitten wij (6 mannen waarbij 3 fietsmecaniekers) gewoon wat te keuvelen. Emancipatie is hier volledig dunkt me.

De volgende dag fiets ik met de drie broers Andrew, David en Mark verder. Ik zal bij hen blijven tot La Paz op 5 maart. Hier neemt Andrew een andere route dan ons en David, Mark en ik zullen samen fietsen tot hier in Tucson waar onze wegen ook splitsen.
Het is ook vanaf hier dat we siestas houden. Er wordt niet gefietst en eigenlijk wordt er niets gedaan buiten eten en drinken tussen 12 en 15 of zelfs 16u.

Vrijdag, 27 feb, bereiken we La Paz waar we een rustdag houden. Ik logeer bij Laura die wat voor me kookt. Cactus, rauw smaakt het echt niet maar gekookt is het wel lekker.

s Avonds gaan we allemaal uiteten en nemen typische Mexicaanse gerechten. Ik heb chilaquiles wat me echt niet smaakt. Papa rellena van David is fantastisch. De Tomalles zijn ook goed. Alles wordt doorgespoeld met margarita.
Later belanden we in een nachtclub waar we gratis kunnen drinken tot middernacht. Er wordt even gediscussieerd of we bier of rum met cola willen drinken. Ik eindig de discussie door voor iedereen beiden te bestellen. Dit wordt nog enkele keren herhaald voor middernacht waarna we de club verlaten en gaan slapen. Het is zeker 8 jaar geleden dat ik nog eens in een nachtclub ben beland. Niet echt mijn stijl en niet veel verschillend met wat ik thuis zag.

Ik vind La Paz wel een leuke stad : er is een plaza, malecon, haven, strand (waar overdag niemand is maar s avonds wel), missie en vooral een heel gemoedelijk sfeertje.
Op onze rustdag zie ik nog Mexicaanse danseressen optreden op de plaza met wat live muziek.

We besluiten om nog een lus te fietsen naar San Lucas en San Jose del Cabo. Een zeer mooie maar ook zeer toeristische streek die zeer gekend is in de VS voor de springbreak. We vinden enkele mooie kampeerplekken en zwemmen regelmatig in de zee. Ook savonds als het donker is.
Er zijn enkele oude en grotendeels verlaten mijnstadjes zoals El Triumfo en San Antonio.

Mexico is een heel katholiek land en er zijn zeer vele kapelletjes en kerken. Zelden zijn deze vervallen of verwaarloosd. Dit kun je echter niet van de huizen zeggen.
De twee grootste inkomsten voor Mexico zijn het geld dat landgenoten sturen van de VS en het toerisme en beiden zijn zeer hard getroffen door de huidige economische crisis. Overal zie je verlaten of half afgewerkte gebouwen enz. Er word ook af en toe gebedeld maar toch zijn er minder daklozen dan in de VS.

Het lijkt misschien ook raar dat ik zo veel fietsers tegenkwam maar hoewel het schiereiland 1800 km lang is, is er eigenlijk maar een weg die van noord naar zuid loopt. De meeste zijwegen zijn ook zandwegen die bijna onmogelijk befietsbaar zijn. Ik ontmoet een Duitser die het geprobeerd heeft maar meestal deed hij niet meer dan 25 km per dag en wandelde veel.

Tijdens deze lus eten we ook de beroemde tescado (vis)taco's en de camerones (garnalen)tacos.
Ik heb weer een lekke band en zie hier dat mijn lijm gesmolten is door de hitte en niet meer bruikbaar.
Terug in La Paz kan ik mijn kleren laten wassen en strijken voor 2,5 euro. Daarvoor kan ik het niet zelf doen.
Op zaterdag, 6 maart, nemen Mark, David en ik de ferry naar Topolobampo op het vasteland.
Hier is er geen woestijn meer maar relatief vruchtbaar land maar helaas ook vrij saai met meer verkeer en wat steden. Gedurende 5 dagen is vrij saai.

Het enige dat ik nog te vermelden heb is dat ik op een dag 3x lek fiets. (zondag, 7 maart). Ik vervang mijn buitenband en heb nu geen reserve meer. Nergens kan ik een goede band vinden en moet tot hier Tucson fietsen om een nieuwe te kunnen kopen. Ik ben de tel kwijt geraakt over hoeveel lekke banden ik had maar de meeste komen door slecht materiaal. Sommigen zullen zich nog herinneren dat ik mijn goede reservebanden in Alaska met de post naar een vriendin had gestuurd maar dat die nooit zijn aangekomen. Daardoor moet ik het met lokaal en minder goede banden doen. Ik heb 2x lek gereden aan de voorste band in het begin van mijn tocht en daarna niet meer. Die buitenband gaat nu al meer dan 20 000km mee.

Op donderdag, 12 maart, bereiken we Hermosillo en een reporter ziet ons. De volgende dag is er dus een krantenartikel over ons. Ik ben blijkbaar wel van nationaliteit verandert wat nu ben ik van Nederlandse afkomst. Na weken een gringo genoemd te zijn is dat wel een afwisseling. Of het positief of aangenaam is, laat ik in het midden. Er zijn hier namelijk ook enkele Nederlandse lezers.
In Hermosillo ontmoeten we ook enkele leden van couchsurfing en we hebben allemaal een leuke tijd. Mijn gastheer Joel en zijn familie maken ook traditioneel Mexicaans eten voor mij. Na weken in de woestijn smaakt dit geweldig.

Van hier fietsen we eerst de bergen in. We zijn nu ook terug noorderlijk van 28gr NB en door de hoogte wordt het snachts weer koud. Zaterdag, 14 maart, hebben we zelf wat regen en zien we in de verte een storm. De volgende dag moeten daardoor meerdere beekjes oversteken. Omdat dit halfwoestijn is en het dus niet veel regent zijn er hier weinig of geen bruggen en moeten we dus echt door de beken fietsen.

Maandag, 16 maart, steken we de grens over in een klein dorpje Nica. Hier wordt voor het eerst mijn paspoort gecontroleerd. We hebben tientallen militaire checkpoints gezien maar ik ben nooit tegengehouden. Zelf toen ik van de VS naar Mexico fietste ben ik niet gecontroleerd. Gelukkig is er geen probleem .

We kamperen bij een oud mijnstadje Bisbee en nemen er een rustdag. Dinsdag was het Sint-Patricksday en dat wordt in de VS fel gevierd. David en Mark kijken er fel naar uit. Ik zie veel mensen met groene kledingstukken. Saint Patrick is de beschermheilige van Ierland en de Ierse kleur is groen maar savonds blijkt dat er eigenlijk niets te doen is. We drinken enkele pintjes en zien een zeer slecht live optreden en dat is.

Op donderdag zijn we in Tombstone waar Wyat Earp en zijn broers het overberoemde revolverduel hadden aan de OKcorral. Supertoeristisch maar wel leuk. Ik zie de nagespeelde versie maar die is langdradig. De oude huizen en een museum zijn wel leuk.

Vrijdag bereiken we Tucson waar we zullen splitsen. David neemt de trein naar huis en zal beginnen te werken. Mark fietst naar een vriend in Phoenix en dan naar de grand canyon en ik zal van hier naar het oosten gaan.

Gisteren zijn Mark en ik naar een cafe geweest. Het was ons verteld dat het country en western was maar ik heb maar eenmaal de twostep gezien. Er was hiphop, house enz. De C&W invloed was wel dat er alleen in koppels werd gedansd. Niemand danste er in groep.
Het was ook wel leuk om mannen met cowboyhoeden op hiphop te zien dansen. Helaas was de prijs voor het bier niet om mee te lachen. 2,5 euro en het was slecht. Er is hier ook een jaarlijkse markt gaande en daar was het bier zelfs bijna 4 euro. Hier hebben we er maar eentje gedronken.

Dit is ook het land van de Apaches met hun beroemde opperhoofden Cochise en Geronimo maar ik heb eigenlijk geen goed museum er over gevonden.

Dit was het voor nu,

groeten,

nico

maui-molokai-maui-oahu

2009-02-12T17:43:00.003+01:00

Hello everybody,

This is my next and last rapport from Hawaii.
I arrived in Maui on monday,janari 5th. I left my bikebox in the bagage department form Hawaiian airlines but when I wanted to leave was gone. Luckily theyt let me fly without me putting the bicycle in a box. My experience is that this more the rule than exeption. This was the fith time I flew with my bike and only one time I boxed it in.

In Lahaina on Maui Jason met me and we cycled together to his place. He was a bikeguide but is now unemployed because of the crisis. I get some first hand information about the island. His girlfriend Yodi is a ranger in the park and that helps me a lot to.

They show me a church where Father Damian used to work before he went to Molokai and the lepracy colony. They used to signal from to Molokai with lights. The rumour has it that with the last renovation they found some codebooks.

I cycle to the Haleakala NP. This is an extinct vulcano and it is a lot of uphill. I camp at 2oom altitude where it is pretty cold at night. Almost freezing. The next day I go to the summit at 3050 m or 10 023ft. The highest I ever cycled. It is a nice feeling.

Here I start a 2 day hike in the crater. It is fantastic : it is as walking on the moon. Very desolated and only some cactus at most places. I camp at near the ridge and here it rains a lot. I have some in the morning but after a 30 minute walk I am out of the rain.

I am hiking to the next campsite Holua when I realise that I lost my watch. I return and meet Joe and his group. We talk a little bit and it turns out he is staying in the cabin at the same campsite. I find my watch.

The next day I hike down to the campsite where Istayed 2 days earlier. My plan is to leave my backpack here and hitch hike to the summit to get my bicycle and ride down.
The ride down is great. I camp on the campsite again and my neighbour has a campfire. Because it is cold several people come to warm up. Soon we are with 10 and having a good time.

Haleakala means land above the clouds and that is very much true and gives great views.

I cycle further along the coast and go to Hana. The road to Hana is famous for its scenery. I come from the west but the most tourists come from the east. The locals do not want many tourists on the west side so they do not maintain the road very well. Partly it is even unpaved and much is one lane with bad pavement. I cycle through rainforest and love it.

Now I am on the other side of the NP and here is a trail to a waterfall. I like the part hiking through the bamboeforest. There is also a creek which froms 7 pools. You can swim in it and I enjoy it very much.

On monday I leave the NP and cycle on the east side. I complete my loop around the east side and return to Jason and Jodi. We have a good time together.
I continu my trip to Kihei where they are a lot of resorts with nice beaches. I camp on one and see a beautiful sunset.

On tuesday, january 15th, I visit the Maui Ocean Center and see a lot of sharks, seaturtless and so on.
I want to take the ferry in Lahaina to go to Molokai. The ferry does not sail because there is another storm. It is a bumber especially if you get up at 6am and hear the news at the ferry.

The storm is not really on Maui but on Molokai.

My time is up and have to end this session right now.

greetings,

nico

maui-molokai-oahu

2009-02-11T18:00:00.002+01:00

Dag alllemaal,

Het vervolg van mijn verslag van mijn tripje in Hawai.

Op maandag, 5 janurai, vlieg ik dus naar Maui. Ik had mijn fietsdoos aan de luchthaven achtergelaten maar nu vindt men die niet meer. Gelukkig kan ik zonder doos ook de vlucht nemen. (dit is eigenlijk meer regel dan uitzondering : van de 5 vluchten die ooit genomen heb met fiets was die maar 1 keer in een doos gestoken).

Ik arrriveer in Lahaina waar Jason, een lid van warmshowers, me komt ophalen. Jason was een fietsgids (is nu werkloos door de crisis) en zijn vriendin Jodi is ranger in het nationale park. I Ik krijg dus hopen goede informatie. WE bezichtigen ook een kerk waar priester Damiaan even gewerkt heeft voor hij naar Molokai en de melaatsenkolonie vertrok. Van hier kan men ook lichtsignalen geven naar Molokai en het gerucht wil dat men tijdens de laatste renovatie nog codeboeken heeft gevonden.

Ik fiets de volgende dag verder naar Haleakala National Park. Dit is ook uitgestorven vulkaan met een hoogte van 3000m.

Het is gedurende 40km fel bergop tot ik de camping bereik. Onderweg stopt er nog een auto om me een lift aan te bieden. Ik ben nu op 2000m hoogte en het is hier koud. Bijna aan het vriezen.

Op woensdag, fiets ik naar de top maar laat wel een groot deel van de bagage achter bij Jodi. Ik ga gedurende 2 dagen hiken in de krater. Als ik tegen Sky, een ranger waar ik mijn vergunning haal, zeg dat ik naar de top wil fietsen en dan de Sliding Sands trail wil doen, is ze zo verbaasd dat ze zelfs niet meer weet hoe ze fiets moet schrijven. Ik weet ondertussen wel dat Amerikanen niet fietsen maar zelfs fiets niet meer kunnen schrijven slaaat toch wel alles.

Het blijkt dat niemand daar zich kan herinneren dat iemand dat ooit gedaan heeft. Fietsen naar boven ja, hiken ja, maar samen nee.

Op de top biedt iemand nog aan om mijn fiets naar beneden te brengen maar dat weiger ik resoluut. Ik wil absoluut die helling naar beneden fietsen.

Er is hier wel enige bezorgdheid omdat er al enkele fietsers verongelukt zijn. Het blijkt echter dat die met touroperators komen. Dus ze worden met busje naar boven gebracht en dan kunnen ze naar beneden fietsen. Het zijn veelal mensen die al jaren niet meer op een fiets gezeten hebben. Max gewicht toegestaan is 130kg. Ook vertelt Jason me dat het onderhoud en kwaliteit van de fietsen niet bepaald goed was. Men wil altijd goedkoper werken dan de concurrentie en vandaar. De ultieme vrije markt.

Ik geniet van de hike : het is alsof je op de maan wandelt. Kraters, rotsen, enz. Mijn eerste camping is niet zo goed. Kort bij de bergen en dat is de plaats waar het regent dus smorgen heb ik er even last van maar als ik een half uur gewandeld heb is het al over en wordt het warm. Tegen het einde van de dag zijn zelfs mijn schoenen terug droog. Met die schoenen heb ik al afgezien. Een zool komt voortdurend los en er is een gat in. Ik heb het zelf al een paar maal teurg vast gelijnd en ben ook naar de schoenenmaker geweest maar dat heeft allemaal niet geholpen. Ik heb ze blijkbaar teveel gebruikt. Aan de andere schoen is de naad los gekomen.

De volgende dag wandel ik verder naar beneden maar moet terug als blijkt dat ik mijn horloge verloren heb. Hierdoor ontmoet ik Joe die in de hut op de camping logeert met zijn familie.

Hier heb ik een prachtig uitzicht en ook de WC is zo gesitueerd dat je van het uitzicht kunt genieten. Dit is de Holua camping. Hier in de krater waar niet veel mensen komen, zie ik ook meerdere koppels Nene. Dit is de bijna uitgestorven Hawaaiiaanse gans.

Op vrijdag, bereik ik dan Hosmor grove camping. Dit is de camping waar ik 2 dagen eerder heb overnacht. Ik eet er snel en het was mijn bedoeling om dan terug naar de top te liften om mijn fiets te halen. Naast mij zit een man met zijn zoontje te eten en ook zij gaan naar de top zo is mijn transport wel heel snel geregeld.

Hij vertelt me dat Hawai het op 1 na slechste onderwijs heeft van alle staten hoewel ze in de top 20 staan van het geld dat erin gestoken wordt. Veel blijft hangen in de bureaucratie in Honolulu. Normaal stemt Hawai democratisch maar door al de problemen hier is de gouverneur republikein die een coalitie gevormd heeft met gematigde democraten.

Helaas heeft de gouverneur de oorlog in Irak heel hevig gesteund en hier door is de coalitie gebroken zodat de staat bijna onbestuurd is.

In de laatste presidentsverkiezingen hebben ze wel voor Obama gestemd.

Ik fiets nog even naar de top op 3050m het hoogste dat ik ooit gefietst heb. Halekala betekent het land boven de wolken en het doet dat alle eer aan. Het is fantastisch om de wolken eens een keer beneden je te zien ipv van boven je.

s Avonds wordt er door mijn buren een kampvuur aangestoken en omdat het koud is, komt er wel wat volk eens kijken. Al snel zijn we met zijn tienen aan het praten, bier drinken en genieten.

Ik fiets verder naar de zuidkust : dit is in de richting van Hana. De weg naar Hana is beroemd owv zijn scenery. Dit is als je van het oosten komt maar ik kom van het westen. Men wil hier niet teveel toeristen. Men onderhoud de weg maar matig en sommige stukken zijn zelfs niet geasfalteerd en veel is 1 rijstrook. Ik fiets nu door het regenwoud en geniet van de vrijheid en het weinige verkeer dat er is.

Ik ontmoet er Mary die me een goede kampplaats toont aan de kust langs een mooi wit kerkje. Normaal prive grond maar ik mag er een nachtje kamperen.

Als ik het NP opnieuw bereik maar nu aan de andere zijde verwittigt men me dat er weer een strom aan komt. Hij zal vooral Hana treffen dus ik besluit om hier te kamperen hoewel ik weinig water en voedsel heb. Dino, een van de rangers, is zo goed om me wat water te geven en later brengt hij me zelfs een stukje cake. Ik wandel er naar een mooie waterval maar vooral het stuk door het bamboewoud is spectaculair. Ik verlaat even het pad maar na 2m kom ik al terug. Je verliest je orientatie daar heel snel.

Aan de kust zijn er 7 poolen die gevormd zijn door een beek. Normaal mag je er zwemmen maar door de storm en regen kan het water snel stijgen en men sluit het. De storm zet zich echter niet door en al snel wordt het weer geopend en ik ik kan rustig genieten van het warme water. Buiten 2 korte regenbuien en wat wind heb ik niets gemerkt van deze storm.

Maandag fiets ik door Hana. Er is daar niets te zien. Het is gewoon een klein dorpje dat bekend is omdat de weg zo mooi is. Ik eet er wel een bananabrood. Dit is geen brood maar een cake gemaakt met bananen die hier overal groeien. Het is heel lekker.

Ik eet ook nog een Hawaaiiaans restaurant : lees een BBQ in de tuin van een buurtbewoner. Het is lekker maar de hond mag me niet en bijt me. Het is de eerste keer in al mijn reizen dat een hond me bijt. Het is gelukkig niet meer dan 2 oppervlakkige wondjes. Ik neem zelfs de moeite niet om er een pleister op te plekken.

Ik heb nu mijn cirkel rond het westelijk deel van het eiland voltooit en spendeer nog een nacht bij Jason en Jodi. Ze zijn filmliefhebbers en we kijken dan naar oude films van Clint Eastwood : A fishtfull of dollars en The good, the bad and the Ugly.

Woensdag fiets ik naar Kiahi, het droge deel van het eiland dat dan ook heel wat appartementen voor toeristen heeft. Er zijn mooie stranden waar er heel veel gesurfd, kaysurf en windsurf wordt gedaan. Ik kan hier op het strand kamperen.

Ik bezoek ook nog het Maui Ocean Center. Dit is een museum met een reuzegroot aquarium met haaien, zeeschildpadden, roggen ed meer. Het is fantastisch.

Ik bereik Lahaina, waar ik de ferry naar Molokai wil nemen maar de ferry vertrekt niet owv een storm. Dit is wel even vloeken als je om 6u opstaat om dan aan de ferry te vernemen dat je niet kunt vertrekken. Het waait wat en het regent maar erg is het niet. Later blijkt dat de storm vooral molokai treft.

Zaterdag, 17 januari, vertrekt de ferry wel. Er zijn nog altijd hoge golven maar niet zo erg meer. Ik heb wat last van zeeziekte maar moet niet overgeven . Dat kan niet van iedereen gezegd worden. Ik geniet van de tocht omdat we veel walvissen zien. (8tal).

De walvissen komen elke winter naar hier om te kalven, paren, enz. Het zijn misschien de zelfde walvissen die ik in Alaska heb gezien tijdens de zomer.

Molokai is het meest Hawaaiiaans van alle eilanden en het minst toeristisch. Het is echter prachtig. De mensen hier zijn wel heel beschermend voor hun kultuur. Dit merk ik de eerste dag al. Ik ben naar de oostkant gefietst en kampeer er in de Halawa vallei. Aan het strand mag ik niet maar men zegt wel dat ik in het state park mag kamperen. Er hangt een bord met NO CAMPING. Geen probleem voor hen, De volgende ochtend echter zegt een andere gast dat dat ook verboden is.

Ik wou hier ook wandelen naar een waterval maar dit mag niet. Het pad is op privegrond en vroeger waren er toeristen die naar de huizen wandelden en door de ramen binnen keken om te zien hoe de locals leefden. Dit maakt natuurlijk niet blij. Dan is er nog eentje gevallen en heeft zijn been gebroken. Hij heeft er een rechtszaak van gemaakt tegen de eigenaar. Nu is natuurlijk niemand nog toegelaten. Je kan het wel doen met een gids. Ik heb een groep zien vertrekken. De gids wandelde in zijn slippers. Zo moeilijk is de tocht.

Op zondag fiets ik in een ruk naar de westkust. Het is 80km. Onderweg ontmoet ik Jenn en Rod die me uitnodigen in hun appartementje. Ze zijn van Alaska en spenderen hier 2 weken om de winter te ontvluchten.

Ze vertellen me dat het resort hier faillet is. Het heeft een mooie kust maar men kan er door de stroming niet zwemmen. Ook is er geen goede weg er naar toe. De eigenaars wilden een nieuw resort bouwen op een plaats waar je wel kunt zwemmen maar dit had ook een religeuse betekenis voor de Hawaiianen. Er is zoveel protest gekomen dat de eigenaars alles gestopt hebben. Ze hadden 2/3 van het eiland in hun bezit en waren de grootste werkgevers hier. Nu

zijn 130 mensen werkloos geworden. De enige filmzaal op het eiland en het enige restaurant in het dorpje Mauno Loa zijn ook gesloten.

Op dit eiland leven maar 7 a 8000 mensen dus dat was een harde slag maar toch zijn de meesten tevreden dat er niet meer toeristen komen.

De mensen kunnen hier een stuk grond huren voor 99jaar van de overheid om er te leven. Men moet dan 50% Hawaaiiaan zijn. Hoewel er nu nog lange wachtlijsten zijn, zijn er nog maar weinig mensen die hiervoor in aanmerking komen. De oorsponkelijke Hawaaiianen maken minder dan 50% van de bevolking. Er zijn veel huwelijken met de grote Aziatische bevolkingsgroep. Dit is een van de meerdere signalen dat de Hawaaiiaanse kultuur aan het uitsterven is.

Als ik op dinsdag, 20 januari, naar La-ou point wandel, vind ik per ongeluk het een vissershutje en nagemaakte tempel. Later verneem ik dat dit de plaats is waar men het resort wou bouwen en de betogers hebben dit als symbool opgericht. Ik zie ook nog een Harbor zeehond rusten op het strand. Dit is ook een bedreigde diersoort. Ik kan begrijpen hoe dit gebeurd want ik ben op minder dan 1m van hem voor ik hem zie. Hij leek wat op een rots en hij bewoog niet maar ik had ook mijn aandacht bij een krabben die ik zag.

Ik verneem nu ook dat ik niet alleen naar het Kalaupapa schiereiland mag gaan. Dit is de plaats waar Damiaan werkte. Dit is omdat er nog patienten wonen. Ik moet met een tour mee.

Schiereiland is heel geisoleerd door 600m hoge kliffen. Ik hike deze naar beneden en wordt dan opgepikt door de bus. De plaats is wel bijzonder maar buiten de 2 kerken die Damiaan heeft gebouwd en wat fundamenten is er eigenlijk niet veel te zien.

ik ontmoet wel de huidige katholieke priester. Hij is van Houthalen maar is al 50 jaar missionaris.

Ik wandel terug naar boven met 3 anderen en het blijkt dat ze ook verplegers zijn die nog samen gestudeerd hebben.

Ik besluit mijn dag te eindigen met een hawaaiiaanse maaltijd : hawi-hawi. Dit is dolfijnvis. Niet echte dolfijn maar een vis die erop lijkt.

Op zondag geniet ik van een optreden op zijn Hawaaiiaans. Het is leuk. Het blijkt dat het dorp eigenlijk een grote familie is.

Op Molokai heb ik veel gekampeerd en normaal moet je vergunningen hebben maar die kun je alleen krijgen in Kaunakakai, het centrale dorp. Maar het office is tijdens het weekend gesloten en ook op feestdagen. Er was er de Marther Luther King day. Als je dan gecontroleerd wordt, zeg je dat gewoon en de ranger laat je dan met rust. Dit is weer een voorbeeld hoe de regels worden nageleefd in Hawai.

Maandag neem ik de ferry terug naar Lahaina op Maui. Mijn bedoeling was om dan de superferry naar Honolulu op het eiland Oahu te nemen op woensdag.

In Lahaina vind ik een mooi park. Het is prachtig weer en ik besluit om mijn tentje niet op te zetten en gewoon op mijn matje te slapen.

Om 1u snachts beginnen echter de sproeiers te werken en ik en vooral mijn slaapzak worden nat. Als ik alles in zeven haasten op de parking heb gebracht, begint het dan ook nog eens te regenen en niet zo een beetje. Ik breng nu alles snel naar de WCs. Er is daar een afdakje.

Als ik juist weer aan het slapen ben, blijkt dat dit afdakje lek is. Dus ik verhuis van de mannenkant naar de vrouwenkant en kan eindelijk wat rusten maar veel van mijn spullen zijn nat. Dit is het begin van de vierde storm. Hierdoor mis ik ook mijn ferry maar ik kan die wel op donderdag nemen. Als ik op dinsdag in Lahaina schuil voor de regen, ontmoet ik Mary opnieuw. Ze is de persoon die me aan de andere kant van het eiland de camping aanwees bij het witte kerkje. Ze is nu dakloos (er zijn hier ontzettend veel daklozen in dit dorp).

Ik eet er dus tussen de daklozen en niemand kijkt daar raar van op. Ik bedoel al de toerisen. Later besef ik dat na een week kamperen, fietsen, wandelen er niet veel properder uitzie dan de daklozen.

Donderdag bereik ik Honolulu en verblijf er bij Jef en Emma. Ik kan er eindelijk douchen en mijn kleren wassen. Dit was trouwens een van de eerste vragen die Jef me stelde. Ik vraag me af waarom?

Vrijdag fiets ik naar de oostkant waar ik loger bij Joe. Ik breng eerst nog een bezoekje aan het beroemde waikiki beach. Buiten de wel heel talrijke mooie meisjes is er niets speciaals. Helaas ik dit ook het preutse Amerika dus geen monokinis. Joe heb ik ontmoet in de Haleakala krater toen ik mijn horloge had verloren. Ik blijf er 2 dagen en ga bodysurfen op zaterdag. Joe gaat niet mee omdat de golven niet hoog genoeg zijn. Ik word enkele keren omvergeduwd door die kleine golven. Als je op dat bord ligt en je maakt de verkeerde beweging dan gebeurt het dat je over kop gaat. Dit gebeurt enkele malen en eenmaal raak ik de grond en hou er een kleine neusbloeding aan over.

Ik fiets verder naar de noordkust waar de wereldberoemde surfwedstrijden plaats vinden.

Men heeft me herhaaldelijk verwittigd voor de oostzijde waar er heel daklozen zouden zijn tgv drugsverslaving en het is daar gevaarlijk. Ik besluit mijn cirlkel toch te vervolledigen maar wil wel deze kant in 1 dag doen. De NW punt is niet geasfalteerd en ik moet meer dan 2km door losse zand wandelen voor ik terug op betere maar nog altijd niet geasfalteerde weg kom.

Dan blijkt dat een klein deel van de weg is weggespoeld tijdens een storm. Ik moet mijn bagage en fiets over een klein padje dragen voor ik verder kan.

Al snel zie ik wat men bedoelde. Er zijn hier hele tentenkampen van daklozen. Het zijn scenes die ik ken van natuurrampen in de derde wereld. Er is wel 1 verschil. Een aantal van deze daklozen mogen dan wel geen huis hebben een auto hebben ze wel.

Vlakvoor een klein kamp krijg ik natuurlijk een lekke band. Mijn buitenband is weer versleten en een doorn is er door geraakt.

Terwijl ik de binnenband vervang passeren meerdere mensen mij. De meesten groeten me beleefd. Een auto biedt me een lift aan om me naar de "beschaving" te brengen. Het is duidelijk een blanke americaan die zich hier niet op zijn gemak voelt. Ik wieger. Even later stopt er opnieuw een auto. Het is vrouw waarvan ik denk dat ze hier woont. Ze vraagt of ik hulp nodig heb, of ik genoeg bandlichters heb enz.

Als ik alles hersteld heb, komt er een man een praatje met me maken. Hij vraagt wel sigaretten aan een andere voorbijganger maar niets aan mij.Ik geef hem wel mijn binnenband. Die is voor de derde maal lek en kan dus niet meer gerepareerd worden.

Op dinsdag, 3 februari, bereik ik opnieuw Honolulu maar bezoek eerst Pearl Harbour. Het is raar gevoel als je op het monument staat. Dit monument is gebouwd boven het slagschip Arizona. De Arizona is zo snel gezonken dat ongeveer 1100 zeelieden niet de tijd hebben gehad om het schip te verlaten. Het schip zal voor alijd hun graf zijn. Je kunt het schip gedeeltelijk zien als je op het monument staat.

Ik logeer nu 2 dagen bij Sean, een van de drie verplegers die ik ontmoette op Damiaantour. Hij heeft me toen niet zijn telnr gegeven maar wel vorige week toen ik voor de eerste maal in Honolulu was. Heel toevallig hebben we elkaar opnieuw ontmoet en wel aan de kathedraal waar Damiaan tot priester gewijd is.

Honolulu is een hele mooie stad met een rustig en verkeersvrij centrum. Het heeft het enige koninklijke paleis in USA en er zijn vele Europese invloeden te bemerken.

Donderdag, wil ik naar San Diego vliegen maar nu weigert men om mijn fiets zonder doos op het vliegtuig te laten. Na heel wat discussieren mag ik vrijdag de zelfde vlucht nemen en dat zonder meer kost als ik de fiets in een doos steek.

Zo dadelijk zal ik San Diego verlaten om naar Mexico te fietsen. Ik wil op het schiereiland Baja California fietsen tot La Pazz waar ik dan de ferry naar het vasteland zal nemen.

Gisteren heb ik nog de USS Midway bezocht. Dit is een vliegdekschip dat gediend heeft van 1945 tot 1992. Het was het grootste schip in zijn tijd voor 10 jaar en was het eerste schip dat niet door het panama kanaal kon. Het heeft gevochten in de Korea, Vietnam en de eerste golfoorlog. In de golfoorlog was het zelfs het vlaggeschip.

Dit was het voor vandaag.

groeten,

nico

the main or big island of hawai

2009-02-10T18:17:00.002+01:00

hello everybody,

My next message is about my 3 weeks on the big island of Hawai.

Total cycling distance : 17 342km

In Hawai : 2120km

I left San Diego on sunday, december 14th and flew to Kona. I had a stopover in Honolulu and there 2 things became obvious. First : i have to get used to the heat combined with the high moisture degree. Second : it is rainsaison.

In Kona I try to reassemble my bicycle but it does not work out well. So I am able to cycle far. While I work on my bicycle I meet Anthonio. He is waiting for someone to pick him up. He gives me his address and invites me if I am in the neighbourhood. Unluckily I will not see him again. His cell phone was out of reach when I tried to call him.

Because it is warm and I am on the dry side of the island I do not put up my tent. I just sleep on my matras at the end of death end road. I sleep well but in the morning I wake up as a small lizards runs over my face.

I ll go to the bike shop and the mechanic is a guy I met on the plane. He says he will make a good price but that rather seems to be higher than lower. I ll soon find out that all the prices here are higher because almost everything is brought in.

While he is fixing my bike I went to the barber. My hair is not real long but to long for the tropics. I sweat very much and will continu doing that for at least a week. I also have a headache for 2 days after that all becomes better.

This evening I spend on a beach and I see my first tropical sunset which is fantastic and I am happy to say many more were following. Again I did not put my tent.

Although Hawaii is very touristic it is hard to find the right information if you do not want to lay on a beach or go shopping. I did go to a shop called : hawaii trail and forest. The young lady who tried to help me was wearing high heels and make up and I suspect she did not see a trail for a year or 2.

On tuesday, I cycle north along the coast. Sometimes I am on sea level sometimes several hundred feet higher with a fantastic view.

I find a state beach park and swim in the ocean and look at all the beautiful young girls in their bikinis. Once again I can say it was not the last time. I liked Hawaii a lot.

On wednesday I reach the north shore which is a bit rougher. There 7 valleys next to each other and there used to be a trail but that is destroyed by an earthquake. I hike in the first (Pololu Valley) and reach the ridge but there the trail ends.

I swim again in the ocean and learn a hard lesson. The pacific ocean is not the sheltered north-sea from back home. The currents are very strong and so are the waves. I have some trouble to reach the shore again. Later somebody tells me that you can only swim in sheltered bays or when there is a coral reef to protect the beach. The north coast is the hardest of all coasts.

When I arrived I left my bike box at Hawaiian airlines. Normally they do not do that but they made an exeption. Today I get a message that they found my box and bicycle and it is waiting for me at the airport. I guess they did not look in the box.

I cycle around the valleys and do a 2 day hike on the other side. This is the Waipio and Waimanu valley. Normally I am not allowed to camp in the first valley and I must have a permit. That permit you can get in a village 20 miles away. But this is Hawaii and rules are mend to be broken. I am to late to reach the second valley today but the ranger let me go. I must camp at the far end and not on the beach but between some bushes. It is my first campsite on a tropical beach.

The ranger does ask me to fill in an evaluation for the service. No need to say it was a good one I suppose?

The climate here is so fine that some people live on the beaches for sometime. I meet one of them in Waimanu valley. I see a skull from a pig they hunted a few days before.

On saturday, december 20th, I reach Hilo. A city of 80 000 people which has the reputation of being the rain capital of the USA. I will notice this reputation is well earned. They tell me that most of the rain falls at night when temperature drops. I do not agree on that.

I stay with Thu-tan from couchsurfing. She used the guide tourists and does the same for me. We go to the Kilauia iki krater. This is an extinct vulcano and we hike through it. There are still fosfor odors coming out of it. It is a fantastic experience. So is the lave tube and much of the plants.

Many plants or animals came with the 3 w's : wind, water, wings. Because they were isolated for centuries each of them changed in unique species. Those had little competition when other plants were brought in. The people from polynesia came here 1500 years ago and where the first settlers.

The westerners came here after 1778. They introduced many foreign species from around the world. Like sugar and coffee. These were on purpose but some were hide aways like the rats. When the rats came so numerous that they threatened the sugar crops the people introduced a hunter. They took the mongoose from India. There was 1 problem. The rats eat at night and the mongoose eat during the day. Now they 2 problems. Both eat the native birds who mostly nest on the ground.

Somewhere in the 19th century a local chief did not want to trade with a captain. This captain became so mad he released mosquitos in Hawaii to pest the locals. Now there are 5 different species of mosquitos but non of them carry malaria. They do carry the bird flew and again the native birds suffer.

When the europeans reached this island there were about 300 000 people living. By 1860 their numbers declined to 60 000 because they were not able to resist western diseases like small pocks, mazles,...

We cook together some shrimps to end our day.

The following days I visit the south side or Puna side. It is here that there is still an actif vulcano. It almost nonstop poors magna out which runs like a river to the ocean. At nightfall you can see the glow from far. I go to the look out point but when I reach it they tell me it stopped for 2 days. That is a bummer.

I cycle a bit back where there is a hot pond. It is heated by the vulcano. There is a small opening to the ocean so the water can refresh. This is also the hottest side but when a big waves come through and surprise you with a lot of cold water you are not so happy. I must admit that the ocean water is not real cold but it feels like that when you in heated water.

Some other benefits of the climat are that you can garden all year round. It is never to cold for a plant to grow. I also see a lot of houses who have no glass in their windows. Just something to keep out the bugs.

Riding here to Kapaho point gives me also the chance to ride in a tropical rainforest. It is great.

It is now wednesday, december 24th and I try to reach the vulcano national park but the weather changes and I do not reach it. On the morning of christmas I call my parents and tell them that it rains but in 20 degrees C that is not a bad thing. What I did not know was that this was the beginning of a real tropical storm. I reach the campsite before it really begins. It will rain for over 48 hours and during 24h there is lightning and thunder. The rain is not a drizzle that lasts long. No it is almost always raining hard or just pooring down on us. Back home their would be flash floods all over but here I do not see much of that.

There is a very good and big kitchen shelter where I spend my time. I end up sleeping here because a pool is starting to form under my tent. From the 9 tent who were standing there the first night only 1 remains at noon. Everybody else goes to another place or stays under the shelter. That one tent is not being used either. The owners were at another place and just rented a BB there. I am the only one without a car so I am stuck here. Still I have a good time with the other tourists cooking together and laughing with the misery.

Now of course it is a lot colder and I even have to put on long trousers and a jacket. It is only 15degrees C or high 50s F.

This is considered very cold by the locals.

I was planning on doing a 2 day hike so I was lucky to have enough food with me. After the storm I decide not to hike because it will be to muddy. I cycle on and hope to meet my friend Piroska. I met her on the alaska HW in the summer. We meet a few hours later.

We cycle back and stay on the camping again. The water is mostly gone by now.

We do the hike and have a good time. We hike near the desert. This region is on the dry side of the mountain and does not get much rain but I would not call it a desert.

We hike through wet grass. Thu-tan told me that native plant have no thorns. I guess we were walking through foreign grasses. We had countless thorns in our socks. I washed my socks by hand before I put them in a laundrymat but still I removed the last thorn only 10 days later.

I must say that we had some rain and sheltered somewhere. We also could not find the right trail. Like I said there are a lot of bugs here. So I spend that in the company of Piroska, ants and cokerodges with funny looking eyes. (according to Piroska, not to me). She did not like my joke about that.

After this we cycled back to Hilo. We wanted to cycle the saddle road. This road goes between the 2 high vulcanos. It has a elevation of 7000ft and there is a road to the top at 14 000ft.

In Hilo we stay a day longer because of the rain. On Friday, december 31st, we leave. We decided to split for a few days because I want to go to the summit but Piroska thinks it is to heavy for her. Very fast the weather turns bad again. It rains, it is cold and it snows on the top. I do not even make an attempt to cycle to the top. I just go on to the warm and dry side of the island. I am still at 4000 ft when I make my camp. At midnight I can see a lot of fireworks going off.

On new year day I cycle to the Pu-uhonua o honauna national park. It contains some historical hawaiian buildings and a royal temple. Once again it rains here.

Like I said Hilo is the rain capital of the USA. Normally they have 10 inches rainfall in december. This year it was 25 inches and that was concentrated in the last 10 days. Yes, once again I was there. I start to believe that one day they will pay to come to a desert and make some rain. With Piroska near that would not be a problem. (we had the same bad weather in Alaska).

I find the captain Cook Bay. It is named after the famous british captain Cook who discovered Hawaii in 1778. He was considered a god but on his 2 visit he did not act like that and was killed in this bay. It is a very shallow bay and the spinner dolphins use this to rest in daytime. Here they are safe for sharks and killer whales. I rent a kayak and paddle between them.

At a certain moment two groups have to pass close to me and there are at least 15 dolphins at less than 15 yards of me.

On saturday, Piroshka and me meet again. We stay with Marcus and Yuki. Two more "survivors" of the tropical storm at christmas.

We have a BBQ and tell a lot of good stories. Piroska leaves in the morning to cath her plane. I end up staying 1 more day. Marcus and I do some bodysurfing. Although I am more off the board than on it I still have a good time. I suspect Marcus even more so just by looking at me.

I also visit the famous heiaei or temple from Kaemahamea the great. The first king who united all the islands under one rule. He did get some help from the westerners. He had a canon to defeat his last enemy.

On monday, january 5, I fly to Maui.

My bicycle box which I left on the airport is gone but I can put my bicycle on it with out a box. This is still Hawaii where rules are ment to be broken.

This was it for now. I hope to write about the rest of Hawaii tomorrow.

greeting,

nico

big island of hawai-Maui-molokai-maui-oahu

2009-02-10T07:34:00.002+01:00

Dag allemaal,

Eindelijk nog eens een berichtje van mij. Het waren 2 goede maanden in Hawai. Ben er langer gebleven dan verwacht maar dat wisten jullie waarschijnlijk al.

totale fietsafstand is : 17 342km waarvan 2120km in Hawai.

Ik ben dus op zondag, 14 december, naar Kona (een klein stadje op het grote eiland van Hawai). Ik had een tussenstop in Honolulu en daar werden al 2 dingen duidelijk. Het is heel drukkend in de tropen en het regenseizoen is begonnen.

Ik probeer de fiets terug in elkaar te zetten maar er zijn enkele problemen en daardoor kan ik niet ver fietsen. Terwijl ik hier mee bezig ben, geraak ik in gesprek met Antonio die op zijn vervoer wacht. Hij nodigt me uit om bij hem te overnachten als ik in de buurt ben. Hij heeft 2 plaatsen op het eiland maar helaas zal ik hier geen gebruik van kunnen maken.

Ik fiets naar het dorp om er de volgende dag naar de fietsenmaker te gaan. Omdat het warm genoeg is en ik aan de droge kant van het eiland ben, zet ik zelfs mijn tentje niet op. Ik slaap gewoon op mijn matje aan het einde van een doodlopende straat. Ik heb geen problemen buiten het feit dat ik smorgens wakker word als er een kleine hagedis over mijn gezicht loopt.

De fietsenmaker blijkt een medepassagier van mijn vlucht te zijn en hij wil wel een prijsje maken. Dat prijsje maken is helaas naar de verkeerde kant.

Ik ga ondertussen naar een barber. Mijn haar is niet heel lang maar toch te lang voor de tropen. Ik zweet zelfs als ik niets doe. Ik bezoek een klein parkje en besluit ook hier gewoon op mijn matje te overnachten maar nu heb ik wel een afdak boven mijn hoofd. Ik zie hier voor de eerste keer een tropische zonsondergang in de oceaan. Het is prachtig en ik zal hier nog vele malen van genieten.

Hoewel Hawai heel toeristisch is, is het toch moeilijk om de juiste informatie te vinden als je niet op strand wil liggen of wil winkelen. Ik ga naar een winkel Hawai trail and forest genaamd maar wordt er "geholpen" door een jongedame op hakken. Ik geloof niet dat ze het laatste jaar ook maar een trail bewandeld heeft.

Ik fiets langs de kust naar het noorden en dinsdag zwem ik voor de eerste keer in de oceaan. Het is maar 20 a 25gr en ik heb al enkele locals horen zeggen dat het koud is. Niet te min zie ik vele mooie meisjes in bikini rondlopen. Het zal dus niet de laatste keer zijn dat ik op een strand terecht kom.

Op woensdag bereik ik de noordkust. Deze is wat ruwer en wilder maar heel prachtig. Er zijn daar 7 valleien achter elkaar en vroeger was er een trail maar die is vernietigd door een aardbeving. Ik wandel door de eerste vallei Pololu maar verlies dan eindigt de trail.

Ik zwem in de oceaan en hier leer ik al dadelijk een lesje ivm hoe sterk de oceaan is. De stroming komt van het noorden en is hier dus veel sterker dan aan de westkust. Na wat zwemmen heb ik moeite om het strand te bereiken. Het is hier nu niet bepaald de noordzee. Vanaf nu zal ik heel wat voorzichtiger zijn. Hier wordt wel veel gesurfd maar door ervaren surfers en dat verschil had ik niet gezien.

De meeste mensen zijn wel heel vriendelijk. Als ik aan een boerderij vraag of ik een bosje mag kamperen, krijg ik dadelijk mandarijnen als geschenk mee. Ik ben nu in wat hoger gebied met prachtig uitzicht. Dit is nog altijd de droge kant en men klaagt hier over een aanhoudende droogte. Wel, met mij in de buurt kun je er zeker van zijn dat het regent. Dat doet het dan snachts ook al is het niet veel.

Ik fiets nu naar de zevende vallei waar ik een 2daagse wandeltocht maak. Aan de Waipio overlook is er een ranger. Ik mag normaal niet kamperen in de eerste vallei en het is te laat om naar de tweede te wandelen maar dit is Hawai en regels zijn er om genegeerd te worden. normaal moet ik ook een vergunning hebben maar die haal je dan 25km verder. De ranger laat me gaan op 2 voorwaarden. Kampeer aan het einde van de vallei en niet op het strand maar in het bosje. Twee : ik moet een briefje invullen over de kwaliteit van de informatieverstrekking hier en heel toevallig geeft hij mij zijn naam. Die deal lijkt me wel redelijk.

Elke vallei is gevormd door een rivier en deze moet je dan oversteken. Gelukkig heeft het niet teveel geregend want het is nu al niet zo gemakkelijk.

Omdat het klimaat zo mild is, zijn er ook veel mensen die gewoon op het strand leven. Ik vind er zo enkele in de waimanu valley. Ik vind er een schedel van een onlangs geschoten everzwijn enz. Hetis wel primitief leven.

Ik word ook gewaarschuwd dat veel locals hier wiet planten en ik kan dus best niet te ver van het pad af gaan. Die raad heb ik goed gevolgd en heb dus niets gezien.

De eerste dagen had ik veel hoofdpijn en zweette ik fel maar langzaam ben ik aan het klimaat gewend geraakt en de hoofdpijn is nu over. Het zweten mindert wel maar overgaan doet het niet.

Op zaterdag, 20 december, bereik ik Hilo. Dit is de grootste stad op dit eiland en aan de regenzijde. Hier hebben ze het echter goed geregeld. De meeste regen valt snachts als de wolken afkoelen. Vele huizen hebben hier ook geen glas in hun ramen. Enkel muggeziften.

Ik verblijf bij Thu-tan. Een voormalige vietnamese bootvluchtelinge. Ze is een tijd een gids geweest voor toeristen en ze wil me gidsen door de krater van een uitgedoofde vulkaan. De Kaoauea-iki krater. Het is prachtig. Deze krater is nu uitgedoofd maar de vulkaan niet en je ziet regelmatig zwaveldampen oprijsen. Je ruikt het ook heel fel.

Er zijn ook lava tubes. Dit zijn de voormalige lavarivieren. Blootgesteld aan de buitenlucht koelt de lava af en verhard maar de lava aan de binnenkant is niet blootgesteld en verhard niet. Je krijgt dus zeer lange grotten die zo gevormd zijn.

Omdat Hawai bestaat uit eiland is de fauna en flora heel uniek. De planten en dieren zijn door de zee, vogels of wind naar hier gebracht en door de duizenden jaren isolatie zijn deze geevolueerd in vele unieke soorten. De Polynesieers hebben Hawai 1500jaar geleden ontdekt en al enkele vreemde planten- en dierensoorten geintroduceerd. De grootste verandering kwam echter met de westerlingen. Ze hebben oa suikerteelt, veeteelt, bomen enz mee gebracht.

De ratten zijn ook mee gebracht hoewel dit niet de bedoeling was. Deze hebben geen natuurlijke vijanden hier en aten de suikeroogst op. Men heeft toen gedacht om een roofdier te introduceren. Men heeft de mongoose van India gekozen. Men heeft echter een detail over het hoofd gezien. De ratten zijn nachtdieren en de mongoose jaagt overdag. Beiden eten nu de inheemse vogels die meestal op de grond nestelen. Men heeft nu dus 2 problemen ipv 1. Ook de muggen zijn hier maar gelukkig niet de soort die malaria verspreid. Ze verspreiden wel de vogelgriep en vele inheemse soorten zijn nu uitgestorven of bedreigd.

Ook de inheemse bevolking heeft fel geleden onder westerse ziekten. in 1780 leefden hier 300 000 mensen zonder dat er iets werd ingevoerd. In 1860 waren er nog maar een 60 000 Hawaianen over.

nu leven er ca 100 000 mensen waarvoor men 90% van de goederen moet invoeren. Het leven is dus vrij duur hier.

Ik betaal soms 6 dollar of 4 euro voor een brood.

Thutan en ik koken nog samen garnalen en die smaken. Helaas sneuvelt ook mijn camera omdat er zand in de lens komt. Er is geen fotozaak die cameras repareert op dit eiland. Enkel in Honolulu doet men dit. Ik probeer het zelf maar maak het natuurlijk erger en ik koop dan maar een nieuwe.

Dinsdag, 23 deember fiets ik naar Kapaho point. Het is een mooie door lava gevormde kust. Er is nog altijd een vulkaan actief die bijna continu een lavastroom geeft. Je kan dit goed zien als het duister wordt maar als ik er ben, stroomt het juist 2 dagen niet. De lava eindigt normaal in de zee en zo wordt het eiland elk jaar nog wat groter.

Ik geniet van de tocht want ik kan hier voor de eerste maal door een tropisch regenwoud fietsen. Woensdag vind ik een hotpond. Dit is een meer dat verwarmd wordt door de vulkaan. De warmste plek is aan de achterkant waar men een kleine kanaaltje heeft gemaakt dat verbonden is met de oceaan. Zo wordt het water verversd maar het is wel iets minder leuk als er een grote golf koud water onverwacht over je heen komt. Het regent ook weer maar dat is niet erg als je in het water zit.

Woensdag, 25 december, kerstmis. Dit begint met wat bewolking en regen. Omdat het ook de vorige dag geregend heeft, ben ik niet zo ver geraakt als ik het wou maar erg is het niet.

Ik telefoneer naar mijn ouders en zeg dat wat regen niet erg is als het 20gr is. Wat ik niet wist en al snel ondervind is dat dit de voorbodes waren van een echte tropische storm.

Namiddag begint het te gieten,bliksemen en donderen. Bliksem en donder duren ongeveer 24 uur maar de regen zal het 48 uur volhouden. Er zijn enkele kleine pauzes van enkele minuten maar meer niet. Doorgaans is ook niet een beetje regen maar felle regen of het is gewoon aan het gieten. Ik heb wel veel geluk. Ik was van plan om een 2daagse hike te doen en had dus voldoende eten bij me. Ik vond ook een camping met een grote keukenshelter.

Net voor de storm heb ik mijn tentje rechtgezet. sAvonds echter is er al een plas onder mijn tent en ik slaap onder de shelter. Van de 9 tentjes blijft er maar 1 staan de volgende dag en dit tentje wordt zelfs niet gebruikt. De eigenaars zijn gewoon naar een BB gereden.

Alhoewel het weer zo slecht is, is er wel een goede sfeer. Er wordt samen gekookt enz. Ik moet er noodgedwongen blijven terwijl al de anderen met de auto naar betere oorden verhuizen.

Zaterdag schijnt het zonnetje weer. Ik vergeet mijn plannen om te wandelen omdat ik denk dat er nu teveel modder zal zijn. Ik fiets verder en hoop Piroska te treffen. Ik vind haar maar zij heeft iets minder geluk gehad. Ze heeft de eerste nacht in haar tentje op het strand doorgebracht. Het tentje is bijna weggeblazen en veel van haar materiaal is nat geworden. De tweede nacht heeft ze wel een BB gevonden. Ik fiets met haar terug naar het NP.

Op de camping is bijna al het water al weer verdwenen en we besluiten om toch de tweedaagse tocht te doen. Helaas begint het opnieuw te regenen alhoewel niet zo hard. Ook lopen we door planten die een scherpe korte doorn hebben die zich vast zet in onze sokken. Het voelt als een hoop muggen me bijt. De volgende dag kan ik mijn kleren wassen en hoewel ik mijn sokken eerst met de hand was, vind ik tot 10 dagen later nog doornen in mijn kleren.

We fietsen terug naar Hilo omdat we dwars door de bergen naar de andere kant van het eiland willen. We willen ook naar de top van de hoogste berg. Deze is 4 000 meter hooog. Dit is de Mauna Loa. Maar ook in Hilo begint het terug te regen maar wat wil je. Dit is de regenhoofdstad van de US in regenseizoen. We horen echter dat ook dit zeer ongewoon is voor hier. Normaal hebben ze 10inches water in de maand december. Dit jaar was het 25 inches en dan nog vooral geconcentreerd in de laatste 10 dagen. Ja, ik was in de buurt.

Piroska en ik splitsen omdat ik veel sneller bergop kan. Op woensdag, 31 december, vertrek ik voor de klim naar de top. Ik hoop op oudejaarsavond op 3000m te zijn om dat de volgende dag naar de top te fietsen. Maar ook nu is het weer de spelbreker. Het regent te hard en door de wind is het te koud. Er valt zelfs een hoop sneeuw op de top. Vele lokale mensen rijden met hun pickup naar de top en brengen een lading sneeuw naar beneden zodat de kinderen er mee kunnen spelen. Dit is hier de gewoonte.

ik geef mijn poging op op de top te bereiken en fiets naar beneden. Ik ben op 1000 m hoogte en in de warme droge kant. Snachts zie ik op meerdere plaatsen vuurwerk afgaan en ik heb een eerste klas uitzicht.

Het nieuwe jaar begint met prachtig weer en temp tot 25gr. Ik volg eerstvde kust op een hoogte van 1000m. Later ben ik op zeeniveau. Ik zie hier vele prachtige bloemen en slaap weer op mijn matje zonder tent maar wel onder een afdak. Ik ben nu in een NP Pu-uhonua o hoauna genoemd. Het Hawaaiiaanse alfabet bestaat slechts uit 15 letters en ik dacht dat dat gemakkelijk zou zijn. Helaas hebben ze hier de gewoonte om eindeloos klinkers naast elkaar te zetten. Elke plaatsnaam lijkt op een aaaaaaaaaklank.

Vrijdag, 2 januari, bereik ik captain Cook bay. Captain James Cook is de overbekende Britse ontdekker die ook Hawai in 1778 heeft ontdekt. Hij werd eerst aanzien als een god maar bij zijn tweede bezoek gedroeg hij zich niet als een god en werd ervoor met de dood gestraft. Dit is in 1779.

De baai is ondiep en ideaal voor dolfijnen om te rusten. Dolfijnen eten snachts. Je kunt er kayaken en snorkelen. Ik kayak er en zie vele dolfijnen. Op een gegeven moment kruisen 2 groepen vlak bij mij en ik zie minstens 15 dolfijnen op minder dan 5 meter. Adembenemd.

Zaterdag ontmoet ik Piroska opnieuw. Dit is haar laatste dag hier voor ze terug moet gaan werken. We logeren bij Marcus en Yuki. Een koppel dat ik leerde kennen tijdens de tropische storm op kerstdag. WE BBQen en hebben een gezellige tijd. En nee,ik lig nog altijd niet onder de slof.

De volgende dag gaan Marcus en ik bodysurfen. Het is heel leuk hoewel ik meer langs dan op de plank lig. Ik bezoek ook nog een historisch park waar de tempel van koning Hamahamea staat. Dit was de eerste koning die er in slaagde om alle eilanden te verenigen onder een bestuur.

Op maandag, 5 januari vlieg ik naar Maui. Mijn volgend eiland om te verkennen maar dit vertel ik later.

groeten,

nico

Santa Barbara - Joshua three - San Diego

2009-02-09T22:01:00.002+01:00

Hello everybody,

Total cycling distance : 14 800 km or 9240 miles

Wel, on saturday, november 19th, I left Santa Barbara but the nigth before Tim and me went to a live performance and had some beers. That was nice.

I cycled along the coast on the famous HW1. The coast is very beautiful but also very busy. At one point I was cycling on the shoulder of a HW with 6 lanes (2 x 3). It takes the fun away for cycling.

After Ventura I went inland to avoid LA and to visit Joshua Three NP. First I cycled to a lot of orchards and than I went uphill in to the high desert. I an town I had my 6th flat of the journey. A small metal needle penetrated my tire. With all the glass, metal, rocks, .... on the shoulder I am not doing to bad I think. Also my tyre was old and that did not help.

On tuesday, november 22th, I saw something special although I did not realize it immediately. It was a lake that was almost dried up. Not more than a big mud pool. The next day somebody told me it was the remains of an old glacier lake. The special thing is : there are still shrimps in it. They are capable of surviving the long dry periods. At least their eggs are. They just become dormant till there is enough rain and than they awake. The people notice this when all of the sudden seabirds appear and start eating them. Those birds come from 1000 miles away but still they know this. The eggs can also be carried from 1 pool to another by animals or when a pool dries out completely by the wind.

Joshua Three is named after the special three that grows there. The first settlers were mormons and they used to think that the three looked like saint Joshua who led his people in the promised land with his hands held high.

I spend a night with George, a member from couchsurfing. He is building a new home for him while he stays in his old one. I could sleep in the new house. I normally consider having a bedroom of my own as a very big luxury these days. A house of my own beats everything of course.

I did a backcountry hike and I cycled to the end of the trail where George picked my up and than gave me a ride to the start. I liked the desert very much with the open space and so. The rock formation are incredible and with the full moon the Joshua trees looked spectacular.

The trail was named Boy Scout trail and for me it almost became Lost boy scout trail. The trail was wide enough so following was no problem but some how I ended up following a mountain goat trail. There are a lot of them here and the trail was wide at the start. After a while I could not follow it and realised I was wrong. Luckily I found the right trail very fast. Lost in the desert was not a very good foresight.

Joshua Three NP is at the border region of 2 deserts. one is the Mojave desert which is at a higher altitude (4000 to 6000 ft) and because of that not so dry or hot as the Colorado desert.

The joshua three only grows in the Mojave desert and it is very interesting to see the changes in the landscape and plants while I am hiking. The colorado desert is a part of the Sonora desert which goes all the way to Baja California. I will be cycling in this desert again.

Because of the altitude the nights are cold.

After this I return to the village of Joshua Three because I have to resupply. There is no water what so ever in the park. In the village I have my first earthquake. 4 at the scale. I hardly felt it and it was over before I could think of an earthquake.

On saturday, I cycle again in the park and enjoy. All the campgrounds are crowded and I decided to spend the night on a picnic area although this is not aloud. A parkranger finds me and I tell that I had a flat tyre and did not want to cycle in the dark. She believes me but makes me go the a campground. She accompanies me with her lamps on. It gives a surreal feeling to it.

Sunday, i cycle through the park and hike to an oasis where I spend the night. It is just great. Camping under palm trees all alone in the desert. There are no clouds and the night sky with the stars are great.

Before I get there I see a motorcyclist fall. He slides for 50 yards. He has some cuts and brews but seems to be allright. I take care of his wounds. There is no cell phone coverage here. The most of his group did not see him fall and rode on. Another tourist warns them and the rangers. It takes 35 minutes for the first ranger to arrive and 1 hour before an ambulance comes. Than there are 8 cars. 3 rangers, 1 firetruck, 1 paramedic unit, 3 police cars and 1 ambulance. It looks to me that every person knows what to do but there are to many people. This is some kind of over kill. In Belgium there would be not even half of the people. This is not very effective.

Because of this I am late and hike a bit in the dark to the oasis which is fantastic.

From Joshua Three I cycle to the Borego desert park. To be on time I have to cycle the Banner grade (4220ft) in the dark. In full moon and with some christmas decoration I enjoy it again.

The park is very beautiful but I do not have the time to hike there. George, a member of warmshowers, is expecting me.

I arrive in San Diego where I took the plane to Hawaii but I will tell all about this in my next mail.

greetings,

nico

Santa Barbara-Joshua three NP-San Diego

2008-12-13T18:55:00.002+01:00

Goedendag allemaal,

Totale afstand gefietst : 14 800km

Wel, na het vieren van Thanksgiving heb ik Santa Barbara verlaten op zaterdag, 19 november.
De avond ervoor ben ik met Tim nog even een pintje gaan pakken en hebben we even een live optreden gezien in de Irish pub.
Als ik door het centrum fiets, ontmoet ik enkele lokale fietsers en ze nodigen me uit voor een terrasje. Een aanbod dat ik natuurlijk niet afsla en ik heb dus mooie herinneringen aan dit stadje.

Ik volg de kust nog een 60 km. Het is zeer mooi maar ook zeer druk. Op een gegeven moment fiets ik op een fietspad dat langs een HW ligt met 6 rijstroken. (2 x 3) dus rustig fietsen is er niet bij maar het is wel veilig. Door de slechte bewegwijzering heb ik ook moeite om uit de stad te geraken.

Vanaf Ventura ga ik landinwaarts om LA te vermijden en om Joshua Three te bezichtigen. Ikheb hier 3 dagen voor nodig waarin ik eerst door veel fruitteelt fiets en daarna bergop naar de highdesert. Het is fijn om het landschap zo te zien veranderen. Onderweg heb ik mijn 6de lekke band van deze trip. Ben in een groot nietje gereden. Als ik de hoeveelheid glas, steentjes en ander afval op de shoulders zie, mag ik gelukkig zijn dat ik er niet meer heb. Mijn achterband is ook versleten en dit zal zeker niet geholpen hebben.
Het wordt weer kouder snacht zo een 5gr C. Ik zie ook nog een bijna uitgedroogd meer en hier is iets bijzonders mee. Het is een overblijfsel van een prehistorische zee. Er zitten nog altijd garnalen in. Deze hebben de mogelijkheid om slapend (de eitjes toch) de lange droogtes te overleven. Eens het voldoende regent ontwikkelen ze zich. De mensen zien dit als ze opeens zeemeeuwen zien verschijnen hoewel het hier meer dan 100km inland is. (voor de ongelovigen onder jullie : zoek naar Fairy Shrimp bij wikipedia). Ik heb dit artikel ook gekregen toen ik waarschijnlijk een ongelovig gezicht trok. Het meer was niet meer dan wat modder op dat moment.

Het park is genoemd naar een hele specifieke boom : de Joshua Three. Het is een boom waarvan de stam vertakt en de eerste settlers waren Mormonen en de boom herinnerde hen aan de profeets Joshua die het Joodse volk het beloofde land inleidde. (dit was niet Mozes die toen in ongenade was gevallen).

Ondanks dat het hier een woestijn is, zijn er nog vele huizen. De mensen ontvluchten de drukte van de LA dat op slechts 1u rijden ligt. Ik logeer hier bij George die een nieuw huis aan het bouwen is. Ik mag slapen in het nieuwe nog niet afgewerkte huis. Ik vind het normaal al een luxe als ik een aparte slaapkamer krijg maar een heel huis slaat toch wel alles. Dank u wel.
In het park is er geen water en dit heeft als gevold dat ik het in 2 keer bezoek.
Joshua Park is bijzonder omdat dit een grensgebied is tussen 2 woestijnen. De Mojave desert en de Colorado desert die dan weer een deel is van de grote Sonora desert die tot diep in Mexico reikt. Ik zal die nog moeten doorkruisen in Baja California, het schiereiland in Mexico.
De beide woestijnen hebben hun eigen kenmerken en dus dier- en plantensoorten.
De Mojavedesert is hoger gelegen (4000 tot 6000ft) en dus kouder en natter. (gemiddelde neerslag minder dan 10cm per jaar). Wat is het gemiddelde in Belgie : 10cm per maand??
Hier is het ook dat de Joshua Three groeit.

Ik hike hier de Boy Scout trail die ook deze grensovergang kruist en ik kampeer hier in het midden van de woestijn. Er leven hier ook berggeiten die hun eigen paden maken en ik vergis me en volg gedurende enige tijd zo een pad tot het te moeilijk wordt voor me en ik terug moet.

Vrijdag, 5 december, verblijf ik 1 nacht in het dorp Joshua Three en heb hier een leuke gastvrouw. Ook hier blijkt het hoe moeilijk het soms is in de US. Ze werkt als een realestate (immobilienkantoor)agent maar enkel op commissie en niemand koopt nu een huis. Vnl omdat de banken geen leningen geven tenzij je genoeg geld hebt natuurlijk.

Ze is persoonlijk hard getroffen door de crisis maar dat doet niets af aan de westerse gastvrijheid die je hier vindt. Ze naait nu kinderkledij enz en verkoopt die op de lokale rommelmarkten die de laatste tijdwel heel veel georganiseerd worden.

Een ander gevolg is natuurlijk ook dat er slecht weining bouwplannen naar stedebouw gaan. Dus daar is ook weinig werk en die ambtenaren hebben schrik om hun werk te verliezen. Ambtenaren kunnen in tegenstelling tot Belgie ook gemakkelijk ontslagen worden. Deze mensen "creeeren" werk door elk plan minstens 3 of 4 maal af te keuren zodat het opnieuw ingediend moet worden en ze dus "werk" hebben. Dit vertraagt natuurlijk de aanvang van deze werken waardoor de aannemers nog minder werk hebben. Dit was dan het probleem van mijn vorige gastheer. Hij wordt dan niet betaald tot het werk gedaan is en zo zie je hier reacties ontstaan die alles veel erger maken dan het is en een deel is het gevolg van een economie waar alles mag en kan zonder inmenging en bescherming van de overheid. Die discussie is nu natuurlijk ook weer losgebarsten maar de totale freemarket heeft wel veel aanhangers of toch in de streek dat ik ben.
Broer, je moet dus niet klagen als je nog 20 dagen moet wachten op jouw vergunning.

Verder is dit ook de streek van de grote faultlines of de plaats waar de grote aardplaten ( correct nederlands?) elkaar raken en dus aardbevingen veroorzaken. Vrijdag, 5 december, is er een. 4 op schaal van Richter. Ik voel het wel schudden en beven maar het is over voor ik denk aan een aardbeving. Dorothy stelt me gerust. Dat gebeurt hier regelmatig en ook de volgende dag wordt er niet over gepraat.

Zaterdag wandel en fiets ik in het park. Er is veel volk en ik besluit om te kamperen op een picnicplaats. Dit mag eigenlijk niet maar het is hier rustig en mooi. sAvonds word ik echter gevonden door een parkranger. Ik lul me eruit met het excuus dat ik een lekke band had en voordat dit gerepareerd is, was het al donker. Je moet weten dat Amerikanen niet fietsen en zeker niet in afgelegen streken waar de wegen nog smal zijn. Ze beschouwen dit als gevaarlijk en zeker in het donker. Mijn identiteit wordt nagegaan en als dit in orde is, gelooft ze me. Ik moet me wel verplaatsen naar een officiele camping en dit gebeurt onder begeleiding van de agent met de zwaailichten aan.
Vinden jullie nu ook niet dat ik wel een heel geloofwaardig man ben?

Zondag fiets ik verder maar ben nog niet ver als ik ingehaald word door een groep motorrijders. 2 bochten verder slipt er eentje en glijdt 40m verder in de gracht. Op 1 na heeft de groep dit niet gezien en is verder gereden. Ik mag mijn opleiding als verpleger dus nog eens gebruiken. Vermoedelijk zal hij er vanaf komen met wat schaafwonden en schrammen maar uit voorzorg moet hij wel stil blijven liggen om eventuele kwetsuren aan rug of hoofd niet erger te maken. Er is geen GSM bereik hier en men moet 30km naar de volgende parkpost rijden waar iedereen verwittigt wordt. Het duurt 35 min voor de eerste parkranger ter plaatste is en meer dan 1 uur voor de ambulance er is. Dan is er wel overkill. Uiteindelijk zijn er 8 wagens. (3 parkrangers, 2 politie-agenten, een brandweerwagen, een EHBOteam dat geen pat kan vervoeren en de ambulance zelf). Op individueel niveau weten ze allemaal wat te doen maar het geheel lijkt me niet effectief en zeker niet economisch. Men had dit kunnen regelen met de helft van het personeel en ik denk dat in Belgie dat idd het geval zou zijn.

Typisch is dan ook dat men mij geld aanbiedt voor de hulp. Ik weiger dit maar vul wel men EHBO aan met die van de rangers.
Kleine nota : de parkranger van gisteren is er ook bij en nu is ze wel wat vriendelijker.

In de namiddag besluit ik naar een oase te wandelen en daar te overnachten. Dit mag eigenlijk ook niet maar ik kan de verleiding niet weerstaan om onder de palmbomen te kamperen. (mijn eerste keer). Er is toch geen enkele ranger die 3u gaat wandelen om dit te kontroleren dus...
sMorgens wandel ik errond en klim ook over rotsen om vanalles te kunnen genieten. Helaas val ik hier en heb nu zelf enkele kleine schaafwonden die ik niet kan verzorgen omdat ik mijn EHBO in mijn fietstassen heb achtergelaten. Ook mijn broek scheurt thv van mijn kruis en nee, perverten, daar zijn er geen schaafwonden of blauwe plekken of wat voor schade dan ook.
Mijn reisbroek was wel een van de laatste delen van mijn uitrusting dat al mijn reizen heeft meegemaakt. Het zal nu als vod dienen om mijn fiets te reinigen. Een triest einde niet?

De volgende 3 dagen gebruik ik om naar San Diego te fietsen. Ik passeer langs de Salton Sea, een wel heel groot meer dan op -18oft dus onder zeeniveau ligt. Van hieruit moet ik de bergen over dwars door Anza Borego state park:een ander prachtig woestijn park waar ik Warren ontmoet.
Hij is een Amerikaanse fietser die eerst in ZO Azie fietste maar is terug gekomen na de bomaanslagen in Thailand. De sfeer was er daar niet naar en ook de corrupte politie maakte het niet beter. Tja, de Amerikanen zijn nu eenmaal niet geliefd in grote delen van de wereld.
Hij heeft een paar minuten ervoor een Tarantula spin gezien en een filmpje gemaakt dat ik kan zien. Leuk. De spin zelf zie ik echter niet. Ben niet zeker of ik hier rouwig om moet zijn.

Ik passeer de Yaqui pass en uiteindelijk ook de Bannergrade die tot 4220ft of 1200m hoogte gaat. Omdat ik teveel tijd heb gespendeerd in Joshua Three NP ben ik nu te laat en fiets over deze berg in het donker. Het is echt wel fantastisch om in het donker door een woestijn te fietsen waar je dan af en toe ook nog kerstverlichting ziet. Deze streek is ook gekend voor de felle wind maar gelukkig heb ik die veel in de rug.

Het eindigt iets minder leuk voor me. Ik zweet natuurlijk fel als ik omhoog fiets en de wind maakt het me niet gemakkelijk om op de weg te blijven. Als ik dan de top bereik en naar beneden ga, wordt het al snel te koud. Gelukkig kan ik schuilen in een state park maar leuk is anders.

Ik bereik San Diego op tijd en plan hier het volgende deel van mijn reis. Deze zal me voor de volgende 5 a 6 weken (dus ook voor Kerstmis en Nieuwjaar) naar .................HAWAI brengen. Jawel, ik ga een groot deel van de winter in Hawai spenderen.
Hawai is een eilandengroep die 8 grotere eilanden heeft waarvan er 6 bewoond zijn en ik zal er 5 bezichtigen.
Hawai heeft veel vulkanen, actief en slapend, en heeft 11 van de 13 mogelijke klimaatrzones in de wereld door zijn unieke ligging in de Pacific Ocean. Ik zal er niet heel veel kunnen fietsen maar wel wandelen. Er zijn vulkaankraters die men kan bezichten en bij een van de nog actieve vulkanen kan men de lava in de oceaan zien storten en dan afkoelen. Hawai wordt elk jaar dus nog wat groter.

Mijn vlucht is voor morgen (zondag) en ik heb een lastminute deal kunnen vinden.
Eerst waren er problemen omdat Hawaiianairlines geen VISAkaart aanvaard dat geen adres heeft in de USA. Mijn gstheer George heeft dan zijn kaart gebruikt en ik heb hem dan betaald.
Donderdag was shoppingdag. Nieuwe broek, band, remblokjes, kaarten enz en voorbereiding van mijn vlucht. Ik heb in de fietsenwinkel een gratis doos voor de fiets gekregen en nu maar hopen dat mijn fiets en bagage veilig en wel aankomen en niet zoals in Vancouver verdwijnen voor enkele dagen.

De bedoeling nu is :
Zondag : vlucht naar Honolulu op het eiland Oahu en dan tweede vlucht naar Hawai, the big island. Dit is het grootste eiland van de groep en ik zal er ca 10d tot 2 weken spenderen. Misschien zal ik hier Piroska treffen. Ze komt ook naar dit eiland in deze periode. Ik heb haar leren kennen toen we allebei op de Alaska HW aan het fietsen waren in de zomer.

Vandaar een vlucht (nog niet geregeld) naar Maui. Van hier uit kan ik 2 van de kleinere eilanden Molokai (beroemd voor onze Belgishe Priester Damiaan en de leprakolonie) en Lahai met de ferry bezoeken.

Later neem ik een superferry terug naar Honolulu op Oahu om dit eiland te befietsen. Het is ook hier dat Pearl Harbor is dat hoog op mijn lijst staat.
Van hier neem ik een vlucht terug naar San Diego (vermoedelijk midden januari maar alles kan veranderen). Dan is het nog te vroeg (lees te koud) om door Arizona en New Mexico te fietsen en zal dus eerst naar het Mexicaanse schiereiland Baja California gaan. In La Paz neem ik de ferry naar het vasteland en fiets dan terug naar het noorden en de USA om dan door Arizona, New Mexico, Texas naar The Deep South van de USA te gaan. Dit zijn de staten Louisiana, Mississippi, Alabama, Georgia en Florida.

Ik ben dus nog niet snel thuis en ben zeker nog niet aan het aftellen zoals enkele mensen al gemaild hebben.

groeten,

nico

Oakhurst-Yosemite NP-San Francisco-Santa Barbara

2008-12-12T03:46:00.002+01:00

Hello everyone,

I finished my last message talking about the trouble with my eyes. I had since than no more problems with it. I still ware glasses and not my contacts but everything else is good.

So I left Oakhurst on tuesday, november 4th, and cycled in 1 day to Yosemite NP. After the storm there was stil some snow left. Not so much on the road but beside it. It gave some very beautifull scenery and I enjoyed but it was also very cold. The canyon cycling in to the NP was just magnificent.

I stayed with McCray, a host from CS, and he invited me to a election party. We followed the result on a big screen and to my big surprise most people were very emotional.
In Belgium we have to vote by law so we get 99% of the people voting. Than we hear that in the US only 50% is voting and we think that nobody is interested in politics.
In Belgium we discuss it but it allmost never get personnal. Here it is always personnal.
I saw 1 Afro-American man of 45 years old crying when his father called and told that he remembers the time that Afro-Americans were not allowed to vote.
I hear people saying that they didnot talk to some relatives for months or years because they voted for Bush in 2004. Some people were talking of moving out US if McCain would win.

Another thing is the winnar takes all principle. These are called the electoral votes and here Obama had a big victory but if you count the personnel vote the victory was not so big.
It was also this principle that let Bush win in 2000 even when Gore had more personnal votes.

On wednesday I hiked to Glacier Point and had an amasing view of the valley with the Nevada and Vernall falls. The road to this point was still closed because of the snow and only 5 people were there so I enjoyed it without the mass.
The next day I hiked to those falls and had again a good time. On both of these hikes I met Debra and Bill and they invited me to there home if I was in the neighborhood. Unfortunally I will not be coming close.

That evening we had a barbeque. The americans love the BBQ so mucht that they even do it in the winter in freezing temperatures. I also saw a BBQ in every campsite I was in. There are not so many vegetables as back home but more than enough meat. Here it is not necessary to have a table and chair for everyone. Most people eat standing and with their hands.

On friday november 7th, I left Yosemite. I had hoped to cycle on the Tioga Pass which is 10 000ft or 3000m high but because of the snow they closed it for the season. I did cycle on elevation of 6000ft and saw enough snow to agree that that is a very wice decision.

Very soon I was in the San Joaquin Valley and here it is warm but also crowded. I changed a few my route in an attempt to avoid the traffic but had no succes with it. I saw a lot of orchards and vineyards. Allthough very beautifull I could not really enjoy it.

On saturday I lost some time because I took the wrong road and didnot find a decent camping spot and was forced to camp in a vineyard. Luckily nobody noticed me but I was allready cycling at 6.30 am.

On sunday I took another approach and talked to a lady in a fire station and after a few phonecalls I was allowed to camp on a small airfield.
It happened several times that the HW where I was cycling became a freeway where I am not allowed to cycle. At one time I knew it was just for a few miles and I did not see the sign. What I didnot know was that after the next cornor there was a weighstation for trucks and yes, a police officer was there. I played stupid and rode straight to him and asked the way. I got away with a verbal warning to leave the freeway at the next exit. So I did. I took me almost 2 hours to find a way to the right HW.

On monday I stayed with Bunny, a host from WS in Santa Rosa, and had a good time. She likes history just as me and she even had a book about king Leopold 2 from Belgium and his colony Congo in Africa. Now, you have to know that back home it is not common to have any criticism for the royal family. I was taught in school that we helped out the poor black africans and civilized them.
This book more or less called King Leopold a massmurderer. I intend to read it when I am home.
Bunni showed me also the fault line which causes the earthquakes. (bad english???).
I just had a wonderfull time there.
Bunni, thank you very much for hosting me.

From here I cycled to the coast which is beautifull. With the help of some local people I could camp near the beach and had a long strawl on it.

On wednesday I had 1 of my highligths of my trip when I cycled over the Golden Gate Bridge into San Francisco.
There was some fog so the views were fenomenal.

Because there is so much place here and because of the earthquakes there are only a few highrises and most buildings are not higher than 2 or 3 floors. It gives SF an good vibe and I liked it there. I some of the touristy spots like Chinatown, Fishermanwharf,....

I stayed for 1 night with Derek, a experienced touring cyclist who has been in 22 countries. I met Derek in Capitol Reef NP and he showed me around to twin peaks. Took me to a beer tasting pub and so one. Thank you Derek.

Next I stayed with Brendt and Thom which I met in Kings CanyonNP. They were looking to buy a house and I joined them for an afternoon. The american houses are much bigger than in Belgium. Here 2 bathrooms are normal back home that is rather abnormal and everything else is also bigger. From fridges to cars and so on.

I saw my first pelican here. I did not know that they stayed here for the winter and was very surprised.
The beaches here are also known for the big waves and there were a lot of surfers out there. Even when everybody sais it was cold. Only high 60s or low 70s. (meaning 20degr C). I have had summerdays back home who were colder.

South of SF there is Big Sur state park wich was beautifull. This time I really mean WAS because it was for a big part damaged by a fire in august. I could not hike to the sykes hot springs. Normally you hike 10 miles and camp at the hot springs and take a nice long bath but not for me this year.
Here I had a very nice meeting. I met Olivier again. We met before in Yukonterritory almost 3 months earlier. I knew he was cycling down the coast but I thaught he was further south. We had a pleasant evening talking and cooking.

I hiked for 2 days there and then cycled further south where I saw sealions and also a very big elephant seals colony. The adults were still at sea and only the teenagers were there. If you know that the adults can weigh more than 2200kg or 5000 pounds the "tiny" teenagers are impressing enough.

All of the coast is very beautifull here but some is private and other pieces are to crowded to be fun to cycle. Especially Monterey bay was hard for me.

On saturday, november 22nd, I am lucky to be able to camp on high rock overseeing a small bay. The sunrise and sunset were just amasing.

On tuesday I reach Santa Barbara and this is the day I have my first rain in some weeks. The next day it is the same and I have a lazy day at the home of my host Tim.
On thursday, it is thanksgiving and I can witness this famous american holiday with the family of Tim. I have a great time.

Tim, thank you for taking me to the family party.
In Santa Barbara you can see many influences from the Spanish ruling. There are a lot of plaza and the city is not build like a typical american city. In this region there are several nice missions.

So here I will end my message. I hope to give you on update soon about what happened afterwards.

greetings,

nico

Oakhurst - Yosemite NP- San Francisco - Sant Barbara

2008-11-29T16:03:00.004+01:00

Goedendag allemaal,

Ik heb mijn laatste bericht beeindigd met de problemen met mijn ogen. Wel, ik heb er geen last meer van. Ik neem nog wel wat medicatie en mag mijn bril nog niet dragen maar voor de rest is alles goed.
Nadat ik op maandag, 3 november, naar de specialist ben gegaan en hij toestemming gaf om verder te reizen, ben ik de volgende dag vertrokken.
Ik ben op 1 dag naar Yosemite NP gefietst. Yosemite is een NP dat net als Seqouia en Kings Canyon in de Sierra Nevada ligt en het was dus fel bergop. De storm was nu wel gepasseerd maar hier in de bergen lag nog vrij veel sneeuw. Hij bleef liggen vanaf een hoogte vana 6000 feet (16oom). Het gaf mooie beelden (vooral de kloof waar je door moet om Yosemite te bereiken) maar was ook koud.
Gelukkig kon ik logeren bij een gastheer van couchsurfing. Dit was heel belangrijk voor me omdat het deze dag ook de presidentiele verkiezingen waren.
Vanuit Europa heb je soms de indruk dat de Amerikanen zich niet aan politiek interesseren als je hoort dat maar 50% van de mensen stemt. Ik heb hier echter gemerkt dat dat niet zo is en ook dat politiek persoonlijk is. De discussies zijn nooit kalm en sereen.
McCray, mijn gastheer, had me uitgenodigd voor een feestje waar de uitslagen van de verkiezingen live (via CNN op groot scherm) werden gevolgd. Elke keer als Obama een staat won, was luid gejuich en applaus. Vele mensen waren heel emotioneel toen hij officieel gewonnen had. Er was 1 afro-amerikaanse man van 40 jaar die in tranen uitbarste toen zijn vader hem telefoneerde dat die nog wist dat afro-amerikanen geen recht hadden om te stemmen.
Ik heb ook uitspraken gehoord dat men zou verhuizen als Mccain zou winnen en ik denk dat ze het nog meenden ook. Er zijn mensen die maanden en enkelen zelfs jaren niet met hun familie gesproken hebben omdat die voor Bush hebben gestemd in 2004.

Een ander fenomeen is dat men wel zegt dat Obama heel duidelijk gewonnen heeft maar dit komt door het "winnaar takes all" principe. Als een district een meerderheid voor Obama heeft dan gaan alle stemmen en deze noemt men electoral votes naar hem. Een paar dagen later toen bijna alles geanalyseerd was, was duidelijk dat hij vooral de grote steden heeft gewonnen. Ik moet toegeven dat hij enkele staten die normaal republikeins stemmen ook heeft gewonnen maar als je de persoonlijke stemmen telt heeft hij niet heel veel meer dan Mccain. Dit effect heeft ook gespeeld toen in 2000 Al Gore meer stemmen had dan Bush maar door het systeem nog verloor.
(er zijn toen wekenlang nog gerechtszaken geweest enz).
Het was vooral een verkiezing waar men heel traditioneel gestemd heeft en op het laatste was er nog maar 1 onderwerp en dat was de slechte economische situatie. Als je weet dat je hier heel gemakkelijk ontslagen kunt worden en dan geen werkloosheidsuitkering krijgt, dan begrijp je wel dat de mensen hier veel meer schrik hebben dan in Belgie. Hier zijn heel wat mensen die hun huis hebben verloren door zulke omstandigheden.
Heel traditioneel is ook dat White America gestemd heeft uit schrik. Heel veel mensen zijn hier bang voor terrorisme, Mexicanen en alle andere vreemdelingen, homo's, communisme (ja, echt waar en wat wij socialisme noemen is voor hen al communisme enz).
Tijdens de verkiezingen hebben de mensen ook de mogelijkheid om te stemmen voor staatsaangelegenheden en ook voor zeer lokale onderwerpen.

Een van de onderwerpen hier in de staat California is preposition 8 : mogen homosexuelen trouwen of niet? Enkele jaren geleden heeft California dit al goedgekeurd maar het was alleen geldig in California. Enkele maanden geleden heeft men het dan zo gemaakt dat het geldig was voor heel de USA en dus konden koppels van andere staten hier trouwen. (men zegt dat 1 van de redenen was om zo koppels te lokken om hier te trouwen zodat de staat er geld mee kon verdienen. California is hard getroffen door de crisis).
De diepgelovigen Christenen en vooral de mormonen vinden dit godslastering en hebben veel geld en campagne gevoerd om dit te verhinderen. En de informatie die men geeft, is allesbehalve objectief. Zo zegt men dat de homos al een burgelijk huwelijk hebben (civic union genoemd) dat hen alle rechten geeft maar dit blijkt niet waar te zijn.
Alle nieuwskanalen die men hier heeft, nemen een standpunt in. Foxnews is heel conservatief en volgt de republikeinen. Als je dan naar de nieusuitzendingen van meerdere zenders kijkt, zie je echt het verschil. (er bleven geruchten opduiken dat Obama een Islamiet was, connecties met een terrorist enz). Wat me nog het meest schokte, was dat heel wat Amerikanen dit niet weten en maar naar 1 zender luisteren.
Ook hun kennis is niet te groot. Ik heb met mensen gesproken die niet weten wie Colin Powel of Condaleeca Rice is.
Andere onderwerpen was de vraag om een hogesnelheidstrein tussen San Francisco en LA te bouwen en een gewone trein naar het noorden toe.
Een onderwerp vond ik persoonlijk wel heel leuk : men wou de lokale stortplaats in San Francico the George W. Bush memorial noemen. San Francisco is heel alternatief en men dacht dat het wel zou winnen maar dat is niet gebeurd. Tot spijt van velen.
Wel, dit is het voor de verkiezingen.

De volgende dag ben ik naar Glacier Point gewandeld, een uitkijkpunt over een groot deel van de vallei. Ik zag de Vernall en Nevada watervallen waar ik de volgende dag ook naar toe ben gewandeld. Zoals ik al vertelde, ligt hier nog veel sneeuw en het was leuk om er door te gaan. Een ander gevolg is dat meerdere wegen gesloten zijn en ook de weg naar dit punt. Je moet dus 7km wandelen en voor veel toeristen is dat teveel. Hier is bijna als met auto bereikbaar. Het is meestal ook zo geregeld dat je je post vanuit de auto kunt nemen.
Er waren maar een 5tal mensen op de top en dat is prachtig. Ik heb er echt van kunnen genieten.
Ik ben hier ook een koppel tegen gekomen en na een gesprek hebben ze me uitgenodigd om als ik in de buurt ben naar huis te komen (ten zuiden van LA) maar niemand had een pen bij. Nu wilt het toeval dat ik hen de volgende dag op mijn wandeling opnieuw tegen kom en dan krijg ik hun adres. Dit is zeker geen uitzondering. Ik heb al redelijk wat uitnodigingen gehad maar net als deze kan ik er geen gebruik van maken omdat ze niet op mijn route liggen.

Donderdagavond gaan we met zijn allen naar een barbaque. Ja, hier wordt zelfs in de winter een BBQ gehouden. De Amerikanen zijn er zot van. Op elke kampplaats waar ik geweest ben, heeft elke plaats een BBQ en meestal ook een mogelijkheid om een kampvuur te maken en er wordt heel veel gebruik van gemaakt.
Alles is altijd wegwerp en er zijn wel groenten maar heel weinig. Het is ook niet nodig om stoelen en tafels te hebben. Er wordt hier staand gegeten. Ik ben zelfs in huizen geweest waar men geen eettafel heeft. Men neemt zijn bord en zit in de sofa voor de TV als men eet. Dit is wel voor mensen die geen kinderen hebben.

Vrijdag verlaat ik Yosemite en moet voor nog eenmaal door de sneeuw fietsen (op de weg ligt er niets maar ernaast wel). Ik wou hier ook de beroemde Tioga pass (10 000ft of 3000m) befietsen maar die is door de storm en sneeuw gesloten voor deze winter. Dit betekent tot eind mei. Dit is de enige weg over de Sierra Nevada. Men moet nu een omweg van meer dan 300km maken wil men naar de overkant.

Al spoedig ben ik in de San Joaquin vallei waar er een heel ander klimaat is. Dit is California zoals we dat voorstellen. Warm, droog en aangenaam weer. Er wordt hier veel fruit geteeld en er zijn ook heel veel wijngaarden. Het is prachtig maar ik kan er niet echt van genieten omdat hier enorm veel mensen leven en dus ook enorm veel verkeer is. Ik verander enkele malen van route maar het helpt niet.
Doordat ik een verkeerde afslag neem, beland ik in een stad waar het me moeite kost om er uit te geraken. Het wordt snel donker en ik vind geen open plaats om te kamperen en zie me genoodzaakt om in een wijngaard mijn tentje op te zetten. Ik vraag nog enkele malen info maar er zijn hier al veel Spaanstaligen die geen Engels kunnen. Ik heb geen toestemming om dit te doen maar gelukkig ziet de eigenaar me niet. Ik ben wel al op en aan het fietsen voor 7u. Het wordt hier donker rond 17u en licht rond 6u.

Op zondag, 9 november, pak ik het iets anders aan. Ik ga naar een brandweerkazerne en vraag daar info. Na enkele telefoontjes mag ik op een graspleintje van het lokale vliegveld kamperen. Gelukkig wordt er snacht niet gevlogen en ik heb er een rustige nacht.
Niet altijd is men zo begrijpend en beseft men wat het is om te fietsen. Als ik in een toeristenbureau naar een camping vraagt, wilt men me even 25km in de verkeerde richting sturen. Ik bedank hier voor en zoek mijn eigen weg.

Op een ander moment mag ik niet meer fietsen op de weg die ik volg. Ik weet dat het maar enkele kilometers zijn en "zie" het bordje niet. Even verder is er een weegschaal voor vrachtwagens en er staat een politieagent. Ik fiets gewoon naar hem toe en speel de domme toerist. Ik krijg geen boete maar wel de verwittiging om de freeway bij de volgende afslag te verlaten. Die is niet ver en in het zicht van de agent dus ik ben braaf. Ik begin dan de weg te vragen maar niemand weet hoe je er met de fiets kan geraken. (ook de agent niet want hij woont hier niet). Ik ben nu wel weer een afslag verder en dus uit het zicht. Ik heb het aan meer dan 20 mensen gevraagd en sommigen zeiden : neem gewoon de freeway. Ik ben op het punt gekomen om het te doen als ik een fietspad zie dat gewoon langs de freeway loopt. Het wordt niet onderhouden maar is wel befietsbaar dus en niemand kent het of gebruikt het.

Maandagavond logeer ik bij Bunni, een lid van warmshowers, in Santa Rosa en zij is heel geinteresseerd in Europese geschiedenis. Hier vind ik een boek over de Belgische (jawel onze) koning Leopold 2 en Kongo. Wel, de inhoud is niet zo flatterend voor hem. In het kort : hij wordt bijna afgeschildert als een massamoordenaar. Ik heb uiteraard niet veel kunnen lezen maar heb de intentie om dat te doen als ik terug thuis ben.

Van hier kan ik via de kust naar San Francisco fietsen en dit is prachtig. Het is ook beschermd natuurgebied en er is dus weinig verkeer. Ik geniet en heb hier een leuke ervaring. De Amerikanen vinden dat hun regering hun teveel bemoederd en dit telt ook voor wild kamperen. Er is hier een state beach dus eigendom van de overheid maar je mag er niet kamperen of zelfs je auto parkeren na 18u. Wel, enkele lokale mensen wijzen me een brandpad dat rond de poort en ranger gaat. Iemand gaat zelfs kijken of de ranger weg is en ik kan er rustig kamperen. Wandel er savond rond op het strand terwijl het volle maan is en ja, kan weer volle bak genieten.

Woensdag, 12 november, fiets ik San Francisco over de Golden Gate bridge. Het is een prachtig moment. Ik logeer er niet zo ver vanaf en als ik in late namiddag er rond wandel, komt de mist in. (Dat gebeurt hier vaak.) en de brug verdwijnt half. Pachtig maar ik ben mijjn fototoestel vergeten dus geen fotos.
Californische kust is gekend voor de hoge golven en ik zie hier massa surfers ook al zegt men dat het nu koud is. Dit betekent dat als de zon door de wolken komt het maar 20gr C is. Als dat niet gebeurd is het maar een 10tal graden.

Wat me ook verrast en dit is niet alleen in San Francisco dat er weinig hoge flatgebouwen zijn. Er zijn enkele in het centrum maar meestal zijn de huizen maar 2 of max 3 verdiepingen hoog en in pastelkleuren zoals rond de Middellandse Zee. Het geeft het een dorpsgevoel wat wel aangenaam is.

Ik bezoek de klassieke toeristische plaatsen zoals Fishermanswharf en Chinatown. Hier kom ik in een betoging terecht waar er een betere medische zorg wordt geeist. Het ongewone is dat de Engelstalige toespraak in het Chinees moet worden vertaald omdat veel mensen geen Engels kennen.
Ik logeer ook een nacht bij Derek, een fietser die in meer dan 22 landen heeft getoerd en die ik ontmoet heb in Capitool Reef NP. Hij neemt me mee naar een cafe waar je veel bieren kunt proeven. Helaas hebben ze er geen van Belgie maar wel enkele die op Duitse lijken. Moet ik zeggen dat ik hier van genoten heb?
Hij neemt me ook mee naar Twin Peaks, een uitkijkpunt over de stad.
Eigenlijk woont Derek in Oakland. Dit is gewoon de stad aan de andere kant van de baai.

Terug in San Francisco verblijf ik bij een koppel dat een nieuw huis zoekt. Ik ga even mee om te zien hoe de huizen hier zijn en met een woord grooooooooooooot. Zelfs de normale huizen hebben hier meerdere badkamers. 2 lijkt wel een absoluut minimum.
Het is ook hier dat ik totaal onverwacht een Pelikaan zie. Ik wist niet dat ze hier overwinterden.

Ik verlaat San Francisco op maandag, 17 november en fiets langs de prachtige kust. Ook hier is een natuurgebied dat beschermd is. Helaas is het grotendeels vernietigd door een bosbrand 2 maanden geleden. Ik wou naar een hotspring gaan. Je kunt het alleen bereiken na een wandeling van bijna 20km. Je kampeert er dan en je kunt je dan ontspannen in het hete water maar ja, het mag niet. Ik doe hier enkele kleinere wandelingen en op de camping ontmoet ik Olivier. Ik heb hem al eerder ontmoet toen ik uit Alaska fietste. Ik wist dat hij ook via de kust naar het zuiden ging maar ik dacht dat hij al veel verder was. Het was een leuke ontmoeting en we hadden elkaar veel te vertellen. Helaas moest hij de volgende dag al weer verder.
Door de brand hebben de herten ook geen voedsel meer hoger in de heuvels en je wordt dan ook wakker met een kudde herten rondom die aan het grazen zijn.

Verder langs de kust zie ik nog Sea Lions en ook Elephant Seals dus zeeleeuwen en zee-olifanten in het nederlands. De mannetjes van de laatste kunnen tot 2200kg wegen maar nu waren het vooral de pubers die op het strand waren. In enkele weken komen de mannetjes om hun territorium af te bakenen en dan kan het paarseizoen beginnen. Er wordt dan redelijk wat afgevochten en dus verlaten de pubers tijdelijk de kolonie.

Een klein beetje idioot is ook het feit dat sommige stranden prive zijn. Je ziet dan prachtige stranden met palmbomen en rotsen maar er is niemand en je kunt er niet geraken.
De hele kust is trouwens rotsachtig met tussenin zandstranden. Als het eb is kun je van strand tot strand wandelen maar niet als het vloed is. Dan moet je soms kilometerslang wandelen via paadjes om er te geraken.Ik heb dit gedaan en had dus mijn eigen prive strandje voor een uur of twee. Savonds geraak ik in een gesprek met 2 meisjes en wordt uitgenodigd om de avond door te brengen aan hun kampvuur.
Dit gebied heet het Big Sur State park en is absoluut prachtig en een aanrader om ooit eens te bezoeken.

Ik fiets nog enkele dagen langs de kust. Soms is het zeer moeilijk omdat er teveel verkeer is. Ik heb nog eenmaal wat geluk als ik toestemming krijg om op een uitstekende rots te kamperen waar ik een prachtig zicht heb op een baai. De zonsondergang en -opgang zijn fenomenaal.

Dinsdag (november 25) bereik ik Santa Barbara waar ik enkele dagen verblijf. Donderdag was het Thanksgiving en ik mocht mee naar het familiefeest. Heel leuk en de kalkoen was heel lekker. Het enige minpunt was de afstand. We hebben bijna 5 uur in de auto gezeten.

Met uitzondering van dinsdag en woensdag toen het regende is het weer hier prachtig. Tussen 20 en 25 gr. Het koelt wel snel af als de zon onder is. Santa Barbara is heel bekend om zijn panorama en het is niet zo ver van Hollywood en er wonen hier enkele sterren. Ik heb er gisteren een gezien nl Dennis Franz van de serie NYPD Blue. Er is ook een grote Pelikaan kolonie waar ik van geniet. Ze vliegen laag over het water en als ze een vis zien duiken ze in de oceaan.

Ook worden hier de Spaanse invloeden zichtbaar in de bouwstijl zodat je kleine plazas hebt en veel terrasje. Dit is een stad die me echt wel bevalt maar namiddag zal ik ze verlaten.

Hoewel het laat in het jaar is, ga ik nog eenmaal in de bergen om Joshua Tree NP te bezoeken en vandaar ga ik naar San Diego.

Dit was het.

groeten,

nico

Las Vegas-Death Valley-Seqouia and Kings Canyon NP

2008-11-15T05:53:00.002+01:00

Hello everybody,

Finally another message from me.
Total cycling distance so far : 12 287km or 7750 miles

On friday, octobor 17th, i leave Las Vegas but i am still in Nevada and i notice it. When i go to a countystore to buy some grooceries there are more gamblingmachines or 1armed bandits as some people call them than there are grooceries. Even in a supermarket i have to pas a small casino to be able to buy grooceries.

On saturday i arrive in Death Valley after cycling over a pass of 1010m (ca 3500ft) high and that while it is still 35degr C (mid 90F). It is also a strecth of 110km (70m) without any village or water supply so i carry 7l or almost 2 gallons.
Death valley is the lowest point of the USA -82m (-282ft) and is located between 2 high mountainridges. That is way the heat of the sun cant escape and so it is also the hottest place in the USA. I guess you know this but there is another consequence. After sunset the heat can escape and this creates a wind. I didnot know this and when i put up my tent there was no wind and i didnot put my lines up and i could not put my picks deep in the ground because it was to rocky. So after dark the winds blows and my tent flies allmost away. I hold it with 1 hand and put rocks on it with my other hand. It was a very unpleasant surprise and through the night i wondered if my poles would be strong enough. Luckely i can say they are. The next night i was on the other side of the valley and here it is much wider so there is not so much wind.

On sunday i see the salt planes and i am on the lowest point. Where there is water you can see a lot of plants and palmtrees. Than it is very nice.

On monday i leave Death Valley but have to cycle over the Torine pass (alt 1511m or 4956ft) and you have to start below sealevel but i can cros it before noon so I miss the hottest point of the day. Now it is only in the 80F or almost 30C

I met here a fellow cyclist called Adam. He is riding this pass on a fastbike and goes than home in his car. He gives me very cold water (which is very much appreciated) and offers me to stay at his place. Unfortunally it is to far to reach in 1 day and the next day i have to go further to be on time with my next host from CS in Porterville. Adam, thank you very much for the water and all the local advice and the pictures you send to me.
Adam is not the only person who offers me water. Several people stop to offer it to me. So as a cyclist you dont have to worry to be thirsty but i do recommand to take a lot of water with you.

That night i camp in a dry river. I dont think the risk of being flooded after a storm is very big in an area that only receive 2 inches of rain every year.

So on wednesday, october 22nd, i cycle into the San Joaquin Valley and this is absolutely no dessert any more. There are many orchards for a lot of fruits. It is a big change to me but a fine one. I never saw orange orchards and so on.
I have another big surprise that day. Hank, my CS host in Porterville, rides to me on his motorcycle just to deliver a very cold beer. I would like to say that a beer never tasted better but it was an american brand and not a belgian one which are the best beers in the world but i most admit it was a close second one. That evening Hank and some friends played poker and i enjoyed watching the game allthough i didnot understand it.

I took a restday there and Hank showed me around to in the surroundings and took me to his school where he is a tutor. I spoke before 2 classes, a spanish and french clas, to show how important knowing languages is. It was a fine experience for me and there was a lot of interest from the studens. I must admit they didnot know much of Belgium not even our capital.

I cycled on and reached Seqouia NP on saturday, october 25th. Sequoias are very big trees who only grow when the circumstances are right. It has to be high altitude, warm, humid and so on. To get there i had to cycle up another pass of 2000m but had some nice vieuws. I did also a 2day hike here on the high sierra trail. Normally there is allready snow this time of year but this year the snow is late I enjoy the beautifull weather allthough at night it freezes.
Seqouias are not the highest or widest tree in the world but their hight and wide combined makes them the trees with the most mass. For this reason they were wanted for the log industry and in the 19th century many were cut down.
I saw some of the biggest seqouias wich are named after the generals from the civil war. General Sherman is 31m if you go around it, 13m just through it. He is estimated to be 2200 year old. The oldest seqouia is almost 3000 year old. That is 1000 year before the birht of jesus.

Here i had a bad moment. While trying to get a picture of these gigantic trees i stepped on the road. When i car came i quickly stepped away but i hit a wrong button on my camera and all of my pictures were erased. Every now and than i saved them on a family website but i didnot do that the last month so i dont have any pictures anymore from Yellowstone, Bryce, Zion, Grand Canyon, Las Vegas and Death Valley. Needles to say i was furious but what can you do?

I cycled on and reached Kings Canyon NP on tuesday, october 28th. It exists out of 2 parts. 1 is formed by a glacier and so it is wider. The second part is formed by a river and pritty narrow. Another great thing is that you cycle from the top at 2008m high to the bottom of it at 934m. I had an amasing ride into the canyon but because the road is a death end road i had to cycle back the next day. That ride was a bit slower.
I wanted to do some hiking here aswell but a stormfront was expected to pass by so i made sure i was out of the mountains by then and had to forget the hike.

On wednesday when i was looking for a place to camp but couldnot find any because everything was fenced of. I know i really dont camp on private ground without permission here. European tourist make jokes about that : if caught on wild camping in Europe they will fine you, in the USA they will shoot you. So at that moment i met Mark. He was cycling there on his road bike and he let me stay at his place.
The next morning his wife Theresia gave me ride for about 10 miles because she and Stan (my host in Oakhurst) thaught i could not reach Oakhurst in time and now the rain was here.
I had hoped by cycling norht i would avoy the storm but that didnot go that way. Stan and his father George were so friendly to let me stay till the storm was over. That took 4 days.
Everyone was happy because i hadnot rained since april and there could be a shortage of water for the farmers. I wasnot that happy.

In the last few months i had several times some irritation in my right eye and now again and it was wurse. I deciced to go to the emergency unit where they washed it out and referred me to an eyespecialist. It turned out that my cornea was a little bit damaged and i cannot were my contacts for a month. So i bought some glasses and had to take some medication. After 24 hours i was much better and on tuesday i continued my trip.

Stan, thank you very much for taking me to the hospital in Fresno and helping me out in general.

So this is it for now. I ll try to make another rapport tomorrow.

gretings,

nico

Las Vegas-Death Valley-Oakhurst

2008-11-03T02:07:00.003+01:00

Goedendag allemaal,

Mijn route : Las Vegas- Death Valley - Sequioa NP -Kings Canyon NP -Oakhurst.
Totale afstand gefietst : 12 287km

Vrijdag, 17 oktober, verlaat ik Las Vegas en bereik de volgende dag Death Valley. Als ik in een klein dorp inkopen doe, merk ik dadelijk dat ik nog in Nevada ben. De dorpswinkel (country store genoemd) heeft meer gokautomaten dan voeding en ook de supermarkt heeft eerst een klein casino voor je in de eigenlijke winkel komt.

Om in Death Valley te komen, moet ik eerst een bergpas over van 1010m. In 35gr C is dit geen lachertje maar het lukt wel. Dit is ook een streek waar er 110km lang geen dorp is en dus ook geen vers water. Ik heb bijna 7 liter bij me en zal dit nog vergroten in de volgende dagen.

Death Valley is een vallei die tussen 2 hoge bergketens in de woestijn ligt en het laagste punt in de USA is nl 86m onder zeeniveau. Door deze omstandigheden kan de hitte niet ontsnappen en het is ook het heetste gebied in USA met bijna geen regen. Temperaturen in de zomer lopen snel op tot 45gr en meer. Het is dus een steenwoestijn waar tot mijn grote verbazing toch nog enkele kleine planten groeien.
sNachts is er hier nog een speciaal fenomeen en ik zal het aan de lijve ondervinden. Als de zon ondergaat en het dus snel afkoelt, kan de hete wind in de vallei ontsnappen en dat creeert een hevige wind. Ik wist dit niet en toen ik mijn tentje opzette was er geen wind. Ik span mijn stormkoorden niet aan en door de steenachtige grond kan ik mijn piketten ook niet diep vastzetten. Ik lig buiten op mijn matje wat te suffen als de wind opsteekt en al snel wordt mijn tentje omver geblazen. Ik hou het met 1 hand vast terwijl ik stenen zoek om dit te voorkomen. Even later lukt het en ik wil gaan slapen maar de wind kan nog altijd onder mijn buitententje door en zo in mijn binnententje komen. Ik wist dit maar omdat het zo warm is, voelt dat meer aan als afkoeling dan als hinder. Ik ben echter 1 ding vergeten. De wind is zo sterk dat het zand oppikt en meeblaast dus al snel heb ik heel wat zand in mijn tentje en in al mijn spullen. Ik leg mog meer stenen op mijn tentzeil en uiteindelijk komt er geen zand meer binnen. Ik vraag me soms wel af of mijn tentstokken sterk genoeg zijn om dit te houden en de volgende ochtend kan ik zeggen dat dat zo is.

Het is maar 1 nacht zo problematisch. De volgende nacht ben ik aan de andere kant van de vallei die breder is en daardoor is er veel minder wind. Er is niet veel water maar als er is, zijn er palmbomen en andere mooie planten. In zo een oase kan ik rustig middageten.
Ik zie ook de bekende zoutvlakten hier. Door de hitte en waterproblemen doe ik hier geen lange wandelingen zoals ik had gehoopt maar uiteindelijk zijn er weinig paden omdat zo goed als niemand dat doet.

Op maandag, 20 oktober, fiets ik uit de vallei en moet weer een pas over. Deze maal is het zelfs 1511m hoog en ik begin beneden zeeniveau maar gelukkig kan ik het doen in de voormiddag zodat ik de grootste hitte vermijd.
Ik ontmoet ook Adam. Hij fietst de pas met een koersfiets en woont een 100km verder. Hij geeft me koud water (wat zeer geapprecieerd wordt) en nodigt me uit om bij zijn thuis te overnachten maar de afstand is te ver om er savonds al te zijn en ik moet de volgende dag verder om op tijd bij een andere gastheer te zijn. Zo zie je maar dat je zelfs in 1 jaar vakantie nog tijd te kort hebt.
Adam is trouwens niet de enige die me water geeft. Dit wordt me geregeld aangeboden.

Savonds kampeer ik in een uitgedroogde rivier en hoop dan maar dat het niet regent en dus wateroverlast voor me veroorzaakt. In de woestijn is dat wel een aanvaardbaar riscico denk ik. (gemiddelde neerslag is hier 6 cm per jaar).

Nadat ik nog enkele bergpassen over ben gefietst, ben ik in de San Joaquin Vallei waar ook San Francisco ligt en ben hier uit de woestijn. Ik fiets nu tussen enorme fruitgaarden van sinaasappelen, druiven, meloenen, noten enz.
Dinsdagnacht ben ik nog wel in de bergen en hier vriest het dan weer. Gelukkig niet te hard.
Woensdag is er nog een aangename verrassing voor me. Nadat ik naar mijn volgende gastheer heb getelefoneerd, rijdt hij me 15km tegemoet met zijn motorfiets enkel om me een fris gekoeld biertje te brengen. Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerlijk. In de vallei hier is het 30gr.
Henk is leerlingbegeleider in de lokale middelbare school en hij regelt het voor me dat ik 2 klassen mag toespreken. Een klas die Spaans volgt en eentje die Frans volgt. Er is veel interesse van de leerlingen en veel vragen en het is een leuke ervaring voor me.
Henks echtgenote probeert het nu te maken als actrice in Hollywood.

De eerste avond is er pokeravond bij Henk. Hoewel ik niet meespeel is het leuk om dit te zien en om met hen te spreken. Poker is trouwens een groot tijdverdrijf hier. Er is zelfs een Pokerkanaal op TV.

Ik fiets verder en bereik op zaterdag het Sequoia NP. Sequioas zijn zeer grote bomen die enkel in een warm, vochtig klimaat op grotere hoogte groeien. Ja, ik ben dus weer de bergen nl de Sierra Nevada in gefietst. Ben nu op 2000m hoogte en terug in berengebied. De eerste dag zie ik al dadelijk een zwarte beer op nauwelijks 10m van de weg. Ik ben ondertussen de tel kwijt geraakt van hoeveel ik er gezien heb.
Ik doe hier een tweedaagse wandeling in de bergen nl de high sierra trail.
Ook bezoek ik de grootste bomen van alle sequoias en die zijn genoemd naar de generaals van de amerikaanse burgeroorlog. De General Sherman Tree is 31m in omtrek, 13m in doorsnede en 2200 jaar oud. De seqouias zijn niet de hoogste of de dikste bomen in de wereld maar door de combinatie van hoogte en doorsnede bevatten ze de meeste massa van alle bomen ter wereld.
De oudste sequoia wordt ca 3200j oud geschat. Dat is nog 10 eeuwen voor de geboorte van Jezus.

Deze bomen hebben een schors van 60cm dik en kunnen daardoor zelfs bosbranden overleven. Hun zwak punt is echter hun wortels die niet diep in de grond zitten maar wel wijdvertakt zijn. Hierdoor gebeurt het soms dat ze omvallen. Ze worden ook niet verteerd door schimmels ed en er zijn bomen gekend die al meer dan 150j liggen en nog grotendeels intackt zijn. Men heeft door een van deze bomen zelfs een weg laten lopen. Je rijdt dus door een boom.

Het spreekt van zelfs dat het niet gemakkelijk is om deze giganten op een foto te krijgen en toen ik dit probeerde stond ik op een weg. Toen er een auto aankwam, ben ik uiteraard snel aan de kant gegaan en heb toen een verkeerde knop aangeraakt. Toen ik dit probeerde recht te zetten, zijn al mijn fotos gedeleted dus verdwenen. Alle 900 fotos die ik sinds het begin van mijn trip gemaakt heb.
Af en toe heb ik wel de fotos gesaved op een familiewebsite maar dit was een maand geleden. Al de fotos die ik vanaf midden september genomen heb in Yellowstone, Capitol Reef, Bryce, Zion, Grand Canyon, Las Vegas, de nevada woestijn en Death Valley zijn verloren.
Moet ik vertellen dat ik dit een minder moment van mijn reis vind?

Van hier ben ik naar Kings Canyon NP gefietst. Dit is een canyon die eigenlijk uit 2 delen bestaat. Een deel is gecreeerd door een gletscher en dus heel breed en het ander deel is door een rivier gemaakt dus heel smal. De weg is ook spectaculair omdat je van 2000m hoogte in de kloof fietst en uiteindelijk naast de rivier rijdt. Hier is er ook een bosbrand aan het nasmeulen en men laat dit natuurlijk uitdoven.

Graag had ik ook hier een trektocht gedaan maar er komt een storm aan en dan is het mogelijk dat men tijdelijk de wegen afsluit en de weg in de canyon loopt dood dus je moet over de zelfde weer terug. Normaal heeft men rond deze tijd al sneeuw maar men is wat later dit jaar wat ik zeker apprecieer. Het is overdag tussen 20 en 25 gr C. Ik kan wel enkele mooie watervallen bezichtigen.

Woensdagavond heb ik moeilijkheden om een kampplaats te vinden omdat door de farms alles afgespannen is en je kunt maar beter niet op privegrond kamperen zonder toestemming. Europese reizigers maken hier grapjes over ; als je in Europa wild kampeert dan beboeten ze je, in USA schieten ze je. Gelukkig ontmoet ik Mark die hier even rondfietste met zijn koersfiets en ik mag in zijn huis logeren. De volgende ochtend geeft Theresia, zijn echtgenote, me een lift omdat ze denken dat ik niet op tijd in Oakhurst zal geraken.
In Oakhurst een dorpje vlak voor Yosemite NP logeer ik bij Stan. Ik hoopte hier de storm te ontlopen maar het is een grote storm die heel midden California in zijn greep heeft Ik heb deze dag de eerste regen sinds 3 weken. In de San Joaquin Valley is dit de eerste regen sinds april en het is ook al het tweede jaar op rij dat het te droog is. Iedereen hier is dus blij met de regen. Ik ben ietsjes minder enthousiast. Stan is wel zo vriendelijk om me te laten blijven tot de storm over is.
Door de droogte is er veel stof in de lucht maar er is ook enorm veel luchtvervuiling door San Francisco en andere steden en het uitzicht wordt er fel door gehinderd. Ik zie enkele fotos van hoever je vroeger kon zien. Men heeft al wel enkele maatregelen genomen maar het resultaat is nog niet te best.
Vrijdag is het ook Halloween en als ik naar de supermarkt ga, zijn er enkele kassierstes verkleed. In de namiddag wil ik de trick and treat zien maar door de regen zijn er geen kinderen die rondgaan. Mijn eerste Halloween in de USA is dus een tegenvaller.

Verder heb ik nog wat slecht nieuws. Ik heb al enkele malen last gehad van irritatie aan mijn oog en zaterdag is het zo erg dat ik naar de spoedgevallen ga. Ik word doorverwezen naar een oogspecialist. Stan brengt me naar het ziekenhuis dat op 1u rijden ligt. Hier wordt een lichte beschadiging van mijn cornea vastgesteld. Morgenochtend (maandag) moet ik naar een andere specialist om dit te bevestigen. Waarschijnlijk zal de behandeling bestaan uit oogdruppels en gedurende 1 maand het niet dragen van mijn lenzen zijn. Momenteel heb ik al oogdruppels en heb geen klachten meer. Ik hoop dat ik morgen groen licht krijg om reis verder te zetten en zal misschien een bril moeten kopen.
De storm is nu na 4 dagen eigenlijk voorbij. Er is vandaag nog wel wat regen geweest maar niet te fel. Er ligt sneeuw in de bergen maar niet genoeg om te skien zoals sommigen hier gehoopt hadden en de meeste wegen zullen de komende dagen weer opengaan en nog niet gesloten worden voor de winter.

In Yosemite heb je de vallei die het hele jaar open is maar er is ook hoger gedeelte met een weg over een pas van 3000m (de tioga pas) die in de winter gesloten wordt. Yosemite ligt net als Seqouia en Kings Canyon in de Sierra Nevada en is een van de mooiere bergketens die ik al gezien heb.

groeten,

nico

torrey- NP- las vegas

2008-10-16T22:08:00.002+02:00

Hello,

My route was : Torrey-Capitol Reef NP-Bryce Canyon NP-North Rim of Grand Canyon-Zion NP-Las Vegas
Total cycling distance : 11 165km or almost 7000 miles

So on sunday, september 28, i left Torrey and cycled into Capitol Reef NP. It is very good weather and because i had a good hiking possibility i stayed there for 2 nights and did some backcountry hiking along a small creek and in a canyon. There was nobody but me and i enjoyed it very much.

The reef is just fabulous and 100 miles long. It was first settled by mormons and they left us some orchards. I eat a lot of apples but was too late for any other fruit. I also visited an old mormon house which gives a very good impression how they used to live.

On tuesday i cycled south on HW 12, an official scenic byway and just heavenly to enjoy the scenery. But here you are stil in the mountains so i had to cycle over a pass of 2866m or 9400 feet high. Because of the desert heat some things are reversed. In Europe if you go higher first you encouter leave trees, than evergreens which become smaller till you get above the treeline. Here i started in semidesert, saw than the evergreens and ended up in the leave trees which now were in the fall colours and thus very spectacular.
I camped on the top of the pass and had a beautifull sunrise and sunset.
The next morning i visited an anasazi museum. These are also called the anchestral pueblans. There were some ruins and an newly build pueblo. It was ok.

On thursday, october 2th, i reached Bryce Canyon NP. Very famous for the hootoos, rocks in different shapes and forms formed by erosion. I did a backcountry hike here but the multiday hikingtrails dont go through the hootoos and that was a bit of a disappointment to me. I did also some small hike through Wall Street, Queens Garden, Amphiteather,... These are very special hootoos or groups of hootoos which have been given a name.

On saturday, there was very bad weather but luckily a mormon family took me in. Conny and Roger were very nice to me. I even could go to a birthday party and learned a lot about their believs. It is quiet different than we think in Europe. Conny is also a moviefan and so i watched a good movie in the evening.
Conny and Roger, thank you very much for letting me stay the night and all the generosity you provided.

I continued my trip and on monday i was on the north rim of the grand canyon and i hoped to go to the colorado river. I allready knew that the most permits were reserved 4 months in advance and only a few are remained for walk inss. The next available was 2 days later and i didnot want to wait that long so i only did a day hike.
The grand canyon is not very beautifull but size of it did impress me very much. You feel very little even if you go in there for a little while like me.

Here i met Aaron. He is hiking for at least 60 days from NP to NP and i had a nice conversation with him. He also travelled ultralight and didnot have a tent with him. Only a tarp to spread out abouve his sleepingbag and mat.

Allthouhg the north rim is very high (8000ft) it didnot feel cold because the heat of the desert comes through the canyon and rises at night so that was ok. But when i left on thursday, i was all downhill and i felt the cold very hard but after 2 hours of cycling i was back in the hot semi-desert.

In this area with all the NP they are lots of cyclists and i had a good time with some of them. Giving each other good advice makes travelling so much easier.

Continuing my cycling i came to Zion NP from the east entrance. There is a tunnel i am not allowed to cycle through but in no time i had a ride. The funny thing is that i did some hiking and the end of the hike was at the east entrance so the next day i was again asking for a ride which i found in less than 15 minutes.
Zion is very beautifull and i could watch it from the highest point called observation point.
I didnot find the time to do the most famous hike there called angels landing. It is lower but the trail is very small and there are chains you can use to get higher. Many people dont reach the top because they fear the hights there.

On saturday, october 11, they predicted rain and snow so i went to aonother host from warmshowers and had a good time. Dave showed me around and we even did a small hike in the state park. He showed me petroglyphs and gave a lot of information.

His wife Denise is bikingguide and told me were it is nice to cycle. She also gave me good maps from Las Vegas and so.
Denise and Dave, thank you very much for having me and giving the information. I enjoyed my stay with you.

Here in Saint-George i saw my first palmtree. That night i camped for the first time in a desert and there were no trees to put my tent behind but all went good and i reached Las Vegas in the afternoon where Aaron from CS was waiting for me.

I stay here for 4 nights and visit the strip, attended a potlock organised through CS. It is very simple : everyone brings a bit of food or drinks with him and you have a party. With 30 people from around the world is garanteed a pleasure.

Now i am going to the atomic bomb museum and i leave tomorrow and will cycle to Death Valley, Kings Canyon, Sequoia NP, Yosemite NP and San Francisco.

greetings,

nico

Torrey-Nationale Parken -Las Vegas

2008-10-16T19:33:00.002+02:00

Dag allemaal,

Mijn route was : Torrey-Capitol Reef NP-Bryce NP-north rim of Grand Canyon NP-Zion NP-Las Vegas
Totale afstand gefietst : 11 165km

Dus op zondag, 28 september, verlaat ik Torrey en fiets naar Capital Reef NP. Dit is een van de kleinere en minder bekende NP. Het is nog altijd in de staat Utah vooral bekend van de mormonen. Ook dit NP was eerst een mormonennederzetting. Het park is vooral gekend owv een grote bergkam die meer dan 100mijl lang het gebied beheerst. De bovenste lagen zijn allemaal door erosie verdwenen en dit laat de rode limestone laag over wat een prachtig zicht geeft.
Doordat er minder toeristen zijn, zijn de regels wat soepeler en kan ik gemakkelijk een trektocht doen en mijn fiets veilig achter laten. Ik blijf 2 nachten in de wildernis van het park kamperen. Men noemt dit backcountry hiken. Ik volg een van de zeldzame beken die het ganse jaar water hebben. Er is geen onderhouden pad zodat ik mijn eigen weg moet zoeken maar is wel een spoor van vorige kampeerders. Ik moet de beek een heel aantal keren kruisen maar dit geeft geen enkel probleem en het leidt me in een kloof. Hier is er schaduw en wat koeler. Gemiddelde temperaturen zijn overdag zo een 25gr C. Savonds was ik me zelfs in de beek. Ik zie niemand tijdens deze tocht en geniet van de rust.

Op de terugweg fiets ik nog even door Capitol George, dit is ook een kloof en ook heel leuk om er door te fietsen. Het is de eerste maal dat ik in zo een nauwe kloof kan fietsen.
De mormonen hebben hier vroeger aan fruitteelt gedaan en de boomgaarden zijn er nog altijd.
Ik pluk er een hoop appels. Als ik vroeger op het jaar hier was, had ik ook peren, perziken, noten enz kunnen plukken.
Ook is er een leuk museum in een vroeger huis, het is een beetje zoals Bokrijk maar dan niet zo oud.

Dinsdag fiets ik verder naar het zuiden en alweer kan ik een scenic byway volgen die echt fantastich is (HW12). Aangezien het nog steeds gebergte is, moet ik ook hier over een bergpas en de hoogste tot nu toe nl 2866m. Ik bereik de top juist voor het donker wordt en kampeer er op een viewpoint. Ik beleef er een prachtige zonsondergang. Als je in Europa de bergen in fietst, heb je eerst de loofbomen, dan naaldbomen die steeds kleiner worden tot je boven de boomgrens komt. Hier door de hitte van de woestijn heb je eerst semidessert dus zeer kleine naaldbomen die groter worden en dan loofbomen die nu door hun herfstkleuren wel heel prachtig zijn.

Ook de mensen zijn hier heel vriendelijk. Jullie hebben al enkele vb kunnen lezen maar toen ik de pas op fietste, stopte er een pickup truck en die offerde me een rit naar de top aan. Heel vriendelijk maar het bewijst ook dat er hier geen fietsmentaliteit is. Je ziet ook bijna geen fietsen tenzij wat mountainbikes op de RVs.
In Yellowstone kreeg ik een kaart speciaal voor fietsers en wat stond daar : rij met je auto naar de camping, reserveer daar je plaats voor de camping volzet is, rij dan naar de vertrekplaats van het mountainbike parcour en begin te fietsen. Tja, dat was heel nuttig voor mij.

Woensdag ochtend was natuurlijk heel interessant voor mij. Ik vertrek van de pas en de eerste 13km doe ik aan aan gem van 40,3km\u zonder veel te trappen.
In Boulder bezoek ik een Anasazi museum : dit is een indianenstam die beschouwd worden als de voorouders van de huidige pueblo-indians. Ze worden ook de anchestral pueblo indians genoemd. Er is een tentoonstelling, een nagebouwde pueblo en wat ruines. Het is leuk maar niet echt leerrijk.

Op donderdag, 2 oktober, bereik ik Bryce Canyon NP. Beroemd om zijn mooie rotsen. Deze hebben allemaal rare vormen door de erosie. Omdat dit hoog in het gebergte is, heeft men hier 200 nachten per jaar vorst. Door het constant vriezen en dooien en door de wind zijn deze hootoos echt wel bijzonder. Ik doe ook hier een backcountry hike van een nacht maar het is wel teleurstellend dat de meerdaagse wandelingen niet door de hootoos gaan maar enkel in het "gewone" gebergte.
De echte bijzondere hootoos of groepen hootoos krijgen namen zoals Wall Street, Queens Garden, amphiteater enz. Het is uitzonderlijk mooi maar toch vond ik Grand Capital Reef NP prachtiger.

Voor het weekend voorspelt men onweer en ik probeer een host te vinden. Er is een maar omdat ik eerst vraag voor donderdag en dan voor zaterdag kan hij niet. Het regent fel en het is koud. Door omstandigheden kom ik in contact met een koppel. Ze geven me eerst een warm middagmaal en later laten ze me ook overnachten. Het is een mormonenfamilie en als ik namiddag mee ga naar een verjaardagsfeest zie ik hoe zij dat vieren. Door hun geloof is alcohol, tabak maar ook koffie, thee en bijna elke frisdrank verboden. Het is wel een heel leuke ervaring.
Ze bidden ook voor elke maaltijd en hier beleef ik een minpunt. Ze danken voor de regen omdat ze deze zomer bijna geen gehad hebben. Ik heb hier wel een heel andere mening over maar ja,
Ik praat wat met de 3 verschillende generaties en leer wat over hun manier van leven. Het is wel zo dat het verleden tijd is dat een man meerdere vrouwen mocht hebben.
Hun officiele naam is Church of Jesus Christ of the latter day saints. Zoals zoveel gelovigen zijn ze radicaal tegen elke vorm van abortus en ze zullen dus allemaal voor de republikeinen en John McCaine stemmen.
De democraten willen ook de vrijheid om wapens te hebben beperken en hier zijn ook veel jagers dus dat is nog een grote groep die voor de republikeinen zullen stemmen. Het is voor mij soms dan ook niet zeker dat Obama de verkiezingen zal winnen.

Ook een sterk punt in hun geloof is dat ze hun geloof moeten verspreiden en de jongeren gaan dus regelmatig op misie en ook Europa hoort bij de streken die "gered" moeten worden. Ik ben wat geinteresseerd in de religie in het algemeen omdat het zo een grote impact heeft op de politiek enz. Als gevolg krijg ik dadelijk een engelstalig boek en nog geen uur later vinden ze zelfs een nederlandstalig boek.
Ze zijn heel vrijgevig. Ze bieden me schoenen en kousen aan omdat ze denken dat ik te weinig bij heb. Ik fietste nogmaals in mijn sandalen met plastiek zakken. De schoenen heb ik geweigerd maar omdat mijn kousen versleten waren heb ik die aanvaard.

Gelukkig is Conny ook een filmfan en kan ik een goede film bekijken. Zelf kijken ze liever naar het halfjaarlijks congres van de mormonen maar dat was toch iets te veel voor mij om daar uren naar te kijken.

2 dagen later bereik ik de noordkant van de Grand Canyon. Hier had ik graag naar de Colorado rivier gewandeld maar omdat het een hoogteverschil is van 1800m en een afstand van 23 km kun je het niet in 1 dag doen. Door de hoogte (8000ft) vertrek je sochtends in de kou en op de bodem is het 30 a 35 gr C. Je kunt het in 2 dagen doen maar ze raden je aan om het in 3d te doen. Je hebt hier een vergunning of permit voor nodig en de meeste worden 4 maanden op voorhand gereserveerd. Men houdt er wel enkele over voor Walkinns zoals ik maar nog moest ik 2 dagen wachten. Dat wou ik niet.
Ik heb er dan maar 1 dag gewandeld met een hoogteverschil van bijna 1000m en je voelt het verschil in temperatuur heel snel en ook hier ga je van naaldbomen vrij snel tussen de cactussen. Het is niet uitzonderlijk mooi maar ik ben wel onder de indruk van de grootte van het geheel. Je voelt je wel echt klein als je daar bent. Door de afstand kun je de rivier ook niet zien.

Ik kampeer 2 nachten boven op de rim en heb er geen kou omdat de hitte van de woestijn door de canyon komt en snacht stijgt, is het snachts daar relatief warm.
Hier ontmoet ik Aaron die gedurende 60 dagen wandelt tussen en in de verschillende NP. Hij is echt licht bepakt. Heeft zelfs geen tent bij slects een klein zeil dat hij over zich en zijn slaapzak spant voor de regen. Ik lijk wel een luxe reiziger in vergelijking met hem.

De voorbije dagen had ik wat last van de hitte en vermoeidheid dacht ik. Ik had veel moeite om de grand Canyon te bereiken en fietste maar 80km per dag. Op mijn terugweg weet ik opeens waarom. Het merendeel van weg was vals plat en toen wist ik nog niet dat de grand canyon opzo een hoogte lag. Als ik op woensdag, 8 october, terugfiets merk ik het wel. Ik bevries bijna als ik vertrek in de ochtend maar na 2u ben ik weer aan het bakken in de woestijn. Ik fiets vandaag aan een gemiddelde van 20,4 km\u. Het is een leuke dag.

Op donderdag bereik ik Zion NP. Je merkt dat er hier vele NP kort bij elkaar liggen. Men noemt deze streek ook het Colorado Plateau en door de tectonische activiteit van de aardplaten is dit plateau op grotere hoogte komen liggen met de prachtige natuur als gevolg vandaar de vele NP.

Zion NP is ook een canyon maar eentje met fantastische schoonheid. Ik kan een backcountry permit bemachtigen en heb een geweldige trektocht door hidden canyon enz. Ik kampeer een beetje tegen de regels op het hoogste punt van de canyon nl Observation Point en kan de hele canyon overzien van hier. Geniet van deze kampeerplaats.
Ik ben via het oosten het park binnen gefietst en daar is een tunnel waar ik niet door mag. Ik krijg een lift maar door de trektocht sta ik de volgende dag weer aan die ingang zodat ik opnieuw een lift moet zoeken. Dit lukt echt zonder problemen of veel tijdsverlies. Het is een ouder koppel uit Florida en ze zijn hier een dag te vroeg omdat ze in Bryce last hadden van hoogteziekte.

In deze parken zijn er zelfs nu nog vele fietsers en ik ontmoet een Zwitsers en aan Amerikaans koppel, een amerikaanse solofietser enz.
Krijg vele leuke tips en op vrijdag avond vind ik zo een leuke en gratis camping langs een rivier. Eigenlijk is dit overstromingsgebied maar dat is alleen nodig in de lente als de sneeuw smelt en soms in de zomer als het erg stormt maar dit periode is al weer voorbij.

Zaterdag is er opnieuw een regenfront daar maar nu bereik op tijd mijn host. Hij neemt me mee naar een klein maar mooi state park waar we wat wandelen en ik veel uitleg krijg. Ik zie er ook eeuwenoude tekeningen die in de rosten zijn gekerfd. We stoppen wat vroeger door het weer. Denise is een deeltijds gids voor fietsvakanties en kan me geweldige info geven.
Ze hebben ook een pooltafel waar we enkele spelletjes spelen enz. Davy is een muziekliefhebber en heeft goede connecties. Hij heeft een poster van de beatles die door de 4 beatles is gesigneerd.
Het is ook in dit dorp dat ik mijn eerste palmboom zie.

Als ik zondag vertrek, vraag ik of ze zin hebben om een stukje mee te fietsen. Er is een kleine pas met een mooi uitzicht maar ze vinden het te koud. Het is meer dan 10gr C en ik fiets als snel zonder lange mouwen maar voor hun komt dit "slechte" weer iets te snel. Het belooft voor de komende dagen als ik in de echte woestijn moet fietsen en na Las Vegas naar Death Valley fiets.
Een valley die onder zeeniveau ligt en beschouwt wordt als de warmste plek in de USA.
sAvonds kampeer ik voor het eerst in de woestijn. Er is dus geen boom of struik om mijn tent achter te zetten en je kunt me dus kilometers ver zien. Er zijn wel enkele kleine heuvels dus je moet op de top staan.

Maandag bereik ik Las Vegas waar ik nu voor de 4de nacht verblijf. Ik heb de stip snachts al gezien. Dit is de plaats waar al de grote casinos zijn. Binnen zijn ze allemaal hetzelfde maar aan de buitenkant bouwen ze met themas zoals Parijs (Eifeltoren), Treaure Island (er zijn 2 zeeroversschepen die elke 90 min een schouw opvoeren waarbij er eentje zinkt), er is een schouwspel met fonteinen en muziek voor de Bellagio enz.

Mijn host heeft ook een pooltafel en met de andere gasten is het hier heel fijn. Een Duits koppel, een Afro-Amerikaan van Texas, een Fransman.
Gisteren zijn we naar een potlock geweest. Iedereen brengt wat eten en drinken mee en je hebt een feest. Met 30 personen van over de hele wereld is dat altijd goed.

Deze avond is er een kroegentocht maar ik ben nog niet zeker of ik mee ga.

Morgen vertrek ik en fiets ik naar Death Valley, Kings Canyon, Sequioa NP, Yosemite NP en uiteindelijk naar San Francisco.

Daarna neem ik ergens een week ofzo rust om dan te beslissen waar ik verder naar toe wil.

Dit was het dan,

groeten,

nico

calgary-yellowstone-torrey

2008-10-15T22:04:00.002+02:00

Hello everybody,

I finally found some time to update my log.
My route was : calgary-great falls-yellowstone-jackson-vernal-torrey.

On monday, september 8th, i left Calgary heading south to the USA and looking for warmer weather.
Although the days were still very good the nights are cold with sometimes freezing temperatures.

On tuesday i was near the border when i read a sign that the border closes at 6pm. So i cycled hard to be there on time. On a viewpoint i ask 3 older ladies how far i had to go. They said it is just around the corner at the most a mile. They were very friendly and looked very nice just like the grandmothers you see on TV.
I had still an hour so i took my time and than continued. Than i turned out that it was more than 10 miles. I reached the border just in time. The guards were so friendly to restart their computers and do the paperwork but i must admit by this time the old ladies had turned into 3 old witches or bitches (i dont know which the correct english term is but both are useable i think).
So i was in the USA in the state Montana. The welcome here is also one i will remember. Just after i crossed the border a storm reached me and it started to rain, thunder with lightning and i was cold.

So i put my tent up just next to the road because of the closed border there wouldnot be any traffic. The rain continued till noon next day. A borderguard saw me, asked for my papers but luckily i was in an indianreservation and he had no authority here but did get the advice to leave. So i did that.

I am back in the mountains now and i noticed it quiet fast. That wednesday night was very cold. I frooze so hard that i couldnot open my zipper and had to pool out a pick before i could leave my tent.
I was camping on a rest area and very late in the evening a RV stopped close to me. That morning the guy came to apologize to have bordered me and offered me a cup of coffee. Well, when it is freezing you can allways border me in the night if you give me a hot drink in the morning so i was even happy with this.

Today it is also 9/11 but i didnot notice it much accept for an motorcycle ride in Great Falls where i stayed the night with Lindsay, a member from CS.
He showed me the town and the falls of the Missouri. He was a very nice host and even showed me the way i could continue along a scenci byway (HW 89). It was very beautifull.
I had a mentall dipp here in the morning but i met 2 other cyclists from Nevada. Jonathan and Mike. We cycled together for a day and had a good time.
We crossed a pass at 7393 feet and i was the first on the top, yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.

On sonday, september 14, i reached Gardiner, a small town just before Yellowstone. Here i had a not so good experience with a CS member. She completely forgot i was coming. So i ended up camping in the yard of her neighbour and even took a shower there.

Yellowstone is a gigantic vulcano and there fore very different from the others NP. I liked it a lot. I saw mudpoles, steam coming out the ground, sulphur damps and ofcourse the famous geyser : old faithfull.
Here i noticed that my knowledge of geology and of english wasnot good enouhg to understand everything but it stil was very interesting.

There is also a lot of wildlife : moose, elk and bisons. While watching the bisons i almost got in trouble. There was a small herd crossing the street and i stopped and took a picture. A car passed me and stopped just there were the bisons were crossing. Others cars stopped behind me and the bisons couldnot cross anymore. The few remaining bisons were looking where i was easy to cross and join the herd and than i noticed i was the weak point so i moved forward and stopped next to the car before me so i was protected and they could cross. My look to the driver was not really friendly

I was amazed by the grand canyon of yellowstone especially when they told me i was formed in a few days or weeks when i gigantic glacierlake rushed away after the glaciers melted.

Unfortunally, the zippers of my tent broke here and couldnot close my tent anymore. While it was freezing at night and the forecast was bad weather in the weekend i cycled through yellowstone and grand tetons in 4 days and couldnot do a long hike.

On Thursday, sept 18, i reached Jackson where i stayed with Karen and Chuck, the parents of a Warmshowers member. She moved away to go to college but didnot change her profile but she arranged my stay with her parents.
Chuck and Karen were very nice. They searched and found a lady who can fix zippers. So my tent was fixed fast and on Friday Karen offered me a ride in Grand Tetons so i could do a day hike.

On saturday Chuck who is a hunter took me on a elkhunt. He is hunting with bow and arrow. This was very new to me and i had fun hiking in a way i would not do on my one.
They also coocked me some great meals and so on.
Karen and Chuck, i really loved my stay with you and enjoyed the things we did and our conversations.
The only thing that was not very good was getting up at 4.30am for the hunt. I am really not a morning person.

I left on sunday and had that day my 5th flat tyre. That night some bad weather passed but because i was not so high in the mountains i had no snow. I did see a car coming from the mountains covered with 2 inches of snow. I stayed in my tent till the afternoon when it cleared up.

On wednesday, sept 24, i reached Vernal where i had another good stay with Lori and Chris. Here i had my first burrito ever in a mexican restaurant.
Now the indian summer has started and i enjoyed my cycling. Here is also a region where they gain a lot of oil. I am also cycling more in the valleys but that means that i have to cycle on high mountain passes. One was 8428 feet high.

Feeling more and more physical exhaustion and because several of the NP i wanted to visit are high in the mountains i decided not to go to Arches NP, Monument Valley and Canyonlands. I hope this give me the time and opportunity to visit Yosemite.
I am a bit disappointed because several other cyclists told me it is very beautifull there.

Vernal is in the desertstate Utah. I am still high enough so it is semidesert but i did see my first cactus today.

On saturday, september 27, i reach Torrey a small village just before Capitol Reef NP but that story i will tell in a next message.

I can say that i had again a good stay with a CSmember Vassi and we watched an excellent movie together called Babel.

greetings,

nico

Calgary-Yellowstone-Torrey

2008-10-15T20:20:00.003+02:00

Dag allemaal,

Mijn route was van Calgary-Yellowstone NP-Jackson-Torrey.
Totale afstand gefietst : 10 038km

Op maandag, 8 september, verlaat ik Calgary en het weer de laatste dagen was warm overdag en koud snachts met elke dag een korte regenbui. Calgary ligt niet in de bergen en ik fiets nu door de prairies die nog duizenden km naar het oosten verder gaan maar ik ben nu op weg naar het zuiden, naar de VS.
Dinsdag, in de late namiddag ben ik bijna aan de grens als ik een bord zie dat de grenspost sluit om 18u. Ik fiets dus stevig verder maar moet juist hier weer de bergen in. Het vlot dus niet en ik ben bevreesd dat ik de grens niet meer op tijd zal bereiken. Op een rustplaats vraag ik hoever de grens nog is. Het zijn drie oudere dames die heel vriendelijk zijn en er lief uit zien. De ideale grootmoeders uit een TVserie.
Het antwoord is : "it is just around the corner. Maybe a half mile to a mile." Dus maximaal een 2km. Ik weet ondertussen dat men hier totaal geen afstand kan schatten. Meestal krijg je een antwoord als het is 15 minuten rijden enz. Maar ik heb nog een uur en ik denk zelfs als ze er 5km langs zijn heb ik nog tijd. Ik heb honger maar besluit toch om door te fietsen. Het blijkt nu dat de grens nog 15km verder is en bergop en met veel moeite ben ik juist op tijd. De grenswachters zijn zo vriendelijk om hun computers ed weer op te starten en me door te laten. Ik moet wel zeggen dat die drie dames nu drie oude lelijke heksen zijn geworden die ik met plezier de nek had omgedraaid.

Maar goed, ik ben dus goed en wel in VS in de staat Montana. Het welkom hier is er eentje om te onthouden. Terwijl aan de grenspost mijn papieren worden gecontroleerd steekt er een storm op. Ik ben nog geen kilometer verder of het regent, dondert, bliksemt en het geeft zelfs een beetje sneeuw. Omdat er geen verkeer is (de grenspost is gesloten) kan ik veilig kamperen vlak bij de weg. Smorgens regent het nog en ik blijf dus in mijn tentje tot rond 11u een grenswachter voorbij rijdt. Stopt en mijn papieren controleert. Het blijkt echter dat ik al in het indianenreservaat ben en hij heeft hier geen bevoegdheid maar ik krijg wel de raad om verder te fietsen. Het regent nu wat minder en ik vertrek dus.

De volgende dagen schiet ik goed op en valt er niet veel te melden. Het wordt echter snachts kouder en donderdag ochtend word ik wakker van de koude. Ik krijg zelfs mijn tent niet open. De ritssluiting is vastgevroren en ik moet een piket uittrekken om zo uit de tent te geraken. Mijn fles water die ik in het voortentje had gelegd, is zelfs gedeeltelijk bevroren. Ijswater is heel lekker als het 30 gr is maar nu....

Ik heb hier gekampeerd op een restarea en dat gebeurd hier meer. Soms staan hier wel 10 RVs. Nu aan het eind van het seizoen echter niet meer maar savonds is er wel eentje gestopt toen ik al in mijn tent lag. Smorgens komt hij zich verontschuldigen en biedt me een tas koffie aan. Met veel plezier neem ik die aan. Als ik mijn tent heb opgeruimd en terug koude handen heb, krijg ik nog een tas. We beginnen te praten en al snel blijkt dat hij een echte redneck van het zuiden is. Obama deugt niet, is een communist enz. Toch is het een leerrijk contact.

s Avonds bereik ik Great Falls en kan ik bij een lid van couchsurfing blijven. Heerlijk een hete douche, warme kamer, een lekkere pizza,... Lindsay laat me ook de stad zien en vooral de watervallen van de Missouri.

Het weer wordt hierna beter en vooral warmer. Ik fiets verder langs HW 89 een officiele scenic byway (the little belt genaamd) en het is genieten . Vooral ook omdat ik hier het gezelschap heb van 2 andere fietsers nl Jonathan en zijn stiefvader Mike. We moeten een pas over van 7393feet (ca 2200m) en het eindigt een wedstrijdje dat ik win.
We zien ook enkele verlaten mijnen (zilver en tin).

Op zondag, 14 september, bereik ik Gardiner. Het laatste dorpje voor Yellowstone. Normaal zou ik hier een ander lid ontmoeten maar ze is totaal vergeten dat ik kom. Het eindigt ermee dat ik kampeer in de tuin van haar buurvrouw en ik kan me daar ook douchen. Savonds laat komt ze terug van het werk en verontschuldigt zich. Het is mijn slechtste ervaring van CS zover.
Wel heb ik hier ook een leuke ontmoeting met een koppel uit Edegem die me als Belg herkennen aan mijn Tshirt. Het is leuk om nog eens nederlands te praten.

Yellowstone is eigenlijk een oude maar nog licht actieve supervulkaan en is dus helemaal anders dan de andere NP. De laatste uitbarsting is 240 000 jaar geleden maar men heeft resten van rotsen gevonden in 20 verschillende staten tot in Noord-Texas.
Ik zie hier stomend water uit de grond komen, zwaveldampen, kokende modder enz. De bacterien die in dit heet en zuur milieu kunnen leven, maken het zeer kleurrijk. Er is veel erosie en de rosten hebben dan ook rare vormen. De krater is nu dichtgeslipt en vormt een plateau van 30 op 40km waar zeer veel wildlife leeft. Men heeft hier bisons opnieuw geintroduceerd en ook wolven. Wolven zie je bijna nooit maar de bisons zie ik wel en kom bijna in de problemen. Op een moment is er een grote kudde links en een kleine rechts die de weg willen oversteken. Ik stop en enkele bisons steken over maar dan komt er een auto die me voorbij rijdt en stopt midden op de plaats waar de bisons oversteken om er een foto te nemen. Ondertussen staan er ook autos achter mij en ik zie de weinige resterende bisons rondkijken om een doorgang naar de grote kudde te vinden. Ik besef dan dat ik met mijn fietsje de gemakkelijkste uitweg ben en niet echt een partij voor een volwassen bison. Ik maak dan dat ik langs de auto sta zodat ik veilig ben en de bisons een doorgang hebben.

Ik zie nog veel elk die nu in paarseizoen zijn, elanden, enz.
Door de vulkanische activiteit zijn er ook enkele geysers hier en ik zie een uitbarsting van de meest bekende nl old faithfull.

In de ijstijd waren hier geweldige gletschers en toen die smolten ontstond er reuzemeer dat een tijd geblokkeerd werd door deze gletschers. Toen die nog verder wegsmolten kon het water wegvloeien en dit gebeurde met zo een kracht dat er in enkele dagen tot weken een grote kloof werd gecreeerd die men nu de grand canyon of yellowstone noemt.

Yellowstone ligt dus op een plateau op 2500m hoogte.
Ik kom hier in een andere staat nl Wyoming en moet ook meerdere malen de continental divide over. Dus het is hier veel klimwerk. Er is een pas tot 2700m de hoogste ooit voor mij.
Mijn tent blijft me problemen geven want nu begeven beide ritssluitingen het en ik kan dus mijn tent niet meer fatsoenlijk toedoen. Omdat men dan ook nog eens een storm voorspelt, fiets ik in 4 dagen door het park en kan er geen meerdaagse trektocht houden. Wel doe ik kleinere wandelingen.

In Jackson, een stadje ten zuiden van Yellowstone, ontmoet ik Karen en Chuck, de ouders van een CSlid. Zij onthalen me heel gastvrij. Ze kennen iemand die ritssluitingen repareert en na enig zoeken vinden ze die ook. Mijn tent wordt dan snel gerepareerd. Omdat Karen ook werkt in het park, wil ze me wel even meenemen zodat ik nog een dagtocht kan maken. Dit is in Grand Tetons, een park dat aansluit op Yellowstone maar geen vulkaan is. Door de herfstkleuren is dit nu echter fantastisch mooi en niet teveel toeristen.
De parken hebben goede infocentra en ik koop hier ook een boek over de grote indianenleiders die het verzet tegen de US hebben geleid.
Chuck die een fervente jager is, vraagt of ik geen interesse heb om op zaterdag (20 sept) mee te gaan. Het blijkt dat hij met pijl en boog jaagt op elk en ik denk dat het een goede gelegenheid is om de natuur hier buiten de trails te zien.Ik krijg camouflage kledij en een hoorn om elk geloei na te bootsen enz.
We zien meerdere elk maar ze moeten tot op minder dan 30m komen. Eentje doet het bijna maar dan draait de wind en hij vlucht weg.
Als Chuck heeft 4 weken om een elk te schieten want daarna opent het jachtseizoen met het geweer. Als het nodig is, zal ook hij met een geweer op jacht gaan.

Chuck is ook een nurse practisoner dwz dat hij een verpleger is maar met de bevoegdheid om medicijnen voor te schrijven. Dit is diploma dat men gecreeerd heeft om in afgelegen streken en kleine dorpjes waar geen doktors zijn toch een goede verzorging te hebben.

Savonds eten we elkburger op de BBQ. Helaas geen vers vlees.
Zaterdag regent het een beetje en de mensen zijn hier heel blij omdat ze al maanden geen regen meer gehad hebben en ze voorzichtig moeten zijn met hun voorraad. Persoonlijk deel ik deze vreugde niet. Ik maak wel het grapje dat als je iemand van Belgie uitnodigt je regen mag verwachten.

Zondag fiets ik verder en heb ook mijn 5de lekke band. Ik ben ergens in een stukje metaal gereden en kan het met enige moeite verwijderen.

Maandag komt de voorspelde storm aan. (2 dagen later dan verwacht en daarom dacht ik dat het al gepasseerd was en ook vieren Chuch en Karen hun huwelijksverjaardag en ze wouden niet echt een gast dan). Gelukkig ben ik nu niet meer in het hooggebergte en is het alleen regen. Ik zie wel een auto uit de bergen komen met bijna 10cm sneeuw op zijn koffer.
Door een misverstand heb ik bijna geen plaats om te kamperen maar doe dit uiteindelijk in de tuin van een oude dame midden in een dorp. Door de regen blijf ik een halve dag daar staan maar dat vindt ze niet erg.

Ik ben nu in een streek waar veel olie is en die wordt door de hoge olieprijzen ook opgepompd. Dit gebeurd nog niet zo lang omdat het veel kost om dit te doen en vroeger zou dit niet rendabel geweest zijn.
De indian summer di een herst met warme dagen maar koele of koude nachten is nu echt aangebroken en het is weer aangenaam fietsen. Alleen waarschuwt men me voor de herfststormen die heel fel kunnen zijn.
Meestal ben ik nu in lager gelegen gebied tussen de bergen maar dit houdt ook in dat ik regelmatig over bergpassen moet.

Op woensdag, 24 september, ben ik in Vernal en samen met mijn host eet ik mijn eerste echte Mexicaanse burrito. Vandaag ben ik in de woestijnstaat Utah terechtgekomen na een pas van 2700m hoogte.
Het is hier nog niet echte woestijn maar semidessert owv de hoogte maar de nachten zijn terug warm en ik heb moeite om me aan te passen. Voel de lichamelijke vermoeidheid snel toe nemen en besluit mijn route in de bergen aan te passen en dus niet naar Arches NP, Monument Valley en Canyonlands NP te fietsen.
Deze parken en enkele andere die ik wel bezoek liggen op grotere hoogte en de tijd om ze met redelijk weer te bezoeken is te kort.
Dit is ook de dag dat ik voor de eerste maal cactussen zie en me er ook dadelijk aan prik.
Ik moet hier niet meer oppassen voor beren maar langzaam maar zeker kom ik nu in het gebied waar slangen en vooral ratelslangen zijn. Ook is water vinden nu meer een probleem. Er zijn bijna geen beken meer dus water filteren gaat niet. Ook mijn gevriesdroogde voeding die ik als reserve hou, heeft nu weinig nut omdat je zonder water er niets mee kunt doen. Ik moet me dus aanpassen aan het klimaat waarin ik nog nooit gefietst heb maar tot nu toe lukt het goed.

Op zaterdag. 27 sept, bereik ik torrey, een dorpje voor Grand Capitol reef NP waar ik een rustdag neem bij een CSlid. We zien samen een film nl Babel met Brad Pritt en ik kan die wel aanraden.

De rest van het verhaal krijgen jullie later.

groeten,

nico

Prince george-icefield parkway - calgary in english

2008-09-08T04:02:00.002+02:00

hello everybody,

This part is about the NP in Jasper and Banff.
Total cycling distance is now 7930km.

On thursday, augsut 28, i left Prince George and after an easy day i reached a good rest area with tenting possibilties. A local person had told me about it. Here i met Sarah and Olivier, 2 cyclist from Quebec who were allready camping here. We couldnot talk much because soon after i arrived it rained again. In the morning it was the same story. Olivier has been cycling for 3 months just like me and Sarah joines him now for a some weeks. Olivier has one bath experience with a bear. It came to his tent at night and did bite it but when Olivier woke up and made some noice the bear went away. I saw the holes in his tent and was very impressed.

The next day we had to endure a storm. Sarah and Olivier did find some shelter but i was low on food and had to go on.In Mc Bride we met again and here they told me that they had also a flat tyre.

Sarah and Olivier, it was nice to meet you and i hope you have a good trip from now on.

On saturday, i reached Jasper but was disappointed in the very touristic town. I longed for a pub with some live music but couldnot find it. The hostel was outside the town and had no place for me. So i put my tent up in the woods.

The next morning a local person saw and warned me that it was a 500 dollar fine for camping outside camogrounds. When we were talking we saw a wolf passing by.
Cycling into town i met Colin, another Canadian cyclist from Montreal, whoes aim is to reach the pacific ocean but he makes a detour now to see the beautiful NP here.
Between Jasper and Banff lies the very scenic icefield parkway where there are no trucks allowed. Unfortunally they allow big RV and in this long weekend with labourday there are lots of them.

I took the old HW to have less traffic but that did fail completly. I did see a black beer but have lost the count of how many i allready saw.

On the Athabasca falls i met Uli and Vera again. These are the 2 german cyclists i met before on Kenai peninsula and in Denlli NP. I was very happy to see them.
They are sick and tired of the bad weather and are now renting a car for a week. That is way they are here.

In the late afternoon i decide to cycle to a campground before the next pass but my infromation is wrong and the campground is near the top. Off course i need now much more time to reach it and i arrive in the dark. The altitude here is allmost 2000m and today i is the first day there was some snow.

In the kitchen shelter has a groupe a fire going on and i join them for a while. They are local guides for a group of british sodiers here on a highmountain training.
In the morning we cook together and because it is there last day i can take some leftovers from them.

This monday is a good day. It is the first day in a long time i dont have any rain and i see wonderfull beautifull things like Peyto lake. In my opinion more beautifull than the famous Lake Louise which i see the next day. I must admit with a whole lot of tourists and cars and under a clouded sky it is a bit different.

I meet Colin again and together we cycle to a hostel. Here there is a sauna and we enjoy it very much. The days on this altitude are allready cold so a sauna is an great thing to have.

On tuesday, september 2, Colin and i split for a while to meet again in Banff hostel. I visited lake Morraine because a friend told me it was beautifull. It is but they are also a lot of tourists there.
In the evening i take part of a pooltornament and can win a game but loose my second won.

On wednesday Colin and i cycle together to Calgary. It starts very fine with sunny weather and a good tailwind. Because we are coming out of the rocky mountains there is a lot of downhill and are average for the first 60km is 24km/h.

Than it start to rain and we even have some hail. In the mids of the hail Colin gets a flat tyre but luckely we can shelter at a gasstation.
We reach Calgary where Colin wants to stay with a friend but because we are early and she didnot reply his mail he has no place to stay. My host from warmshowers is very understanding and Colin can stay with him aswell.

On thursday Colin goes to his friend and we say goodbye.
In the evening i go to a meeting wich is very good but ends badly when my bicycle got stolen.
The next day i file a rapport at the police station and go searching on my own and after a few hours find my bike.

That evening i go to a pub to see some live music but there is no country music as they told me but hardrock. It is not good and so we go to the bar and have some beers, It was a fun night and i thank you for it Brad and Greg. Thanks again.

Tomorrow i leave Calgary to cycle to Yellowstone if the weather lets me to. I can be cold there this time of year.

Prince george-icefield parkway - calgary

2008-09-08T00:42:00.002+02:00

Dag allemaal,

Nog een verslag en ik ben eindelijk bij met mijn weblog. Ik hoop dat het niet teveel leesvoer in 1 keer was.

route : Prince George-Jasper NP -Icefield Parkway-Banff NP-Calgary

totale afstand gefietst : 7930km

Fietsend naar Prince George zie ik ook het landschap veranderen van naaldbomen naar loofbomen en er zijn zelfs terug vele weiden en bewerkte velden. Dat was een tijdje geleden dat ik dat heb gezien.

Op donderdag, 28 augustus, verlaat ik Prince George en maak een foutje. Toen ik naar Prince George fietste waren er vele dorpen met winkels en op mijn kaart staan er ook verschillende aan de oostzijde waar ik naar toe fiets. Deze dorpjes op kaart bestaan niet of liggen ver van de weg en ik heb dus wat weinig eten bij me. Ik ben spaarzaam en bereik Mc Bride in 2 dagen. Onderweg ontmoet ik nog 2 fietsers Olivier en Sarah van oostcanada. Sarah fietst maar enkele weken maar Olivier is net als mij al 3 maanden onderweg. Hij heeft een sterk verhaal over beren bij. Op een nacht is er een beer naar zijn tent gekomen en heeft er in gebeten. Olivier is wakker geworden en en heeft geroepen en de beer is weggelopen. Ik heb de gaten in zijn tent gezien en geloof het dus. Ik had dit verhaal al eerder gehoord maar afgedaan als cafepraat. Je hoort immers zoveel overdreven verhalen.

Vrijdag word ik overvallen door een onweer maar er is geen schuilplaats en ik heb moet naar die winkel dus weeral een mindere dag wat het weer betreft. Ik vind dankzij de touristische dienst een goede en gratis camping.

Ik ben nu dichtbij de beroemde NP van Jasper en Banff. Ik fiets in een vallei tussen de Rocky Mountains en de Caribou Mountains. Het is heel mooi en met een rugwind schiet ik goed op. Ik blijf doorfietsen tot in Jasper omdat ik graag eens naar een cafe wil met live muziek en ik denk dat ik zaterdagavond wel een kans maak. Helaas is de jeugdherberg buiten de stad en ik vind geen cafe met live muziek. Ik ben er eigenlijk ook iets te laat. Ik arriveer als het donker wordt. Het wordt hier nu al om 20u donker en vandaag zelf vroeger owv de bewolking.
Dan blijkt ook nog eens dat de jeugdherberg volzet is en ik kampeer dus gewoon in de bossen.

Jasper is een echte toeristenstad en ik vind het maar niets. Hier echter begint de beroemde Icefield parkway die de NP van Jasper en Banff verbindt. Het is een weg gelegen op 1000m hoogte met enkele passen tot 2000m hoog die dwars door de Rocky Mountains leidt en je hebt fantastische zichten op gletschers, bergen, meren, watervallen, ed meer. Vrachtwagens ziijn verboden op deze weg maar de grote RVs niet en ik heb de pech dat dit een verlengd weekend is owv Labourday. Het is ook het laatste weekend voor de school begint en men wil nog eens massaal genieten van de natuur. Gevolg er zijn duizenden toeristen op de been. Je betaalt 10 dollar per dag om zelfs maar op deze weg te mogen komen.

Als ik smorgens wakker wordt en mijn tent afbreek, word ik opgemerkt door een Canadees die hier komt wandelen. Hij vindt het niet erg dat ik kampeer maar als men me betrapt op wildkamperen in een NP is het 500 dollar boete. Terwijl we praten loopt er op 100m van ons een wolf voorbij. Het is een leuk begin van deze dag.
Als ik Jasper in fiets om wat eten te kopen ontmoet ik Colin een fietser van Montreal. Hij verlaat juist Jasper.
Ook zie ik nog een klein groepje Elk (een groot soort hert). Ik fiets langs de oude HW in een poging om het verkeer te ontwijken maar dit mislukt. Men verwacht hier elke dag 10 000 bezoekers als het weer goed blijft. Verder spot ik mijn zoveelste zwarte beer. Ik ben ondertussen de tel kwijt geraakt.

Onderweg stop ik even bij de Athabasca watervallen en totaal onverwacht ontmoet ik hier Uli en Vera de 2 Duitse fietsters die ik al eens tegen kwam op het Kenai schiereiland en in Denalli NP in
Alaska. Ze zijn het regenweer beu en hebben een auto gehuurd om een week rond te toeren. Vandaar dat ze hier zijn. Ze herkennen me eerst niet door mijn nieuwe kapsel.
Het is een fijn weerzien en we praten en bezichtigen de waterval gedurende een uur.
Later op de dag neem ik de beslissing om nog een camping verder te fietsen. Ik zal er even voor het donker wordt zeker zijn. Het is ook de laatste camping voor de hoogste pas. Helaas blijkt mijn info niet te kloppen en ligt de camping op de pas op 2000m hoogte.
Hierdoor kom ik weer aan in het donker en is het ook ontzettend koud. Men heeft deze dag sneeuw gehad op deze hoogte en er ligt ijs op de tafel.

Gelukkig zijn er andere kampeerders die al een vuur hebben aangestoken in de keukenshelter.Ik heb er een leuk gesprek met een groepje gidsen.

De volgende ochtend blijkt dat ze een groep Britse soldaten overlevingstechnieken leren in het hooggebergte. Het is vandaag hun laatste dag en ik mag kiezen uit de overschotten van het voedsel.
Ik fiets naar het Icefieldcenter waar men veel uitlegt geeft over gletschers en ijsvelden. Hier ontmoet ik Colim opnieuw. Hij is gisteren door de regen niet zo ver geraakt maar ik heb vandaag tijd "verloren" door met de soldaten te koken en ik voel me ook niet zo goed. Mijn maag is wat van slag. Vermoedelijk van de echte Italiaanse koffie die een van de gidsen voor me gemaakt heeft.

Ik doe het rustig aan en geniet van de wel heel wonderlijke natuur hier. Zie een canyon en ook Peyto Lake terwijl de zon ondergaat. Het is de eerste fietsdag in lange tijd dat ik geen druppel regen heb. Het is wel koud maar te verdragen. Aan het meer haalt Colin me in en we besluiten naar de jeugdherberg te gaan. De campings zijn hier heel duur en de JHB is maar 6 dollar (4 euro) duurder. je hebt er wel meer comfort hoewel je ook hier zelf de kachel moet aansteken in het gemeenschappelijke deel. Echte lavabos of douches zijn er niet maar wel een sauna en je raadt het al. Dat was genieten.
Er zijn maar 9 gasten op deze maandagavond. (1 september) Het weekend is nu voorbij en 7 ervan zijn fietsers dus het is daar heel leuk en vrij laat geworden.

De volgende dag fietsen Colin en ik samen naar het overberoemde Lake Louise. De meest bekende en toeristische plaatsen hier zijn altijd met auto bereikbaar en de andere mooie plaatsen worden amper genoemd.
Het is nu wel bewolkt en ik vind het meer met al dat verkeer maar matig. Ik bedoel het is een mooi gletscher meer met een blauwe kleur door de mineralen maar niet mooier dan Peyto Lake waar bijna geen toeristen waren. Gekukkig waren we hier niet een dag eerder want dan waren 10 maal mensen.

Ik neem hier een iets andere weg dan Colin omdat ik ook Lake Morraine wil bekijken op aanraden van een vriendin. Ook hier zijn vele mensen. Het is ondertussen ook vrij bekend geworden. De weg er naartoe is wel bijzonder omdat je hier het dal en de Bow Rivier achter je laat en dus de bergen in moet. Slechts 12km maar ik voelde het wel. Marijke, bedankt voor de tip maar helaas had ik geen tijd meer voor de wandeling naar boven.
De rit terug gebeurt tegen een snelheid van 45km op nieuwe asfalt en is dus puur genieten.

Voor ik naar het meer vertrek, zie ik Colin nog vallen over wat gravel terwijl we eigenlijk heel rustig fietsen. Hij is even versufd maar gelukkig had hij zijn helm op.

Ik fiets naar de jeugdherberg in Banff langs de oude Bow Valley HW die met weinig verkeer en prachtig uitzichten een waardig afscheid is van deze prachtige streek.In Banff zie ik Colin terug. Het blijkt nu dat buiten enkele kleine schrammen niets heeft overgehouden aan de val.

Ik neem hier savonds nog deel aan een pooltornooi en geraak tot in voorlaatste ronde waar ik kansloos wordt verslagen. De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen dat dit ook de tweede ronde was. Het was ook een dag met heerlijk weer. Wel koud maar droog en zonnig.

Op woensdag fietsen we gezamelijk naar Calgary waar Colin een vriendin wil bezoeken.
De eerste 60km zijn geweldig. Fietsend uit de Rockys met niets dan vers besneeuwde bergtoppen als panorama en bijna altijd bergaf en een rugwind. Ja, zo lukt het me wel.

smiddags komt er snel bewolking opzetten en even later zitten we midden in een hagelbui. Colin krijgt hier ook nog eens een lekke band maar gelukkig kunnen we schuilen in een benzinestation.

Het regent dan nog meerdere uren tot we in Calgary aankomen. Hier blijkt dat Colins vriendin zijn mail nog niet gelezen heeft en Colin heeft dus geen plaats om te overnachten. Gelukkig is mijn gastheer ook een fietser en hij begrijpt het en nodigt Colin uit om hier te blijven.
Donderdag is een dag om wat praktische dingen af te handelen. Mijn eerste prioriteit is om nieuwe lenzen te kopen maar zonder voorschrift krijg je niets. Ik heb dus aan mijn ouders (hartelijk dank hiervoor) gevraagd om dit te mailen en gelukkig hebben ze hier de juiste in voorraad. In Fairbanks hebben ze me verteld dat je normaal 1,5 week moet wachten. Ik ben dus heel gelukkig.

Savonds ga ik naar de meeting van couchsurfing die heel interessant is maar die dan slecht eindigt met mijn fiets die gestolen wordt maar iedereen zal dat verhaal nu wel kennen denk ik.
Vrijdag als ik mijn fiets terug heb, ga ik naar hetzelfde cafe om een live optreden te zien. Men heeft me verteld dat het countrymusic is met blues. Het blijkt echter hardrock te zijn. Na een half uur zitten we dus boven in het gewone cafe. We zijn enkele mensen die ik gisteren heb leren kennen. Op zaterdag ga ik ook nog een thee drinken Meghan, ook een couchsurfster. Het is allemaal heel leuk.

Dit was het dan. Morgen vertrek ik naar het zuiden op zoek naar warm en droog weer maar eerst vooral een bezoek aan yellowstone. Hopelijk is de winter in dit gebergte nog niet gearriveerd.

groeten,

nico

whitehorst-stewartcassidyHW-prince george

2008-09-07T17:11:00.002+02:00

Hello,

My next update : Whitehorse-AlaskaHW-Watson lake-StewartcassidyHW-YelloheadHW-Prince George

I left Whitehorse on friday, august 15th, after visiting the museum Beringia. It handels over the stretch of land between Alaska and Siberia in the ice ages. I was very interesting. They showed us how people hunted before the bow and arrow where invented. Basicly it is a piece of wood that is an extention of your arm so you can throw your spear even further. We practise a little bit but i think that would go to sleep hungry a lot of times because i hardly hit any of my goals.

That evening i met the mayor of Whitehorse on the campingground. I was the weekend with discovery day so a lot of canadian people were camping out. It was a interesting conversation and i learned a bit more about yukon. She was also the only fulltime mayor of yukon. It is hard to imagine for me that is happening in a province times bigger than my country.

On sunday i started to rain when i was in a lodge. I ask if i could shelter till it stopped raining.
That was ok but it didnot stop raining and i ended up staying there in a staffroom after having pizza and beer with them. I also played and lossed some chessgames.

The next day it was beautifull weather and i left. It was in the continental divide lodge. So i was at the highest point and i had a downhill for 70 of the next 80km. This together with a tailwind did make me almost fly. I saw some riverbeavers playing in a lake and a moose with a calf.
I also met Piroshka, an american cyclist from Portland, Oregon. She warned me for the coming winter. It was allready a concern of mine but now even more. Because of this it became my longest cycling day of this trip : 188km.

Unfortunaly not all in the right direction. I want to take the scenic stewart-cassidy HW but there is no shop at the start so i had to cycle to Watson Lake and buy some groceries there and cycle the 26km back.

On tuesday i met and talked to goldsearcher. The next day i was very lucky. No i didnot found gold but when i was in the shop off the small village of Iskut the power went down. The locally operated generator had some problems the last weeks so it happens more. The staff served me and than closed the shop. I had been 5 minuts later i wouldnot been able to buy food and with the next shop 320km away i would of had no choice to wait but it was already late afternoon so i problably lost a day.

On thursday, august 21, i approched the region where the famous salmon river from stewart and hyder is. The salmon attracks a lot of bears and there is a viewingplatform to see the bears. I wasnot that far but i saw a small bear next to the road. I was very upset because i thought it was a cub and i didnot see the mother. If you come between them she will attack. I made sure i was out of there very quickly.

bNot fully recovered from that i allready saw the next bear (8km further). He looked at me and than just keep eating grass. I went on and met my 3th black bear less than 2 km further.
I wanted to camp but with so many bears i was worried about it. Than i saw an RV standing on a pull off and asked if i could camp next to them and put my food inside. They said they had seen a bear 1 hour ago 100m away and offered me a place inside to sleep. I accepted gladly.
The next morning i was raining and i rode with them to a campground at the junction to Hyder.
Tim and Lynn are very nice people and we could get along very nicely. Tim and i even cycled the 60km together to Hyder and there Lynn picked us up. We went to the platform and saw 2 bears. One only eat berries and grass but the second chased salmon and eat them. It was very interesting.

Because i kept raining i stayed another day with them and they gave me another ride till we finally had some good weather. The 250km i had a ride from them helped me very much to hopefully reach Yellowstone before the winter.
Sunday, august 24, i started cycling again after having lunch with Lynn and Tim.
That evening i saw them again at the campground. The next morning the goodbye was more definately allthough they invited me to come and visit them in a park in New Mexico where they will stay for 3 months in the winter. I was allready a region where i was interested in so it is possible we meet again. Tim even shaved my hair with his electric shaver. He had only one measurement which was very short. The next days had more sun and i even had some burned spot on my head.

Tim and Lynn, thank you very much for helping me and i hope we meet again.

Allthough the weather was good i had some showers the next days and 1 had allready hail with it. On wednesday august 27, i reached Prince George where i stayed 1 night. I had a good host from hospitalityclub but i didnot liked the city very much.

Before Prince George i met several cyclists. Susan and Martijn from the Netherlands who also want to visit Yellowstone so i felt a bit more at ease after that. It was also very nice to be able to talk my own language again.

The next message will handle my travels from Prince George to Calgary on the icefield parkway between Jasper and Banff.

greetings,

nico

op de vlucht voor de winter

2008-09-07T15:26:00.002+02:00

Dag allemaal,

Na een stresserende dag heb ik weer tijd om log te updaten.
De route was : Whitehorse via de Alaska HW naar Watson Lake en vandaar via de Stewart-CassidyHW Kitwancool - de YelloheadHW naar Prince george.

Wel, op vrijdag 15 augustus, verlaat ik Whitehorse maar eerst bezoek ik nog een museum nl Beringea. Dit is de landbrug die tijdens de ijstijden bestond tussen Siberie en Alaska. Hierdoor zijn de eerste mensen in Amerika terechtgekomen.
Het was een uniek land met unieke dieren. Het was zeer interessant. Men demonstreet ook hoe deze prehistorische mensen dieren jaagden nog voordat men pijl en boog had uitgevonden. We gebruikten een atler dit is een stuk hout dat als verlengstuk van je arm dient zodat je je speer verder kunt werpen. Wij mochten ook oefenen en samen met een nederlands koppel heb ik dat ook gedaan. Heel leuk maar heel waarschijnlijk zou ik regelmatig hongerig gaan slapen denk ik.
Heb bijna geen enkel doel getroffen.
Ik vond het heel interessant want dit staat ook beschreven in de boekenreeks : kinderen van de dageraad van William Sarabande. Het zijn romans over die periode maar aan het einde van elk boek zijn er enkele blz die uitleggen wat nu wetenschappelijk bewezen is. Een echte aanrader dus. Ik heb dit ook aan de gids verteld en hij wil die nu ook lezen.

Als ik Whitehorse verlaat, ontmoet ik nog 3 duitse fietsers. Ze zijn gisteren aangekomen maar kunnen niet vertrekken omdat men hun bagage vergeten is ergens op een tussenstop. Gelukkig hebben ze wel hun fiets zonder schade ontvangen.
s avonds ontmoet ik nog de burgemeester van Whitehorse. Het is een verlengd weekend (discovery day : X aantal jaren geleden heeft men hier goud gevonden) en vele Canadezen profiteren ervan om nu te kamperen.

De provincie waar ik nu in ben, heet Yukon. Ik schat het ca 10 maal groter dan Belgie en heeft 32 000 inwoners waarven 24 000 in Whitehorse leven. Je begrijpt dus dat ik niet veel mensen heb gezien. Buiten Whitehorse zijn er maar 2 steden die meer dan 1000 inwoners hebben nl 1600 en 1800. Er is 1 dorp van 800 mensen en aantal van ca 400 inwoners en de rest heeft maar een 50 mensen of minder. Niet elk van die dorpen heeft een winkel dus het is voor mij heel belangrijk om te weten waar die zijn. Gelukkig blijkt mijn informatie altijd juist te zijn. Hoewel dit soms betekent dat ik meer dan 200km moet fietsen voor ik er een bereik. Kinderen gaan soms ook meer dan 100km verder naar een school. De burgemeester van Whitehorse is de enige voltijdse betaalde in heel de provincie. Kun je je dat voorstellen in een gebied 10x groter dan
Belgie?

Het weer is nu gebeterd : hoewel ik nog bijna elke dag regen heb, is het meestal maar een paar buitjes en de rest van de dag is droog en soms schijnt de zon zelfs goed.

Zondag, 17 aug, in de late namiddag begint het te regenen en het stopt niet meer tot maandagochtend. Ik ben juist in een lodge (soort wegrestaurant) en mag schuilen van het personeel. Eerst is het gewoon om het einde van de regen af te wachten maar het blijft regenen.
Ik heb een goed contact met hen en het eindigt dat ik mag overnachten in een personeelskamer. Ik speel schaak (en verlies) met een van hen. We eten pizza, kijken TV en praten veel over de regio en Belgie. Het is heel leuk. Ik hoor hier ook dan het Canadese roeiteam een gouden medaille heeft behaald in Peking. Dit is het team waar Adam mijn gastheer in Victoria (Vancouverisland) deel van is. Hij komt ook een paar keer op TV. Dit is natuurlijke reuzeleuk.

Dit is de Continental Divide lodge : dit betekent dat vanaf hier de rivieren enz naar verschillende oceanen stromen dus of naar de Pacific of naar de Noordelijke IJszee. Het is dan ook het hoogste punt in het dal en als ik de volgende ochtend vertrek kan ik de eerste 80 km ongeveer 70 naar beneden fietsen en dit met een goede rugwind. Ik vlieg dus bijna. Ik zie onderweg ook nog 2 rivierbevers spelen en een eland met een kalf.
Het is ook hier dat ik Petroska ontmoet. Een amerikaanse fietster van Portland, Oregon. Zij is de regen nog meer beu dan mij en kijkt uit naar het einde van haar tocht over 4 dagen. Zij vertelt me ook dat ik te laat ben omdat de winter eraan komt. Zeker voor Yellowstone enz.

Ik was al ongerust en nu nog meer en besluit dan ook meer te fietsen. Ik doe deze dag 188km. De langste van mijn huidige tocht. Het weer is me nu enkele dagen goed gezind met weinig regen en goede rugwind. In totaal kan ik meer dan 850km doen in 5 dagen. Helaas is het niet allemaal in de goede richting. Ik wil de stewart-cassidy HW nemen omdat die zeer mooi is en minder verkeer heeft. Er is daar ook een zalmrivier waar je vanop een platform de beren kunt zien jagen op de zalm.

Maar aan het beginpunt van deze HW is er geen winkel en ik moet 26 km verder fietsen naar Watson Lake om eten te kopen. En dus ook terug fietsen.
De weg was vroeger zeer moeilijk maar is nu voor bijna 90% geasfalteerd. Ik zie mooie dingen en heb het geluk om 3 dagen achtereen aan een meer te kunnen kamperen. Er zijn hier tientallen meren.

Op woensdag, 20 augustus, heb ik nog eens geluk. Ik ben juist in een winkel in een klein dorpje Iskut. Een First Nations dorpje. Vele van deze dorpjes zijn niet aangesloten op het elektriciteitsnet maar hebben een eigen generator. Deze is enkele weken geleden vernieuwd en nu heeft men regelmatig stroompannes. (het is tegenstrijdig maar ja). Ik ben juist binnen als er weer een panne is. Men bedient mij en sluit dan de winkel omdat men toch niet veel kan doen.
Dit zijn ook tankstations en zonder elektriek pomp je weinig benzine op.
Als ik wat later was geweest dan had ik moeten wachten tot het opgelost was want de volgende winkel is 320km verder. Het was al in de late namiddag dus dat betekende een dag wachen.

Ik bereikt nu stilaan de zalmrivier en dus ook een gebied waar vele beren aangetrokken door de zalm zijn. Op donderdagavond ben ik aan het genieten van het zonnige weer en fiets verder terwijl ik rondkijk om ergens te kamperen. Opeens zie ik een kleine zwarte beer aan de rechterkant van de weg. Ik denk eerst dat het een cub is en zoek de moeder maar vind die niet. Dit kan gevaarlijk zijn want als je tussen de moeder en jong komt, zal ze je zeker aanvallen. Ik fiets aan de linkerkant van de weg en kijk uit naar de moeder. Wat je normaal ook niet mag doen, is snel wegfietsen of lopen omdat je dan het jachtinstinct van de beer activeert en hij mogelijks achterna komt. Het is reeds bewezen dat beren sneller lopen dan je kan fietsen. (geen persoonlijke ervaring). Je moet rustig wegfietsen. Ik geloof echter dat ik niet zo rustig was maar ja. Ik geraak weg zonder enig probleem. De beer loopt zelfs de struiken in.

Ik wil nu wat verder fietsen om dan ver genoeg van de beer te kamperen. Ik ben nog niet helemaal bekomen als ik weer een beer zie (ca 8km verder). Deze bekijkt me even en blijft dan rustig van het gras en bessen eten. Ik neem een foto en besef nu dat de eerste beer waarschijnlijk een jong en klein exemplaar was maar geen cub meer dus zonder moeder.
Nog geen 2km verder ontmoet ik echter mijn derde zwarte beer. Hij verdwijnt onmiddellijk in de struiken maar ik voel me nu echt niet meer gerust. Er is geen camping in de buurt en zelfs de rustplaats van de HW kan ik niet meer voor het donker bereiken.
Ik kampeer veel op wat mijn pull offs noemt. Kleine onofficiele rustplaatsen langs de weg. Dit kunnen oude wegen van houthakkers zijn enz. Deze worden ook veel gebruikt door de RVs. Na een tijdje zie ik een pull off met RV en vraag of ik naast hem mag kamperen en mijn voedsel (wat beren aantrekt) in zijn RV mag plaatsen. Op zich heeft het koppel er geen problemen mee maar ze hebben ook hier een beer gezien op minder dan 100m. Ik mag van hen zelfs in de RV slapen en ik neem deze uitnodiging graag aan. Ik krijg warm eten en mijn was wordt gedaan.

De volgende ochtend regent het heel fel en ze stellen me voor dat ik even met hen mee ga tot de camping een 50km verder waar ze willen verblijven. Ik doe dit. Deze camping ligt op het kruispunt waar je naar de zalmrivier met beerviewingplatform kunt. Dit is een doodlopende weg en je moet dus terugkomen. Ik kan goed opschieten met deze mensen en uiteindelijk fietsen Tim en ik samen naar dit dorpje. Eigenlijk zijn het 2 dorpjes want Stewart ligt in Canada en Hyder in Alaska maar je kunt Hyder alleen via zee of lucht bereiken vanuit Alaska. Het ligt aan een fjord waar de zalmrivier in uitmond.
Het is een hele fijne rit met zeer mooi landschap hoewel het bewolkt en koud is en soms regent.
We bezoeken het platform en zien 2 beren. De eerste eet een uur lang enkel bessen enz. Er zijn zalmen in de rivier maar hij reageert niet. We zien de zalmen paaien. De tweede beer komt iets later en doet zich te goed aan de zalmen. Hij eet er 4 in zeer korte tijd.
Lyn, de echtgenote van Tim, is ons gevolgd met de auto en mijn fiets wordt op de auto gezet en we rijden terug naar de camping. Onderweg zien we ja nog 2 beren.

Het is nu de bedoeling dat ik volgende dag (zaterdag, 23 augustus) vertrek maar door de regen wordt het een verplichte rustdag. Tim en Lyn zijn zeer religieuze mensen en het is interessant hoe zij denken. Ze hebben ook 2 maal voor Bush gestemd vnl owv de abortus standpunt. Het mag niet wettelijk worden. Ze zijn vroegtijdig gestopt met werken en toeren nu rond met hun RV.
Ook op zondag regent het fel en weer krijg ik een lift. We rijden nu echter al snel het goede weer in en als we smiddags stoppen om te rusten besluit ik om verder te fietsen. Ik kan zo ook een museum met totempalen enz bezoeken. In totaal heb ik 250km met hen gereden en samen met de lift in Alaska heb ik nu 550km weg niet gefietst.
Ik weet waar ze deze nacht zullen verblijven en ja, savonds zie ik hen opnieuw.
De volgende ochtend is er het definitieve afscheid hoewel ik word uitgenodigd om hen te bezoeken in een park in New Mexico waar ze gedurende 3 maanden zullen verblijven.
Het is een streek die ik al wou bezoeken dus het is mogelijk dat ik hen terugzie.
Ondertussen heb ik mijn haar al 4 maanden niet laten knippen en mijn baard is ook al 2 maanden oud. Tim heeft een tondeus en wil dit wel voor me doen. 1 probleempje. Hij is al redelijjk kaal en houdt de rest van zijn haar dan ook heel kort. Het is de enige maat die hij heeft. Ik schat mijn haar achteraf 2mm lang.

De volgende dagen heb ik af en toe regen en soms zon maar blijkbaar genoeg om me te verbranden. Op mijn achterhoofd en door de gaten van mijn pothelm. Het is vrij pijnlijk en om erger te voorkomen steek ik zelfs even een plastiek zak onder mijn helm.
Het weer is nu meestal goed maar er zijn regelmatig stortbuien en tijdens een van hen is er zelfs hagel bij.

ik ontmoet ook nog meerdere fietsers oa Susan en Martijn van Nederland. Het is leuk om nog eens in je eigen taal te spreken. Ze fietsen de hele panamerikaanse HW en gaan ook nog naar Yellowstone. Het is laat op het jaar maar nog doenbaar. Het stelt me wat gerust.

Ik blijf 1 nacht in Prince George omdat het maar een industriestad is waar niets te zien is.

Ik vervolg mijn weg naar de beroemde NP van Jasper en Banff maar dat is voor het volgende verslag.

groeten,

nico

Fairbanks (alaka)-top of the world hw- whitehorse (canada)

2008-09-06T00:47:00.001+02:00

Hello everyone,

Finally i have the time and means to updat my log a little bit.
This report will handle the cycling between Fairbanks-top of the world HW-Dawson city- whitehorse.

I stayed for 3 days in fairbanks. My host Kawa and his friends took me to the fair where we had a good time, looking around and having some turkey. It is quiet a different thing from back home and i was happy to be able to do it. They also showed me around town. Kawa, Usman, Ray thank you very much for doing this.

I also met another member from couchsurfing Michael and he baked a salon for me. I never had a fresh salmon before and it tasted very good. Michael also offered me a ride to Tok. After a little hesitation i accepted it. I was sick and tired of the cold and the rain and i also had a cold. This would give me an extra day of rest and i am also worried about not getting out the north on time for winter.

On tuesday, august 5th, i visited the museum of the North which tells a lot about the way of living up here and also the sad story of the Aleuts. These people lived on the Aleutans, the islands that stretche out from Alaska to the south west into Asia.

2 off these islands were captured by the Japanese in WO2. The people were moved to the mainland and treated very badly. Left in abandend canneries with very little help diseases came and killed more than 10% of them. Even when the threath of the Japanese was gone it took over a year to get them home. There they found there homes destroyed and robbed from their religious object which contains gold. Never receiving a explanation or an apologie till the next generation started law suits in the 70s. It is still a very little known part of american history.

On wednesday morning we were suppose to leave but i wook up feeling very sick and like having a fever. Michael prosponed his departure but late in the afternoon and after having slept several hours i felt better. Michael drove me to Tok where i spend a night on a camping before i left to cycle. Michael, once again thank you very much for doing this for me. We also saw 2 mooses here.

On thursday, i left for a village called Chicken. It is called that way because there is a bird Ptarmigan that lives very much. The first Europeans could not pronounce this name and because the bird looked like a chicken they called the village chicken.
There are only 3 houses and all serve the tourists who come here in great numbers to visit the old goldmines and take the scenic top of the world HW. From here on the road is unpaved till the border. The next day it started to rain and with much effort i could reach a lodge where i was able bo dry and warm up at a woodstoof. In the afternoon i cleared up and i cycled to the border on very steep hill. From here on the fun starts because you are on a mountainridge for 80km with very beautifull sights. That fridayafternoon, august 8th, i had i had sun and everything was looking fantastick.
On saturday however it started to rain. I stayed in my tent till the afternoon when it became a bit better but also i had to leave because my food and water supplies were running out. I have a filter to clean creekwater but on a ridge there are no creeks so that was a problem. I also have emergence food with me but you need water to cook it so there was a problem aswell.
It was mostly so clouded that i didnot see much any more. Sometimes even less than 50m

On the ridge i met a Japanese cyclist i met earlier in Alaska. I am doing a half loop and he does it complete in the opposite direction so that together with the few roads you can take means we meet again.

Officially the road on the canadian side is paved but i only saw 5 km pavement off the 85km HW.
Canadian sense of humour?

I reached the yoothostal in Dawson city which is quiet different. I wants to show you how important energy is and so it has no elektricity. For heating and cooking you have to chop your own wood. I think it is a great idea but when you are coming from the top of the world HW and you are tired, wet and hungry and in the middle of the cooking you notice you have to chop more it kind of sucks.
Dawson city is very touristic with all the staff dressed up like 100 years ago. Sometimes it feels a bit fake but i gives a good impression how it was back then.

From sunday to thursday, august to, i cycled to Whitehorse on the Klondike HW. I get out of the permafrost and saw some other trees than black spruce. I spent a night in a native village which was interesting.

I also saw the consequences of a major forestfire. There were very good signs explaining things. It is a part of natures cycle and now they dont put out a fire unless it threatens a village.

This was it for now. I hope to send my next rapport over the stewart-cassidy HW tomorrow.

greetings,

nico

Alaska -Top of the World HW-Canada

2008-09-05T02:40:00.002+02:00

Dag allemaal,

Eindelijk nog eens een verslagje van mij.

Route : Fairbanks (Alaska)-top of the world highway -Dawson City (Canada)- Whitehorse.

Door omstandigheden is het lang geleden dat ik nog eens heb kunnen mailen maar ik hoop in de komende dagen alles weer aan te vullen.

Mijn vorig verslag was geeindigd in Fairbanks. Ik ben er 3 dagen gebleven en heb er een leuke tijd gehad. Mijn eerste host Kawa van China heeft me met zijn vrienden meegenomen naar de jaarlijkse fair. Een kruising tussen een markt en een kermis. We hebben er kalkoen gegeten enz. Ze hebben me de stad laten zien. Het gekke is dat niemand van hen van Alaska of zelfs maar Noord-Amerika was. Fairbanks is geen mooie of leuke stad maar heeft wel een goed museum.
Museum of the North. Het vertelt veel over Alaska en ook over de Aleoeten.
Dit is de eilandengroep die naar het zuidwesten loopt en tot in Azie reikt. Enkele van deze eilanden zijn tijdens de tweede wereldoorlog aangevallen en veroverd door Japan. Het is het enige grondgebied van de USA dat ooit door een vreemde mogendheid bezet is. Voor de oorlog was er geen weg naar Alaska. Alles ging via de zee of lucht. Na deze aanvallen is de Alaska HW in 9 maanden gebouwd over een afstand van meer dan 3000km. Grotendeels trouwens over Canadees grondgebied.

Een ander gevolg van de aanvallen was dat de inwoners van meerdere eilanden geevacueerd werden om hun te beschermen tegen de Japanners. Soldaten konden dan beter verdedigingswerken bouwen. Deze inwoners waren allen First Nations of Indianen en zijn erg slecht behandeld. Men heeft ze in vervallen en verlaten fabrieken (salmoncanneries) gedumpt en ze dan aan hun lot overgelaten. Gewend aan open toendra op de eilanden en niet aan het dikke regenwoud van de westkust en zonder enig materiaal om hun leven aangenaam te maken zijn er snel ziektes uitgebroken waardoor meer dan 10% is gestorven. Enkelen overlevenden hebben hun verhaal verteld op video. Men laat dan ook zien hoe Duitse krijgsgevangenen werden behandeld. Zij leefden bijna in luxe. Het contrast was zeer scherp. Als de Japanse dreiging voorbij is, duurt het nog een jaar voor ze mogen terugkeren. De administratie had geen tijd voor hem. Enkel een aantal mannen die op zeehonden mogen jagen (alleenrecht van deze first nations) en voor de regering veel geld opbrengen zijn snel terug thuis.
Bij hun thuiskomst vinden ze verwoeste huizen en zijn vele religieuze voorwerpen die goud bevatten gestolen door de Amerikaanse troepen. Nooit is hier voor enige compensatie of excuus voor geweest tot de nieuwe generatie van First Nations eind jaren 70 het voor het gerecht brengt.

Ik ontmoet ook nog Michael een ander lid van couchsurfing die een verse zalm voor me bakt. Heerlijk. Hij vertrekt op woensdag 6 augustus naar de Lower 48 en wilt me wel een stuk meenemen. Na enige aarzeling aanvaard ik dit. Het geeft me een extra rustdag en vooral tijd om over mijn verkoudheid te geraken. Ik doe dit ook omdat ik besef dat het nog een lange weg is en ik redelijk weinig tijd heb om voor de winter uit het noorden te zijn. Hij zal me tot in Tok, 300km verder, brengen. Ik neem hier een andere weg nl de Top of the World highway. Door andere fietsers omschreven als uitzonderlijk mooi maar ook heel zwaar omdat hij niet geasfalteerd is.

Woensdagochtend word ik echter ziek wakker. Ik voel me alsof ik koorts heb. Michael stelt zijn vertrek uit. Ik kan immers zo niet fietsen. Laat in de namiddag en na meerdere uren slapen voel ik me veel beter. We vertrekken en ik zal in Tok (waar ik op de heenweg ook ben geweest) overnachten op een camping zodat ik nog een nacht rust heb. Onderweg zien we nog 2 elanden waarvan een met kalf.

Donderdag fiets ik en ook hier heb ik weer wat pech. De laatste dagen in Fairbanks was het redelijk tot mooi weer maar vandaag heb ik bewolking en ook weer regen. Het zicht is soms beperkt tot 50m. Ik ben hier nog niet op de Top of the World HW maar op de taylor HW.
Na 95km kom ik in een dorpje Chicken genaamd. Het werd door de blanken zo genoemd omdat de Ptarmigan, een vogel, veel voorkomt maar de eerste Europeanen konden dit niet uitspreken en omdat de vogel wat op een kip lijkt hebben ze het maar Chicken genoemd.

Er was me verteld dat hier een winkel is maar het is een souvernirwinkel en ze verkopen geen brood. Het hele dorp bestaat uit dit souvernirwinkeltje, een bar, een cafetaria en 2 RVparkings. Het bestaat enkel omdat er nog veel toeristen komen omdat dit het hart van de oorspronkelijk goldrush is en dit de enige weg is om via de Top of the World HW in Canada te geraken.
Ik wil brood kopen in de cafetaria wat in eerste instantie geweigerd wordt maar als ze zien dat ik met de fiets ben, maken ze een uitzondering voor me.

Vanaf hier is de weg ook officieel ongeasfalteerd tot aan de grens. Ervoor noemen ze de ongeasfalteerde stukken wegenwerken en daar waren er toch enkele van.
Ik fiets naar een camping een 25km verder. Ik krijg nog wat regen te verwerken maar de volgende dag is het nog erger. Na dat ik vertrokken ben, regent het meerdere uren aan een stuk. De weg wordt op sommige plaatsen heel modderig en aangezien ik hier in de bergen ben, is het ook koud. Ik bereik met veel moeite een berglodge waar ik een koffie drink en me kan drogen en opwarmen aan een houtkachel. Elektriciteit en lopend water is er niet. In de winter wonen hier welgeteld 3 mensen. In Chicken zijn dat er een tiental. De enige manier om hier te komen in winter is met een sneeuwscooter. Als die onderweg pech heeft moet je lopen wat de eigenaar al overkomen is.

Gelukkig voor mij klaart het weer op en het wordt zelfs zonnig en warm. Ik ontmoet ik een Nederlands koppel waarvan de man 2 jaar geleden dit stuk heeft befietst. Hij geeft me brood en powerbars omdat hij weet hoe moeilijk het is. Na de lodge of berghut is er een steile helling van meerdere km waar ik door de modder moet en zelfs hard moet zweten door de zon.

Aan de grens begint het het leuke stuk. Je moet 80km fietsen over een bergkam boven de boomgrens waardoor je een uitzonderlijk zicht hebt op het gebergte met de valleien enz. Het is heel mooi. Officieel is het Canadese stuk geasfalteerd maar in totaal vind ik niet meer dan 5km asfalt. Ik kampeer langs de weg wat geen probleem is aangezien de grenspost sluit om 21u en er dus geen verkeer is.
De volgende dag, zaterdag 9 augustus, begint met regen en ik blijf tot in de namiddag in mijn tentje tot het weer wat opklaart. Ik moet ook verder fietsen omdat mijn eten en vooral mijn watervoorraad te klein wordt. Ik heb altijd noodrantsoenen bij me en een filter om water te zuiveren maar hier zit ook het probleem. Op deze bergkam zijn er immers geen beken waarvan ik het water kan filteren. Ik wist dit en had dan ook meerdere flessen water bij me. Helaas was een van de flessen al wat ouder en begint nu te lekken. uitermate goede timing is dat. De noodrantsoenen zijn gedroogde maaltijden die met een halve liter kokend water basisvoeding geven maar zonder water heb je niets.

Ik kan nu ook bijna niets meer zien van het landschap omdat ik meermaals in de mist fiets met een zichtbaarheid van minder dan 50m. Ik ontmoet hier nog wel een Japanse fietser Shu die ik al eens eerder had gezien. Ik maak immers een halve lus door Alaska en hij fietst de lus in de andere richting. Omdat er zo weinig wegen zijn, kom je elkaar dus nog eens tegen.

Ik bereik Dawson City waar ik overnacht in een alternatieve jeugdherberg, (de enige die er is). Men wilt je hier laten zien hoe kostbaar energie is en ze hebben dus geen elektriciteit. Wil je je opwarmen of koken, moet je zelf hout hakken of hopen dat iemand anders voor je de kachel heeft aangestoken. Ik vind het nu een prachtig initiatief maar als je juist van de Top of the World HW komt en hebt afgezien en hongerig en koud bent, vind ik het persoonlijk maar klote als halverwege je eten je opeens merkt dat het hout op is en je moet hout hakken waardoor je water dat bijna kookte natuurlijk weer koud word.
Dawson City leeft nu van de goudmining en van de toeristen en overal zie je het personeel in kostuums van de 19de eeuw lopen. Het is leuk maar geeft ook een kunstmatig effekt. Ook de huizen hebben gevels zoals je in de oude westerns ziet. Ik ben er maar een nacht gebleven.

Van zondag tot donderdag (10-14 augustus) fiets ik van Dawson City naar Whitehorse. Hierdoor kom ik uit het gebied van de permafrost, de eeuwig bevroren grond, met zijn black spruce forest. (een speciale denneboom die aangepast is om hier te kunnen groeien). Ik overnacht nog in een First Nations Village. Door de hoge graad van alcohol en drugsverslaving zijn sommige van deze dorpen droog verklaard dwz er is geen alcohol dus geen cafe of niets. Het is wel een leuke ervaring.

Ook zie ik nog de gevolgen van een zeer grote bosbrand van 10 jaar geleden. Men heeft hier zelfs vele borden met uitleg opgehangen. Dit is zeer interessant want zo zie je hoe langzaam een woud in het noorden hersteld. Ook maken ze duidelijk dat de vele bosbranden (meestal veroorzaakt door bliksem) een deel zijn van de natuurlijke cyclus. Als gevolg blust men de branden niet tenzij ze een dorp ofzo bedreigen.

Dit was het. Mijn volgend verslag hoop ik morgen te plaatsen en dit zal mijn tocht van Whitehorse tot Prince George over de Stewart-Cassidy HW behandelen.

groeten,

nico

english : Anchorage-Denalli-Fairbanks

2008-08-06T09:17:00.002+02:00

Hello everybody,

Total cycling distance so far : 4611km (2900 miles)

Tuesday, 22 july, i left Anchorage in the afternoon after having a very pleasant surprise. My bicycle was in the cycleshop for a routine checkup and i was just killing time when i saw a couple i met a few days earlier. They invited me to a Japanese sushi-restaurant. It was a very good lunch with a good conversation. Jane and Dean, thank for inviting me.

On wednesday things turned for the bad. It starts to rain and it didnit stop for 24 hours. I had no choice than to stay in my tent all day. It was also the first time i had water coming in to my tent. It just came through the floor allthough i have a extra tarp there.

On thursday i had to prepare myself because there was no shop for 150km and i want to do a 3 day hike in Denalli state park. It is the Kesugi ridge trail from where you the best views on the Alaska range. I did buy 6 breads in Wasilla. Outside a soldier ask what i was doing and he gave me an MRE (meal ready to eat). That was very nice of him.

On Friday the wheather is good and i can swim in a lake. After that i start the hike and i have an excellent view on mount Mckinnley and the whole alaska range. Unfornately during the night it changes again and i rains. The next day i decide to not do the whole hike (40km) but go down in the middle. Even the trails are muddy and slippery and i fall several times without any harm.
At the end i get a ride and i can camp underneeth a roof so i am dry for this night.

In the morning i get hot coffee from the visitorcenter. There i also meet a couple from Genk. A village only 30km away from mine and it is nice to talk my own dialect. I left my bicycle and luggage with the camphost but because of the bears you have to put your food in the bearlocker. Somebody searched my bag and stole my biscuits. They also let the locker and my bag open so that some squirrels can go in and eat some of my other food.

On monday, 28 july, i reach Denalli NP. A must see for every tourist in Alaska and there are a lot of people. I doubt a long time to go in because of the price and with bad wheather you dont see a thing and it is raining. I do decide to go in and cycle the 85 mile long unpaved parkroad to wonderlake. Here i dont see a thing. The clouds and rain are very bad. I get water in my tent and so do a lot of others. Some sleepings bags are also wet but not mine. On the parkroad there are only shuttlebuses aloud and some can take a bicycle with them. The first leaves at 6am and many people take it. Dispite all this there is a good atmosphere in the camp. Every one is helping the others and a lot of jokes are told. There are tables with a roof but no walls to protect you for the wind so it is cold. Than we hear there is a landslide and the road is blocked. After an hour everything is cleared. I cycle 30km to the next stop where there are many more buses. Because al my shoes are wet i cycle in my sandals protected by plastic sacks. Very ugly but also very efficient.
Here i do see my first grizzlys and also cariboe.
I also see Uli and Vera. Two female german cyclist i allready met on the kenaipeninsula.

Thinking the wurst is over i cycle to Healy, a village 15 km further. On thursday it doesnot only rain but also i becomes very cold. Only 7 degrees Celsius. It is to cold and i give up. I get a ride back to Denali Park where i can stay with a host from warmshowerslist.
After a hot shower and hot meal i feel much better.

On friday i stays more or less dry. All the rivers are now up and in some places there are floods.
Normally there is wild river rafting but they couldnot do it for the last 3 days and now the guides want to know if you can do it with the guests. They are looking for volunteers to try out and my host arranges i can go on it. It is very nice and we have a lot of fun. On an easy piece we even jump in the river. With dry suits on you dont get wet but i feel the cold coming through after a minute or so. Nate, thank you very much for that.

Saturday starts very nice and i decide to cycle to Fairbanks in 2 days. In the late afternoon i reach the flooted area. (Neenana). Here it rains again and it is cold. The campsite is also flooded and there is nowhere to camp. A guy offers me his cabin and i gladly accept. The cabin has a sauna and it is allready on when i arrive. I probably dont have to tell you i enjoy it very much.
Not only the campsite is flooded but also the hospital which is relocated to the library. Also the church and mean street are blocked. Even the trains cant get through and all the passengers are transported in buses. They do stop here and take pictures of the flood.
They say it is becoming the coldest and wettest summer ever in Alaska.

Well this was the news. I have been in Fairbanks for a few days now and tomorrow i get a ride to Tok. I hope to make up for some lost time and avoid the rain.

From Tok i cycle on the Taylor HW to Chicken, than on the Top of the World HW to Dawson City and Whitehorse.

greetings,

nico

alaska : anchorage-Denalli-Fairbanks

2008-08-05T02:22:00.003+02:00

Dag allemaal,

Mijn route was : Anchorage-Wasilla-Denalli State en National Park-Fairbanks
Totale afstand gefietst : 4611km

Wel op dinsdag, 22 juli, heb ik Anchorage achter mij gelaten maar ik ben op maandag niet naar het museum gegaan. Het slechte weer en de afstand hebben dit belet. Ik ben op maandagavond wel met mijn host naar de cafes geweest. Heb er 2 liveoptredens gezien. Het was een leuke avond.

Dinsdagvoormiddag breng ik mijn fiets nog even naar de fietsenmaker voor een nazicht want de eerste 1000km ben ik niet zeker of er nog eentje is. Terwijl ik mijn tijd wat verdoe in een outdoorshop zie ik een koppel dat ik een paar dagen ervoor ontmoet heb terwijl ik op een fietspad kampeerde. Ze nodigen me uit om te eten en ze trakteren me op een traditioneel japanse sushi maaltijd. Echt lekkere rauwe vis. Het is ook een leuk gesprek. Ik leer heel wat over hoe het leven in Alaska is. Namiddag vertrek ik maar algauw is het weer prijs. Het begint weer te regenen. Dit is een constante in de laatste weken.

Op woensdag regent het de hele dag vrij hard zodat ik noodgedwongen in mijn tentje moet blijven. Een dag duurt zo wel heel lang. Het is ook de eerste keer dat er water in mijn tentje komt. Het sijpelt gewoon door de vloer ook al heb ik een extra footprint eronder liggen.

Donderdag, 24 juli, fiets ik verder. Het is bewolkt met af en toe een buitje. In Wasilla, het laatste groot dorp, doe ik mijn nog inkopen. Ik zal vandaag in totaal 6 broden kopen. Niet om in 1 dag op te eten maar er is een strook van 150km waar er geen winkels zijn. Daar is ook het Denalli State Park waarin ik een 3daagse trekking, de Kesugi Ridge Trail, wil doen. Een man spreekt me aan buiten de winkel. hij blijkt een soldaat te zijn en geeft me nog een soldatenoverlevingspakket (MRE meal ready to eat genoemd) mee. Later op de dag is het vrij goed om te fietsen en ik geniet ervan en profiteer om wat km te doen. Tot op eens een luide knal. Een steen heeft mijn band opengereten. Ik moet binnen- en buitenband weggooien en dit al na 4000km. Het is echt gedaan met mijn geluk met banden. Ik had dit niet verwacht. Normaal gaan de banden langer mee. Ik moet mijn laatste reservebuitenband gebruiken. Ik had er nog 2 bij van Europa maar die die heb ik naar een bekende in Canada gestuurd. Omdat ik een europese maat heb, kan ik niet overal een nieuwe kopen. Als ik mijn geplande route volg, zal het nog een 2500km zijn voor ik een nieuwe vind. Daar zitten ook 3 lange ongeasfalteerde wegen bij.

Vrijdag bereik ik het State Park. Ik hike naar de bergkam vanwaar men een prachtig zicht heeft op de Alaska Range, de hoogstebergketen in Noord-Amerika. Mount Mckinley of ook Mount Denalli genoemd is 23 000feet of dik over 6000m hoog. Deze berg is zo hoog dat men zegt dat hij zijn eigen weer maakt. (hij is tot 1500m hoger dan de bergen rond hem). De vochtige lucht die van de oceaan komt, moet hier stijgen, koelt af en dan wordt dan regen of sneeuw. Als gevolg is deze berg 2 dagen op 3 niet te zien. Ik heb vrijdagavond geluk. Het is helemaal klaar en ik kan de hele Alaskarange zien. Het is echt een indrukwekkend vieuw. Het is zelfs zo goed dat ik even kan zwemmen in een meer.

Tijdens de nacht verandert het weer en het regent de hele zaterdag. Ik word als het ware weggeregent. Men kan hier de bergkam gedurende 40km volgen maar ik besluit om halfweg al naar beneden te gaan. Dit is thv Ermine Hill waar door erosie tgv van regen en wind rare en mooie rotsten zijn gevormd. Het is prachtig maar de koude kan ik er niet lang van genieten. De trails zijn nu allemaal modderig en glibberig. Ik val herhaaldelijk als ik naar beneden ga zonder veel erg weliswaar. Hoewel er niet veel wandelaars zijn, ben ik beslist niet de enige die dit overkomt. De meesten verlaten ook de bergkam.
Beneden krijg ik een lift die me naar een Tourist Informatiecenter brengt waar ik kampeer onder de veranda zodat ik wat droog kan blijven. De volgende ochtend krijg ik warme koffie en chocomelk van het personeel.

Omdat men hier in berengebied is, mag men zijn eten niet onbeheerd achterlaten. Ik heb het mijne in een publieke bearlocker geplaatst en mijn fiets en overig bagage bij de camphost achtergelaten. Dit zijn vrijwilligers die hier de hele zomer blijven. Het zijn zeer vriendelijke en behulpzame mensen. Helaas heeft iemand wel mijn eten in de locker doorzocht en mijn koeken (noodvoorraad) gestolen. Ze hebben ook de locker en mijn tas niet gesloten waardoor de eekhoorns ook aan mijn eten hebben geknabbeld. Gelukkig zonder mijn tas te beschadigen.
Omdat ik een dag vroeger ben teruggekomen, heb ik nog genoeg eten tot de volgende winkel. De camphost geeft me ook nog wat extra mee.
In het infocenter ontmoet ik nog een koppel uit Genk. Het is leuk om nog eens Limburgs te horen.

Zondag, 27 juli, kan ik goed opschieten en bereik bijna Denalli National Park. In de namiddag is het weer zo slecht dat ik naar een jeugdherberg wil maar ik ben niet de enige die dat denkt en hij is dus volzet. Noodgedwongen kampeer ik weer.

Maandag kan ik wat uitdrogen in het infocenter van het park. Hier is een 140km lange weg die enkel door fietsers en shuttle bussen mag genomen worden en dat is de uitdaging natuurlijk. Het is grotendeels ongeasfalteerd. Aan het einde heeft men een prachtig zicht op de Alaska range maar niet met dit weer. Ik twijfel lang om in het park te fietsen. Het is duur en ik denk niet om er veel te zien. Men profiteert hier echt van de toeristen. Dit park wordt door bijna alle toeristen in Alaska bezocht. Een klein brood kost hier 6dollar (4 euro) enz. Ik besluit toch om in het park te fietsen. Het is op deze weg dat ik beslis om naar Fairbanks te gaan om toch maar een reservebuitenband te kopen. Het is te risicovol om het niet te doen. Ook wil ik door het slechte weer wel eens binnen zitten.

Op anderhalve dag ben ik aan het uiteinde waar een meer is. Het is Wonderlake genoemd. De uitleg hiervoor is het wonderlijke uitzicht dat je het hebt als er geen wolken zijn. Ik zie hier helemaal niets. Het is zo betrokken en regent zo hard dat je zelfs de nabije heuvels niet ziet. Onderweg heb ik wel kariboes en mijn eerste grizzly beer gezien.
Woensdag, 30 juli, wil ik terugfietsen maar het blijft regenen. Je kunt hier ook bussen nemen. De eerste vertrekt om 6u smorgens en daar zitten al heel wat mensen op. Ik heb weer water in mijn tent. Vele andere kampeerders hebben hetzelfde probleem en bij sommigen is zelfs de slaapzak nat. Mijn is beschermd door mijn slaapmatje dat uitstekend werkt. Het is ook zeer koud vooral door de harde wind. Er zijn overdekte tafels waar je kunt koken maar er is geen muur om je tegen de wind te beschermen. Ondanks al de ellende of dankzij al dit worden vele grappen verteld en is de sfeer opperbest. Iedereen helpt iedereen. Er is zelfs een canadees gezin met 3 jonge kinderen. Er wordt koffie en soep rondgedeeld door degenen die genoeg hebben enz.
Even later horen we dat er tijdens de nacht landslides zijn geweest waardoor de (enige) weg versperd is. Men zal dit herstellen maar men weet niet hoelang dit duurt. Na een uur is de situatie opgelost. Ik heb ondertussen beslist om een deel terug te fietsen naar een ander infocenter waar je wel kunt schuilen en waar er meerdere bussen komen. Omdat mijn schoenen al enkele dagen nat zijn, heb ik met mijn sandalen zonder kousen gefietst maar dit is nu te koud. Ik krijg gouden raad. Kousen aandoen, dan plastieken zakken en dan je sandalen. Heel primitief en geen zicht maar het werkt wel en ik fiets de nodige 30km naar het infocenter waar ik snel een bus kan nemen naar de parkingang. Tijdens deze rit moeten we stoppen. Een grizzly vindt het gemakkelijker om over de weg te wandelen. We zien hem op een meter rustig voorbij onze bus gaan. Voor de rest is zo een 5u durende busreis maar saai.

Eens aan de inkom regent het niet meer. Ik kook er en droog wat van mijn spullen. Besluit naar het volgende dorp te fietsen (15km) waar ik de hoognodige inkopen kan doen. Ik kampeer echter iets voor het dorp. snachts verandert het weer nogmaals en het blijft regenen. Wat nog erger is, de temperatuur zakt tot 7gr Celsius (max temp om 14u). Ik moet verder want ik heb geen eten meer. In het dorp geef ik het echter op. Ik kan een lid van de fietsorganisatie mailen en dan telefoneren. Hij werkt in het Denalli NP en kan me hosten. Ik krijg ook een lift die me de 15km terugbrengt. Na een hete douch en een warme maaltijd voel ik al veel beter.
Ondertussen is men hier records aan het breken. Men spreekt van de natste en koudste zomer sinds het begin van de metingen.

Vrijdag, 1 augustus, blijf ik hier in het chalet resort en heb zelfs het geluk dat ik mee kan op een wildriver rafting. Door de regen heeft men de laatste dagen niet meer kunnen raften en omdat het vandaag droog is wil men zien of het veilig is. Men zoekt daarom enkele vrijwilligers die als ballast meewillen. Mijn host kent die mensen en dus kan ik mee. We worden in drysuits gestoken en we vertrekken. De rivier is hoog en het gaat snel maar zonder gevaar en we amuseren ons. Op een rustig stuk springen we zelfs in de rivier. Je blijft droog door het pak maar je voelt wel de koude na een minuut ofzo.
Ik heb er zelfs aan gedacht om met de trein naar Fairbanks te gaan maar deze rijden niet meer omdat een rivier buiten haar oevers is getreden en de sporen zijn overstroomd.

Zaterdag is het droog, net zoals vrijdag, en ik fiets verder. Ik kan op 1,5 dag gemakkelijk Fairbanks bereiken. Savonds kom ik in het gebied met de overstroming. De kamping is niet meer te bereiken en het regent ook weer. Een man stelt me voor om in zijn cabin te overnachten. De cabin heeft ook een sauna die hij voor me heeft opgestart. Ik moet waarschijnlijk niet zeggen dat ik hier goed van genoten. Deze man is trouwens een exmarinier die in Vietnam gevochten heeft en zijn zoon is nu voor de tweede maal in Irak. Het is een boeiend gesprek.

Zondag bereik ik Fairbanks maar heb nog een minder leuke ervaring. Ik ben licht verkouden nu (niet al te raar met dat weer) maar als ik mijn neus snuit let ik even niet op en rij tegen de railing. Ik kan mijn gelukkig mijn evenwicht snel herstellen en val niet maar een van mijn tassen heeft nu een snede en is dus niet meer waterdicht. Niemand kan het herstellen en ik gebruik mijn tentrepairkit. Dit wordt me ook aangeraden door de outdoorshop. Ze vertellen me ook dat als mijn tent helemaal droog is ze waarschijnlijk geen water meer zal doorlaten. Ze is gewoon oververzadigd. Voor alle veiligheid koop ik toch een tweede grondzeil en ben benieuwd wat de volgende dagen zal brengen.

De route is nu Fairbanks-Deltta Junction-Tok-Chicken-Dawson city-Whitehorse in Canada.

Dit was het voor deze keer.

groeten,

nico

alaska : prince rupert-haines-kenaipeninsula-anchorage

2008-07-22T02:12:00.002+02:00

Hello everybody,

In a minute i ll give a report of the next part of my travels but first i want to thank everybody who has given a answer, an advice, ask a question or anything else. It is nice to now that somebody is reading this.

Prince Rupert-Haines-Haines Junction-Tok-Valdez-ferry to Whittier-Rv to Seward-Anchorage.

Total biking distance : 3715km (2300miles)

On tuesday, july 1, i left Prince Rupert on a ferry towards Haines but first i celebrated Canadaday. I met the mayor, had some free cake and enjoyed some performances.
On the ferry i met Isabelle a friend of my host Michael and also a cyclist. We had a good conversation but she left at the next harbor.

The scenery on the inlandpassage is wonderfull and i saw a lot of whales. It was very impressing and also the reason why i took this way of travelling.
I also met an american couple, Joelle and Walter, who are cycling toward Anchorage and will follouw the same road as me. They ride on a "tandem". Sorry i dont know the english word for it but they ride on the same bicycle so with two on ome bike. This makes them faster than me when it is flat or downhill but a lot slower uphill. On Friday we will pass several times which is a lot of fun.
In the evening as i am setting up my tent they arrive. They wanted to camp on a campingsite but that was closed because a bear killed a moose calf and eats a whole week from it. It is to dangerous to camp there. Joelle is very scared of bears and want to cycle on but the next camping is to far. After they put up their tent a guy they met earlier comes to pick them up and bring them to the camping. I stay.
That night around 1am somebody (a passing driver) wakes me up and tells me that there is a bear 400m away from me. I make some noise and look around but never see a bear.
The next day i cycle to Haines Junction near the Kluane NP but first i make a small hike to a lake where i see a porcupine. My first.
I also meet Anna. She is from the Netherlands and for the first time in weeks i speak my motherlanguage. She and her boyfriend Alister (Australia) cycle the whole panamerican HW from Predhoe Bay (norhtalaska) to Ushuia. (the most southern point of SouthAmerica). They will be on the road for 2 years.

In Kluane NP i make a three day hike along the Alsek River which is very beautifull. It is the reminder of an ancient glacier with glacierlakes. I have to do my first creekcrossing and i am a whole day without people and without the noice of civalication. I like it.

The next 6 days i bike very hard to make to a ferry in Valdez. I cycle 880km with a headwind. There is a lot of roadconstruction going on between the border and Tok. I have no bad luck but Joelle and Walter do. They damage all their tyres and take a bus to Anchorage from Tok. They have to wait there for 2 days and that is way i meet them again.
I meet also the Vogel family from southern USA but with roots in the Netherlands. The two boys want to be the youngest ever to cycle the panamerican HW. They plan to be on the road for 2,5 years. Their website is www.familyonbikes.com

I make on time to the ferry and that means i have the possibility to cycle on the kenaipeninsula.
There is one problem : after Whittier there is a tunnel where you are not allowed to cycle. On the ferry i meet a couple from Schwitzerland, Barbara and Marcus, who are willing to take me with them on their rented RV. We get along and we go together to Seward. On tuesday we also do some seekayaking together. After that we say goodbye. They have to go to Anchorage to return the RV and than they fly to San Francisco for another week of holiday. That will be the end of their honeymoon.

On wednesday the wheather turns bad and i cant do a hike along the exitglacier. On thursday it is a bit better and i make the hike. I spend several hours walking on snow before i reach the Harding icefields. This is one of the biggest icefields in the world accept for those on the north and south pole. It is magnificent although there are some clouds who block the sight.

I forgot to say that on the ferry through Prince William Sound (a bay known for its wild life) i see a lot of whales, sea lions, birds and a calving glacier. I am very happy i took this way to Anchorage.

When i start cycling again thursday late afternoon it start raining again and i get very sooked. I continous for 24 hours. This is anohter reason that i dont see to much of the Kenaipeninsula. The Seward HW is a part of the official scenic Byways. It is very sad but what can you do?

Friday and Saturday i cycle to Anchorage alongside the turnagain arm, named so by the famous captain James Cook. It is fantastic.

Tomorrow i leave (if the wheather permits me) to cycle to the Denalli State and NP and do some hiking there.

This was everything for now,

many greetings,

nico

alaska : haines - anchorage

2008-07-21T01:56:00.002+02:00

Dag allemaal,

Eindelijk nog eens een update van mijn weblog maar eerst wil ik iedereen bedanken voor de reacties, aanmoedigingen, tips en informatie van de laatste weken. Het doet deugd als je merkt dat je berichten gelezen worden.

Alaska : Haines-Haines Junction (Canada)-Tok (Alaska)-Valdez en met ferry naar Whittier, met RV naar Seward-Anchorage

Totale afstand gefietst : 3715km

Wel, het is even geleden maar op dinsdag, 1 juli, was ik in Prince Rupert. Het is Canadaday, de nationale feestdag, en samen met mijn gastheer en zijn vriend gaan we naar de festiviteiten. Er zijn wat speeches, gratis taart en ik ontmoet de burgemeester. Hij heeft tijd voor een kort gesprekje maar het is dan ook verkiezingsjaar hier.
In namiddag vertrek ik met de ferry naar Haines (Alaska). Tijdens de inscheping ontmoet ik Isabelle, een vriendin van mijn gastheer, en ook een fietster. Ze fietst nu maar voor een 5tal dagen en ze gaat van boord in de eerste haven.
Ik ontmoet ook nog een Amerikaans koppel Joelle en Walter (heb hen ook al gezien op de andere ferry) en nu blijkt dat ze in dezelfde haven afstappen als mij. Ze hebben zich bedacht. Dit komt omdat enkele lokale fietsers hen overtuigen dat deze weg zeer mooi is. Het is ook een officiele scenic byway.
Maar eerst nog de ferry. Hij vaart idd door fantastisch landschap deel van het Tongue Nationale Forrest. Er is zelfs een ranger aan boord die regelmatig uitleg geeft. Ik zie ca 15 walvissen op deze tocht.

Als we in Haines zijn, vertrek ik apart van Walter en Joelle. Ze fietsen met een tandem en zijn bergaf en vlak veel sneller dan mij maar bergop enorm veel trager. Gedurende de dag zullen we herhaaldelijk haasje over spelen wat natuurlijk heel leuk is.
savonds als ik wil wild kamperen op een uitkijkpunt komen ze aangefietst. De camping ongeveer een 1,5 km terug is immers gesloten. Hier heeft een beer een elandkalf gedood en het duurt een week of zo voor hij het helemaal heeft opgegeten. In die tijd is het risico te groot dat je toevallig tussen hem en zijn prooi komt wat onmiddellijk een aanval tot gevolg heeft. Joelle heeft een panische angst voor beren. Ze wil naar de volgende camping maar die is 40km ver. Ze beslissen om ook hier te kamperen. Ik heb immers beerspray bij me. We hebben dit niet. Een uurtje later komt echter een toerist waar ze op de camping mee gesproken hebben hun halen in zijn camionetje. Hij had gezien hoeveel schrik Joelle had. Ik blijf dus alleen achter. snachts om 0u30 word ik wakker gemaakt door een vrouw. Ze rijdt voorbij in haar auto maar ziet een beer op 400m van mijn tent en verwittigt me. Ik maak wat lawaai. Herhaal dit een 10 minuten later. Dit is de beste manier om beren op afstand te houden. Ik kijk rond maar zie geen beren. Na een half uur ga ik terug slapen.

Als ik de volgende dag (vrijdag 4 juli) fiets, zie ik een zwarte beer een 10m van de weg af. Hij is rusting gras aan het eten en laat zich door mij niet storen. Ik doe vandaag ook nog een kleine hike naar een meer waar ik mijn eerste stekelvarken zie.
Als ik bijna in Haines Junction ben, ontmoet ik Anna en Alister. Ik word voor het eerst in weken in het Nederlands begroet. Ze hebben Joelle en Walter ontmoet en via hen weten ze wie ik ben. Anna is van Nerderland. Alister van Australie. Ze willen de Panamerikaanse Highway befietsen. Dit is van Noord-Alaska tot in Ushuia, het meest zuidelijk puntje van Zuid-Amerika. Ze hebben hiervoor 2 jaar. Tja, ik ben dus nog maar een beginner geloof ik. Hun website is www.thefuegoproject.com

Haines Junction ligt aan het Kluane NP. Ik doe hier een driedaagse trektocht langs de Alsek rivier. Een overblijfsel van een gletscher. Ik zie ook nog vele resten van de gletscher meren. Het is prachtig. Het regent wel en daardoor zijn de beken gezwollen. Ik moet hier voor de eerste keer door een beek waden omdat ik er niet kan over springen. Mijn eerste creekcrossing. Ik wou eerst ook een andere tocht maken maar daar waren nog meer creeks en hoger en men heeft me dit afgeraden. Het is ook de eerste keer dat ik een volledige dag niemand zie en ik hoor er zelfs geen autos. Heel leuk. Men moet hier ook een bearcannister gebruiken. Een plastieken doos waar je je eten en alles wat ruikt insteekt. Het is zo gemaakt dat een beer het niet open krijgt.
Men doet dit om te vermijden dat een beer je kampplaats binnenkomt terzijl hij de geur van je eten volgt. Een beer heeft een fantastisch reukvermogen. Zo vindt hij zijn eten.
Hoewel er hier een rivier is en vele zijbeekjes is het toch een semidessert gebied. Dit komt door de rotsachtige ondergrond nagelaten door de gletscher. Het is hier dus of semidessert of moerassig. Een tussenweg kennen ze niet.

Ik ben in Haines Junction de gast van Rita en Walter, 2 ingeweken Duitsers. Stephanie huurt er een kamer. Ze is van Zwitserland en heeft hier haar eigen bedrijfje voor het gidsen van toeristen in Alaska en Yukomterritory. Rita kookt voor ons de groenten en ook aardappelen die ze in haar eigen tuintje teelt. Extreem lekker.

Dinsdag, 8 juli, fiets ik weer verder. Ik moet een ferry halen in Valdez en uiteindelijk fiets ik 880km in 6 dagen. Ik heb bijna altijd tegenwind en dit frustreert me geweldig. Ik had het niet verwacht omdat ik rond een gebergte moet fietsen dus eerst NW en dan ZW ga. Ik hoopte op dit tweede deel rugwind te hebben. Dit gebeurd niet omdat ik nu richting zee ; de fantastische Prince Willam Sound fiets. De wind van de Pacific is natuurlijk sterker dan een landbriesje.
Het keerpunt ligt in Tok. Dat is na 2,5 dag. Eerst ontmoet ik nog een Zwitsers koppel die deze reis maken owv hun gouden huwelijk. Na een leuk gesprek in het Duits verwennen ze me met broodjes, bier en smorgens een warme tas koffie. Het weer is maar fris met af en toe regen en dan kun je dat wel gebruiken.
Dit is de Alaska highway en er zijn vele fietsers hier. Ook de familie Vogel. Ze doen ook de panamerikaanse HW. Het is een koppel uit US met routs in Nederland. Hun twee zoontjeswillen de jongste fietsers zijn die ooit dit gedaan hebben.
Hun website is www.familyonbikes.com

150 km lang zijn er heel veel wegenwerken bezig. 1x mag ik niet door en moet met fiets en bagage op de pilotcar. Dit is de auto die het verkeer afwisselend van beide kanten veilig voorbij de werken brengt. In Tok zie ik enkele bekende terug. Het zijn Joelle en Walter. Ze hebben meerdere lekke banden gehad en al hun buitenbanden zijn beschadigd door de werken. Ze nemen hier de bus naar Anchorage. Ze hebben er 2 dagen op moeten wachten en daardoor heb ik hun ingehaald. Ze zullen daarna op het Kenaipeninsula fietsen. Een zeer mooi schiereiland ten ZW van Anchorage. Zelf heb ik geen enkele lekke band of andere stukken gehad. Hout vasthouden dus maar.

Als ik op tijd in Valdez geraak voor de ferry naar Whittier fiets ik ook naar dit schiereiland en inderdaad ik haal het. De ferry vertrekt op maandag, 14 juli om 8u smorgens.
Op zondagavond spreekt Andy me aan. Een zwitser die ook al enkele fietsvakanties heeft gemaakt maar nu hier is voor een conferentie en vakantie. Na mijn pizza spelen we samen een paar spelletjes pool met andere bekende van hem. Hij neemt dezelfde ferry als ik.

Ik neem deze ferry door de Prince William Sound omdat dit bekend is voor zijn wildlife en ja, ik zie veel zeeleeuwen, vogels, een paar walvissen maar geen orkas. Ook een gletscher die elk jaar 1 miljoen kubieke meter ijs in zee stort hoort erbij en ijs drijft er.
Na Whittier is er echter een probleem. Er is een tunnel waar fietsers niet door kunnen. Het is een 1 rijvaktunnel. De autos mogen van elke zijde maar 15 minuten in de tunnel rijden en ze rijden dan ook nog over de spoorweg. Ja, de trein gebruikt ook dit rijvak.
Andy stelt me voor aan een Zwitsers koppel Barbara en Marcus die hier een huwelijksreis hebben en met een gehuurde RV reizen. Zij nemen me mee door de tunnel en uiteindelijk brengen ze me naar Seward. Een zeer toeristisch dorpje aan het einde van het eiland. Je moet er over dezelfde weg heen en terug rijden vandaar dat ik het niet erg vindt om te liften. Ik neem hier ook een rustdag en ga samen met hen kayakken op de zee. We zien er enkele zeeotters.

Woensdag wil ik hiken langs de exitgletscher maar door slecht weer kan ik alleen beneden wat wandelen. Op donderdag is het iets beter en wandel ik naar boven waar de gletscher ontstaat uit de Hardingicefields. In totaal ontspringen er hier zo wat 15 gletschers van dit ijsveld. Het is dan ook een van de grootste in de wereld buiten de poolgebieden. Hier kan ik ook nog eens echt Vlaams praten met een gezin uit Brugge.

Ik heb een afspraak om zaterdag in Anchorage te zijn en fiets dan verder in de late namiddag maar ik word er helemaal weggeregend. Door en doornat kampeer ik. Mijn tent opstellen met verkleumde handen is niet gemakkelijk maar eens in mijn warme slaapzak komt alles goed. Ik moet hier echter blijven tot vrijdagnamiddag omdat het nonstop regent.
Als ik besluit verder te fietsen klaart het op en ik kan wat bekomen.
Ik heb nu wel een mooi dorpje niet kunnen bezoeken. Vrijdagnamiddag en zaterdagvoormiddag fiets ik langs een zeeinham die Turnagain arm heet. (wederom draaien). Hij is zo genoemd door de legendarische ontdekkingsreiziger James Cook die hier de NW passage zocht. Hij moest voor deze zeeinham voor de zoveelste keer omdraaien vandaar de naam. Uiteindelijk is de NWpassage 20j later door iemand anders ontdekt.

Morgen maandag ga ik een museum bezoeken. De geschiedenis van de First Nations in Alaska.
Overmorgen hoop ik te vertrekken naar Denali State en National Park waar ik ook zal hiken.
Daarna de Denali HW. Dit is nieuw. Was oorspronkelijk niet de bedoeling maar het moet een wondermooie weg zijn. Hierdoor zal ik niet naar Fairbanks gaan maar via de Delta Junction en Tok naar de Top of the World HW

Ik heb nog wel enkele vraagjes :
Is de regering nu niet of wel gevallen over BHV? Is Tom Boonen echt geschortst owv doping?
Ander nieuws is ook altijd welkom.

groeten,

nico

english : Canada : Victoria-Prince Rupert

2008-07-01T03:29:00.002+02:00

Hello everybody,

Time again for some news.
Canada : Victoria-Port Hardy (vancouverisland)-Prince Rupert.
Total cycling distance : 2231km

Last time i wrote that i wanted to leave on monday but when i leave i notice that a spoke is broken. I go to a cycle shop and they repair it in an hour. When i go to pick up my cycle they tell me that they have damaged the rim and need the whole day to fix it. I am not to happy with it but have no choice. I spend my day in the National Britsh Columbia Museum which is excellent and cheap in comparising with the museum in Belgium. I also folluw a tour. The guide is still new and very enthousiastic. Allthough he cant answer every question it is very good. It last also a 30min longer than it is ment to be.
Again there are problems with my bike. My rim has an European standard and they have trouble to replace it. Now they tell me it will be ready on tuesday morning. That it is.

Now i am leaving on tuesday. Because i have a ferry to catch in Port Hardy which is 450km north i cant go to the west coast of Vancouverisland as planned.
On tuesday evening i reach Nanaimo. Here i ll stay with Barbara. I try to meet as many local people as i can and i do that through some travelsites. The principle is hospitality from both sides. Which means i ll host other members at my home when they travel and i can stay with others members when i travel. These sites are www.hospitalityclub.org , www.couchsurfing.com and www.warmshowers.org this last one is only for cyclist and is very small. If i go to hostels, hotels or camoingsites i will only meet other tourist. Now i meet the local people and learn much more about a country, its people and the mentality of it and the way people live.
I have met very special and interesting people on this way and Barbara is no exception. She is well travelled, has an interesting look on the world and not to forget is a great cook.
Barbara, i really enjoyed are talks and eveningstrawl and not to forget your delicious cooking. Thank you for all that.

I have also been very lucky to meet some cyclist on the ferry from Port Angeles to Victoria. They told me i could take some smaller roads to avoid the main islandhighway and there is also the old highway next to the coast. Thanks to this i cycle with less traffic and a lot of miles along side the coast with some beautifull sights.
On wednesday evening when i am looking on the maps where i can camp a guy spots me and ask if i am lost. I am not but he alows me to camp in his garden. He also let me shower and gives me a great breakfast. Thank you very much, Glenn. For this and for the advice where the shops are north of Campbell River in that remote area.

Unfortunally, on thursday the wheather changes and it stays cloudy all day. Sometimes it rains, sometimes i dont know what it does because the humidity is so high i cant tell. This is also the day i have my second flat tyre this trip.
Friday start with rain but it clears up fast and it turns out to be a great sunny day. I have time to visit Telegraph Cove. A little village that excist because they needed a very good and fast way to communicate with the west coast. In WO2 people thaught that the westcoast was under treat of the Japanese army. The special thing about this village is that all the older houses are build on stelts (i hope you understand my english, if not just ask me) because there was no place to build on the ground in that bay. It was very nice.

On my way to Telegraph Cove i can watch how a black bear is eating from the berries along side the road.
In Port Mcneill i am eating and enjoying the vieuw when Chuck and Elaine talk to me. They did also some cycling trip. They invite me to their home. Chuck is from the Netherlands. He moved when he was 2 years old but still speaks some Dutch which is my native language. He is also a retired policeman and worked on the Stewart-Cassidy highway which i want to cycle on when i turn south. He gives me some good advice.
Elaine is a nurse just like me and she explains how the local hospital works. It is quiet different from home. We have separed departments for emergency patients, pregnant women in labor, heartdiseases, cancer and so on. Here they have to do everthing. But in Belgium we have more patients for each nurse. (allmost twice as much).
They make also excellent pancakes. I also love the vieuw from their home.
Chuck (sorry i forget your Dutch name) and Elaine, thank you very much for your hospitality and i hope you send me the way how i can make so wonderfull pancakes.

On sunday i ll take the ferry to Prince Rupert. This is the south part of the inlandpassage. This passage is famous for its vieuws off landscape and wildlife especially for whales.
The first 2 hours we see nothing because off the fog but after that it is great. I see three whales and i meet 3 other cyclist. One is from Seattle and he cycled a lot in the mountains and the NP. He gives me very good advice.
This part is not even the most interesting part. So i am really looking forward to the next part.

Tomorrow, tuesday, i take the ferry to Haines where i arrive on thursday. Than i cycle to Haines Junction where i ll try to visit Kluane NP and do some hiking.

This was all for now,

greetings,

nico

2de deel van verslag

2008-07-01T02:53:00.002+02:00

Dag allemaal,

Ik heb even mijn verslag moeten onderbreken. Normaal ga ik naar de bibliotheek om dit te doen maar die is gesloten ivm Canadaday. Ik mag nu de computer gebruiken in de touristinformatie. Normaal is dit maar voor 15min maar ik mag langer als ik snel plaats maak voor andere toeristen indien nodig dus...

Vrijdag heb ik dus Telegrahp Cove bezocht.
Zaterdag was het een zeer rustige dag. Ik moest enkel 50km fietsen om de ferry te bereiken. Ik verken dus Port Mcniel en blijf lang met Chuck praten op zijn veranda met ja alweer uitzicht op de zee. Ik moet wel zeggen dat dat op een eiland natuurlijk niet zo moeilijk is maar ik ben dat niet gewend en het is alweer een zonnige dag.

Zondag vertrekt de ferry om 7u30 smorgens maar men verwacht dat je er 2u op voorhand bent. Het blijkt dat de ferry maar 1 ipv 2 openingen heeft waardoor de autos, trucks, mobilhomes enz kunnen binnenrijden. De autos moeten draaien in de ferry en de anderen moeten achteruit binnenrijden. Voor de trucks is dat zo geen probleem want dat zijn profs maar sommigen huren de mobilhomes enkel voor deze vakantie en die hebben wat meer moeilijkheden.
Ik denk echter dat men geen 2u nodig heeft om een fiets te plaatsen en dus slaap een uur langer en arriveer pas een uurtje op voorhand. Ik heb maar 5minuten nodig want ik mag de autos voorbijsteken dus eigenlijk ben ik nog te vroeg.
Deze ferry brengt me naar Prince Rupert vanwaar ik een andere ferry neem naar Haines in Alaska. Deze route is bekend als de Inlandpassage omdat men voortdurend tussen eilanden vaart en daar hele mooie landschappen ziet en deze route wordt ook veel gebruikt door walvissen, orkas enz om te eten van de zalm die terugkomt om te paaien. Het is nog wat vroeg op het jaar maar toch zien we een drietal walvissen op een 150 a 200m van het ship. Helaas kan ik geen fotos nemen. Het gaat te snel. Orkas zien we niet.
Ik ben nu in Prince Rupert en neem morgen de tweede ferry en vooral dit stuk zou prachtig zijn dus ik kijk er echt naar uit. Helaas kan het weer een spelbreker zijn want dit stuk van Canada krijgt het meeste regen van het land. Gemiddeld genomen regent het 220 dagen in Prince Rupert. De eerste 2 uren van de tocht zagen we idd niets door de mist maar daarna was het prachtig. Ook vandaag is het fantastisch weer. Op de boot ontmoet ik nog 3 andere fietsers. Sam is er een van. Hij woont iets ten zuiden van Seattle en heeft al veel in de bergen en de NP gefietst en het is dus een leuk gesprek met veel tips. De anderen zijn een koppel die elke 2j ofzo verhuist en zo heel de wereld willen bereizen. Ze woonden al in meerdere plaatsen in het verre oosten (china, india, nieuwzeeland,...) en momenteel in Rio de Janeiro. Afrika is de volgende bestemming indien mogelijk. Ze zullen ook de ferry naar Alaska nemen maar een haven verder afstappen dan mij.

Donderdag ochtend om 5u30 zal ik Haines (Alaska) zijn waarna ik naar Haines Junction fiets een 250km naar het noorden maar dit is alweer Canada. Alaska heeft een lange smalle strook naar het zuiden toe. In Haines Junction hoop ik het Kluane NP te bezoeken en er een paar dagen te hiken.

Dit was het voor deze keer.

groeten,

nico

Canada : Victoria-Prince Rupert

2008-07-01T01:09:00.002+02:00

Dag allemaal,

Canada : van Victoria over Port Hardy (vancouverisland) naar Prince Rupert
Totale afstand gefietst : 2231km

Wel, het is maar een week geleden dat ik mijn weblog heb aangevuld maar er is weer vanalles gebeurd.

Eerst wou ik op maandagmiddag vertrekken maar smorgen merk ik dat mijn wiel paraplu is. Er blijkt een spaak over te zijn. Ik ga naar de fietsenwinkel en men zegt dat het in een uurtje zal gereapeerd zijn. Een uur later blijkt echter dat ze tijdens het afhalen van de band mijn velg hebben beschadigd. Het zal nu tot savonds duren eer het gemaakt is. Vlak voor sluitingstijd wil ik mijn fiets ophalen maar.... Mijn fiets heeft uiteraard Europese (belgische) materiaal en de velg is afwijkend van de Amerikaanse dus heeft men moeten zoeken naar een goede velg. Dit heeft lang geduurd. (men heeft ze uiteindelijk in een andere winkel gekocht). Nu zal mijn fiets dinsdagochtend in orde zijn. Dit betekent een dag uitstel wat gelukkig niet betekent dat ik mijn ferry zal missen. Ik had een dag over en wou die gebruiken om de westkust van Vancouverisland eens te zien waar het echte regenwoud is.
Ik merk wel dat de mechanieker die eerst aan mijn fiets werkte nog weinig ervaring heeft dus ik vermoed dat dat ook wel meespeeld. Het is ook de enige vrouwelijke mechanieker in Victoria maar hier bedoel ik niets negatiefs mee. Ze maakt er op het einde nog een grapje over.

Wat betreft mijn fiets heb ik al wat meegemaakt. Het is al begonnen voor mijn vertrek. Sommigen zullen zich herinneren dat ik op vorige reizen en bij mijn oude fiets regelmatig een breuk had aan mijn tasdragers. Dus deze maal wou ik de beste. Deze zijn van het merk Tubus. Mijn fietsenmaker maakt een afspraak maar deze wordt 3 a 4 keer uitgesteld door de vertegenwoordiger van de maatschappij (nederlands). Dan belooft men die per post op te sturen maar men zend de verkeerde drager voor mijn voorwiel. Bij het plaatsen van de achterste is, breekt een vijs dus geen dragers. Men belooft ze opnieuw op te sturen maar men stuurt er maar een op. Weer uitstel. Nog een week later heb ik eindelijk de juiste.
Hierdoor moet ik echter mijn verlengd testweekendje herhaaldelijk uitstellen en als ik eindelijk kan gaan is het maar een week voor vertrek en iets meer dan 2 dagen. Omdat ik dit slechts 1 dag op voorhand weet, kan ik enkele vrienden niet bezoeken zoals ik beloofd had. Hier blijkt ook dat het sluitingsstuk van mijn voortas versleten is want die lost herhaaldelijk. Ik besluit nieuwe te kopen in Canada.
In Vancouver passen de tassen niet op mijn dragen maar als men die anders installeert zal het wel lukken. Ik ga akkoord.
Ca een week later heb ik mijn eerste lekke band en nu blijkt dat men door mijn drager anders te installeren deze voor het sluitstuk van mijn wiel heeft gezet. Nu moet ik dus eerst mijn drager losmaken en kan dan pas mijn band vervangen. Dit is bij mijn voorwiel.

Donderdag merk ik dat ik opnieuw een lekke band deze maal van achter. Ik vervang hem. Nu hoop ik er vanaf te zijn want op vorige reizen had ik weinig of geen lekke banden. Ik heb nu de binnenbanden vervangen door mijn vorig merk. Helaas heb ik vrijdag al opnieuw een lekke band. Weer vanachter. Ik begin nu te denken dat er misschien een spaak door de velg steekt of dat er een stukje glas ofzo verborgen in mijn band zit. Na grondige controle vind ik niets en ik plak mijn banden. Dit heb ik deze voormiddag (maandag) gedaan. Als ik klaar ben. merk ik opeens dat mijn versnellingen niet meer functioneren. Na enige inspectie zie ik dat de kabel al half over is. Ik ga weer naar de fietsenmaker. Eerst zegt men dat ze geen tijd hebben maar omdat ik morgen een ferry moet nemen die maar 1x per week gaat, repareert men die wel.
Morgen is het ook Canada-day. Het is de nationale feestdag hier.
Zo dat was het verhaal van mijn fiets en ik hoop nu echt dat er geen vervolg op komt.

Wat mijn reis betreft, is er beter nieuws.
Ik probeer in de steden zoveel mogelijk bij leden van enkele reizigersorganisaties te verblijven. Dit zijn meestal interessante mensen. Het principe is gebaseerd op wederzijdse gastvrijheid. Je ontvangt leden die op reis zijn en je kunt bij andere leden verblijven als je zelf aan het reizen bent. Zo ontmoet je ook heel veel lokale mensen terwijl je in hotels, jeugdherbergen en campings alleen andere toeristen ontmoet. Deze organisaties zijn : www.hospitalityclub.org www.couchsurfing.com en www.warmshowers.org (deze laatste is alleen voor fietsers).
Ik heb al enkele heel leuke ervaringen ermee.
Ik ben echter enkele dagen later dan verwacht in Victoria en daardoor kan mijn gastgezin me niet meer helpen. Ik sta dus in Victoria op zoek naar de jeugdherberg als ik aangesproken wordt. Het is Adam die heel geinteresseerd is in fietsen. Hij nodigt me uit om in zijn huis te verblijven. Het blijkt dat hij een professionele roeier is die in het nationale team van Canada zit. Hij roeit de kayak met 8 roeiers. Vorig jaar zijn ze wereldkampioen geworden en nu traint hij voor de Olympische Spelen in Peking. Hij was er ook bij in Athene waar ze vijfde werden door om een kwetsuur van een van de andere roeiers. Dit is nog niet alles. Hij woont op Fishermanswarf. Dit is de wijk van floathomes. 20 huizen die drijven op het water in de haven. Ze zijn een toeristische bezienswaardigheid. Het schommelt soms een beetje vooral als er een wat groter schip voorbij komt maar het is heerlijk om er te slapen. Gelukkig heeft hij ook geen moeite dat ik een dag langer blijf door mijn problemen met de fiets. Ik zie nu hoe een prof zich voorbereidt op een wedstrijd. Hij maakt eten voor mij en milkshakes met vitamine enz. Ook mag ik proeven van krachtvoeding. Het is allemaal heel interessant.
Zaterdagavond gaan we iets eten in lokaal cafetaria waar er live music is. Country and western met een bluesinvloed. Geweldig.
Op zondag gaat hij vroeg slapen en ik ga naar de Irish Pub waar een groep Ierse Gaelic muziek speelt. Ook al weer geweldig.
Op maandag maak ik van de nood een deugd en bezoek het nationale British Columbia museum.
Het is extreem goed, goedkoop en je krijgt er een 2u durende rondleiding erbij. Mijn gids is nieuw en heel enthousiast. Hij kan niet op alle vragen antwoorden maar vertelt veel en de tour duurt een half uur langer zonder vervelend te zijn.
Dit weekend was het weer ook heel goed met dus zeer veel volk in het centrum met veel straatartiesten, optredens en indiaanse carvers. Zij maken de typische indianenversieringen zoals kleine totempalen. Van de grote heb ik enkele originele in de musea gezien en namaam zie je in de straten.

Dinsdag kan ik dan vertrekken. Dankzij goede info van enkele fietsers die ik op de ferry van Port Angeles naar Victoria ontmoette, vind ik zeer rustige wegen die regelmatig langs de oceaan leiden met prachtige uitzichten.
Dinsdagavond verblijf ik bij Barbara. Ook een lid van couchsurfing en een vriendin van mijn gastheer in Vancouver. Het wordt een heel leuk gesprek met een avondwandeling in de haven en met homemade eten en muffins. Barbara heeft een huis met veranda met uitzicht op de Pacific Ocean. Heel leuk.

Woensdag fiets ik heel veel langs de kust over de minder drukke oude highway. Men heeft een nieuwe gebouwd inlands waar het verkeer langs moet. Savonds als ik een kampplaats zoek, komt een buurtbewoner vragen of ik verdwaald ben. Het eindigt dat ik mag kamperen in zijn tuin met jawl, uitzicht op de oceaan.

Donderdag is de mindere dag die begint met regen. Het blijft de hele dag mistig, soms regen, soms fieselregen en soms weet je gewoon niet wat het doet omdat het zo vochtig is. Ik ben hier immers nog altijd in de buurt van het regenwoud. Dit is ook de dag van de lekke band die ik in de regen moet vervangen.

Vrijdag, 27 juni, begint ook regenachtig maar na 1,5u klaart het op en het wordt zonnig en warm. Ik ben hier in een afgelegen streek. Tussen elk dorp is minimaal 50km en deze dorpen bestaan maar uit enkele huizen. Ik ben savonds in Port McNiell. Ik eet er wat op een bank in een park als Chuck en Elaine voorbijkomen. Chuck is afkomstig van Nederland (verhuist toen hij 2 jaar was) en ik mag bij hen blijven. Hij is een gepensioneerd politieman die gewerkt heeft in de streek die waar ik nog moet doorfietsen en hij geeft me ook veel goede info. In Canada heeft men een ander beleid. Hier vindt men dat een politieagent elk soort werk moet kunnen en om promotie te maken worden ze veel overgeplaatst. Zo zijn ze 11 keer verhuisd in 12 jaar.
Elaine is verpleegster en werkt in het lokale ziekenhuis waar men 10 bedden heeft. Ze doet bevallingen, hartziekten, spoed,.... alles door elkaar. In Belgie kan je je een ziekenhuis zonder spoedgevallen niet meer indenken maar hier in deze kleine kustgemeenten is dat eerder regel dan uitzondering.
Elaine is ook een goede kokkin die geweldige pannekoeken kan maken. Men doet er hier lemonsyrup op. Leeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeekker.
Chuck vertelt me ook dat er 200km in het rond geen verkeerslichten heeft. (gewoon even ter informatie).
Omdat ik wat tijd over heb, heb ik vandaag ook Telegraph Cove bezocht. Dit is een dorpje dat ontstaan is rond een telegraafstation. Men had dit voornamelijk nodig om de communicatie fel te verbeteren in WO2 toen de westkust bedreigd leek door de Japanners. Men heeft toen ook in 9maanden de Alaskahighway gemaakt die ik later nog veel zal volgen.
De huizen hier zijn allemaal paalwoningen omdat er in de baai geen plaats is om op de grond te bouwen.

the first two weeks of cycling

2008-06-23T17:05:00.002+02:00

Hello everybody,

My cycling trip has really started and it was good.

Vancouver-Kettle Valley Trail-North Cascade NP-Seattle-Olympic NP-Victoria (vancouverisland)

Distance : 1659km

I finally left Vancouver on friday, june 6, when the weather wasnit to good. I already waited a day longer and visited the national museum of etnography.

I left together with Naomi, a local cyclist and hiker who i met. She leaves on Sunday to cycle through Canada. This is a testride for her. It is nice to ride with someone who knows the way and i really enjoied her company.

Naomi, thank you for cycling with me and i hope you have a great trip.

The first aim is the Kettle Valley Trail (KVT) which originally was a railway made for the goldrush in the late 19th century. When it became out of use it was turned into a trail for hikers, horses, cyclists,.... and some of it is a part of the official Trans Canada Trail.

On Sunday i cycle over the Cloquihalla pass (1200m) high. Till now i have had allways bad weather and now is no different. There is still snow and it is very cold. When i finally get to the top i enjoy a hot chocolademilk. (yes, Naomi, i am crazy enough to do this, you were smarter to avoid it).

Normally, after the pass there is a trail that leads you to the KVT but people tell me it will be snowed in for sure. 20km further i can go directly on the KVT. When i finally find it, it turns out there was a landslide and i have to turn back. I have to cycle 80 km around the mountains to get back on the trail.

The funny thing is that if you get over the pass the weather improves a lot. The mountains keep the rain and snow away and very soon i am in a semi-dessert region but still cold. I find this out on monday morning when i see ice on my tent and bicycle. When the sun starts shining it gets warmer and i enjoy the ride. Back in the mountains i see a lot of animals : deer, very small squirels, beautiful birds,.... They arent shy at all.

One thing is very disappointing : the local people use this trail for riding with there quads and that destroys the gravel. It becomes to hard to cycle and i return to the mainroad which still is beautifull.

On tuesday, june 10, i decide for cycling direct to the North Cascade NP and the USA. I met Dave. An american guy from Flagstaff, Arizona who cycled from there and wants reach the east coast of Canada. I will meet many more cyclist who are hoping to ride from coast to coast in Canada. We cycle together for the bigger part of the day. In the evening i have to go south to the USA. I cross the border in Osoyoos with very little problems.

In this region we see a lot of fruits and even some winegards. It is very beautifull.

To reach the North Cascade NP i have to pass Washington Pass (5477 feet). With a splendid headwind it is a hard thing to do. I finally reach the top. I need more than 4 hours and i just covered 40 km. Here i meet three other cyclist on there transcanadian trail but they are cycling for a charity. For Livestrong. Against cancer and named after Lance Armstrong, a famous cyclist which had cancer. Their website is www.crossamericabikeride.com

I reach the NP decide to do some hiking on Friday. At the start of the trail i meet Jordan and we hike together for most of the day. He stays up there while i go back.

The campsites here are totally different from those in Europe and i have to adapt. In Europe there is allways clean water and showers and mostly a shop where you can buy food. Here that is more of an exception. Even here there is a lot of snow and some trails are not open yet.

Because of the time limit and because there is also a lot of snow in Mount Rainier NP is decide to skip that and cycle through Seattle to the Olympic NP.

I try to meet Kam, a longdistance cyclist, but he isnit home. I still have a good time meeting Gill who gives me the place of a good friend on Vancouverisland where i can stay if i want.

The people are very openminded here and several times a day they will talk to me. So also on Monday when Hubert talks to me. He is from east-Germany and left the country in the 1960s.

He offers me to stay at his place and it is great. A hot shower, decent bed and a warm meal can do miracles.

On tuesday, on my way to Olympic NP, they advice me to take a cycle route on Lake Crescent. It is very beautifull but also very hard with steep descent very close to the lake. A lot of stones, hight roots,.... It is very good for mountainbiking but not for a heavy loaded bicycle as mine.

i will learn that people dont really know this way of travelling. Allthouhg there are more bikingfacilities than expected there is not a really cycling mentality like home.

On wednesday and thursday i go hiking in the NP. It is beautifull but also here i have a bit too little food with me. But i works out and i see my first black beer, two elk and a lot of other animals. It is also my first time in a rainforest and i like it. I am also very lucky. I am 4 days in or near the forest and have only 1 day a bit of rain. I have been wurse of back at home.

On friday i manage to visit Neah Beach and Cape Flattery. It is a Indianreservation and also the most NW point of the lower 48. The pacific ocean hits here the rocks and it gives wonderfull scenery, caves, birdcolonies and so on. I can cycle for almost 80 km directly along the coastline and i camp on the beach. It is great.

On saturday i take the ferry to Victoria on Vancouver-island. Today, monday, i will leave to Port Hardy where i take the ferry to Alaska.

Victoria is very beautifull and i see two times some live music. I stay with Adam, a guy i meet when i leave the ferry and he invites me to his home. He lives on a floathome. A home that stays on the sea. It sometimes shakes a bit but i like it. Adam is also a member of the canadian rowing team that goes to the Olympic games in Peking.

Adam, thank you very much for hosting me and i hope you win in Peking. (at least end before the Netherlands).

Victoria : vancouverisland

2008-06-22T22:14:00.002+02:00

Dag allemaal,

Het eerste echte bericht van mijn fietsreis.

Vancouver-Kettle Valley Trail-North Cascades NP-Seattle-Olympic NP-Victoria (Vancouver Island) : afstand 1659km

Ik ben dus op vrijdag, 6 juni, vertrokken uit Vancouver na veel aarzelen want het weer was niet geweldig en de voorspellingen ook niet. Wel wist ik dat het 20km inlands niet regende.

Ik ben samen met Naomi vertrokken. Zij beschouwt dit als een oefenig want op zondag vertrekt ze om Canada dwars door te fietsen : de zogenaande Transcanada Trail. Er is een officiele trail maar die volgt ze niet. Voor mij is het handig om met iemand te fietsen die de weg kent en zo vermijden we de grote wegen. Het is haar eerste fietstocht en ze is een beetje zenuwachtig en kijkt hoe ik mijn pakken heb geladen. We kunnen het goed vinden met elkaar en het afscheid na 20km is dan ook niet zo gemakkelijk. Vandaar moet ik dan langs de grote weg en helaas blijft die veel langer druk dan verwacht.

Mijn eerste doel is de Kettle Valley Trail. Dit was vroeger een spoorweg die aangelegd is naar aanleiding van de Goldrush eind 19de eeuw maar nu is het een trail waar je op mag fietsen, paardrijden, wandelen enz. Op zaterdag ben ik al voor de eerste keer verkeerd waardoor ik 10km moet terug fietsen.

Op zondag moet ik de Coquihalla Pass over (1200m) en hier komen de eerste moeilijkheden. Buiten het feit dat het lang bergop op is, is het weer ook hier zeer slecht. Het sneeuwt er soms zelfs wat uitzonderlijk is voor deze tijd van het jaar. Ik moet hier mijn winterhandschoenen aandoen en na meerdere uren afzien bereik ik de top waar ik gelukkig een warme chocomelk kan drinken en wat van mijn kleren kan drogen.

De KVT (kettle valley trail) start een km verder (eigenlijk is dit een verbindingstrail) maar men vertelt me dat die is ingesneewd. Ik kan 25km verder rechtsstreeks op de trail. Het eigenaardige is dat deze pass en het gebergte een groot deel van het slechte weer dat van de Grote Oceaan komt tegenhoudt en ik kom nu dus in beter weer. Helaas heeft men hier een zeer strenge winter gehad en dit betekent voor mij dat een deel van de trail niet bereikbaar is door een landverschuiving. Gevolg ik moet 80km omrijden (rond het gebergte) om er terug op te komen. Het is een hele mooie streek maar ik kan de trail niet volgen. Zoals ik al zei mag het gebruikt worden door iedereen en dus ook door quads die het wegoppervlak kapot rijden waardoor je er bijna niet kunt op fietsen. (wel met een mountainbike maar niet met een beladen toerfiets). Ik volg nu de kleinere weg langs de trail.

Op maandagochtend blijkt nog maar eens hoe koud het kan zijn, zeker als je in de buurt van water bent. Ik heb mijn tentje opgesteld op een houten platform boven een meertje en door het afkoelend effect van het water vind ik ijs op mijn tentje en op mijn zadel. Ook heb ik die nacht niet goed geslapen door de koude. Eens als de zon schijnt wordt het snel warmer en kan ik gen ieten. De dieren zijn hier veel minder schuw en ik zie er dan ook veel. Mini-eekhoorns, herten, dassen, marmotten,vele mooie vogels,...

Dinsdag besluit ik de trail niet meer te volgen maar rechtsstreeks naar de North Cascades te fietsen. Even later ontmoet ik Dave : hij is van Flagstaff, Arizona. Hij is naar Canada gefietst en wil nu Canada dwarsen. We fietsen de hele dag samen totdat ik savonds naar het zuiden moet waar de grensovergang is. Het is ook in deze streek (tussen Princeton en Osoyoos) waar we meerdere Baldeagles (visarenden die bekent zijn van TV) en het is ook een fruitstreek waar zelfs wijngaarden zijn. Door de beschermende functie van het gebergte is het hier semi-dessert.

Woensdag(11 juni) is mijn eerste volle dag in de US en ik zie al dadelijk westernachtige stadjes en ook een jeugdbaseball ploeg in een trainings sessie.

Donderdag is een zware dag. Ik moet de Rainy en de WashingtonPass (5477feet) over. Het weer is nu beter maar ik heb een tegenwind. Uiteindelijk doe ik meer dan 4u over 40km. Ook hier fiets ik tussen sneeuw maar het is warm genoeg om er geen last van te hebben. Op deze pass ontmoet ik 3 amerikaanse fietsers die fietsen voor een goed doel nl tegen kanker. Hun website is www.crossamericabikeride.blogspot.com en het is voor Livestrong : genoend naar Lance Armstrong de beroende coureur die kanker heeft gehad en daarna de Tour de France won.

Ik bereik de North Cascades en besluit om op vrijdag te hiken. Ik ontmoet Jordan aan het begin van de trail en we wandelen een groot deel van de dag samen. Hij kampeert in de bergen terwijl ik terug ga naar de kampplaats aan het begin. De meeste kampplaatsen zijn heel primitief : een stuk grond om je tent op te zetten en een tafel. Geen water, geen douches. Op de trails is er zelfs geen tafel enkel een WCkotje (ook zonder stromend water). Afhankelijk van wie dit uitbaat, vraagt men zelfs hier geld voor tot 15 dollar per persoon. Natuurlijk zijn er privecampings met douches enz maar die zijn bestemd voor de RV (recreation vehicels : motorhomes) en deze zijn ver buiten de NP. Ook hier zijn nog heel wat trails gesloten owv de sneeuw.

In het weekend besluit ik rechtsstreeks naar Olympic NP te gaan en niet via Mount RainierNP omdat dit ook in een gebergte ligt (je kunt er gletschers bekijken) maar ook hier is er nog veel sneeuw. Olympic NP is bekend om zijn gematigd regenwoud.

Ik moet nu echter door Seattle fietsen omdat daar de ferry is. Gelukkig ontmoet ik Zeb, een lokale fietser die me via een fietspad langs het meer tot bijna in het centrum brengt.

Ik hoopte hier een langeafstandfietser Kam te ontmoeten maar hij is niet thuis. Ook is hier veel volk omdat het het eerste weekend is met goed weer. De jeugdherberg is volzet. Ik blijf er enkele uren en ontmoet Jill en haar 3 vrienden. Het is een aangenaam gesprek en ze geeft me een adres op Vancouver island waar ik kan logeren indien gewenst.

Hier verlies ik ook mijn portefeuille maar ik kan hem gelukkig een half uur later weer vinden. Dit is me wel schrikken.

Het gebeurt regelmatig dat men me aanspreek. Zeker 2 a 3 maal per dag en vraagt wat ik doe. Zo ook op maandag en uiteindelijk blijf ik logeren bij Hubert, een ingeweken oostduitser. Een lange hete douche na 10 dagen kamperen doet wonderen.

Op de touristinfo raadt men mij aan een fietsroute te volgen langs het lake Crescent. Nu blijkt weeral dat men alleen mountainbiken kent en niet lange afstandfietsen. Het is een zeer mooie maar ook zeer moeilijk fietspad met steile afdalingen vlak langs het meer, rotsen enz. Gelukkig is het maar 5km.

Ik nader hier het Olympic NP en het regenwoud en ja, voor de eerste keer gedurende een week heb ik regen. Echter niet veel ook niet naar Belgische normen.

Op woensdag en donderdag hike ik in het park waar ik vrij onverwacht mijn eerste zwarte beer zie. Hij staat midden op het pad ca 80m voor mij. Ik neem een foto, helaas bukt hij zich juist en lukt het niet zo goed. Hij verwijdert zich als ik roep en in mijn handen klap zoals aanbevolen door de rangers.

Ook zie ik nog twee "elk". Dit is een soort hert dat zo groot wordt als een paard maar nog altijd kleiner is dan de Moose verder in het noorden. Moose is wat wij een eland noemen, voor elk ken ik het nederlandse woord niet.

Ik heb ontzettend veel geluk met het weer. 4 dagen in of nabij een regenwoud en maar 1dag een beetje regen. Ik heb het in Belgie al slechter geweten.

Vrijdag bezoek ik het Neah Bay indianenreservaat en ook Cape Flattery. Het meest noordwestelijk punt van de Lower 48. Hier botst de Grote of Pacific Oceaan op de rotsklippen wat mooie grotten ed meer teweeg brengt. Het is indrukwekkend. Ik hoop straks fotos te kunnen toevoegen maar nu moet ik weg. Victoria bezichtigen.

groeten,

nico

lugage

2008-06-04T19:14:00.002+02:00

hello everybody,

My lugage problems are solved allthough it took longer than expected. They didnit arrive on monday but on tuesday but there was no damage.
I met Liesbeth and Naomi. They both gave me great advice. Naomi may company me for a few hours when i leave this city. My intentions is to start tomorrow (thursday) if wheather permits me.

I ll go to the Cascades, Mount Rainier and Olympic NP making a wide turn so i can go to Vancouver Island where i will hopefully arrive in two weeks. I ll post again then.

greetings,

nico

bagage

2008-06-04T18:55:00.003+02:00

dag allemaal,

Mijn bagage is maandag dan toch niet gekomen. Heb er eerst voormiddag op zitten wachten. Later bleek dat ze anderhalf uur te laat waren maar toen was ik al in de stad. We spraken af dat ze dan s avonds tussen 6 en 9u konden leveren. Ik heb hiervoor een ontmoeting met Sandra afgezegd en no-show. Om 23u belden ze dat ze smorgens kwamen vanaf 8u.
Om 7u45 waren ze er al. Ze hebben mijn host wakker gebeld. Eerder om 5u30 was die al eens wakker gebeld door een gast die dit weekend komt maar die te weinig rekening houd met tijdzones. Het was hier dus leuke boel maar ik was heel enthousiast want buiten een licht verbogen spatbord was er niets aan. Heb ondertussen een 10km gefietst.

Later die dag heb ik Liesbeth ontmoet die hier in de toeristische sector werkt. Ze heeft ook in Alaska en Canada rondgetrokken. Ik heb hier dus veel goede informatie gekregen.

Verder sprak ik met Naomi die zondag vertrekt voor een transcanadese fietstocht. Zij heeft me naar enkele goede winkels gestuurd en misschien fietst ze een stukje mee als ik vertrek. De materiaal aankopen zijn bijna rond.

De bedoeling is nu om morgen (donderdag) te vertrekken als het weer dat toelaat.
Ik fiets dan naar het Cascade NP, vervolgens naar Mount Rainier en Olympic NP.
Deze liggen alle in de staat Washington in de USA. Ik maak hier eigenlijk een halve cirkel om dan naar VancouverIsland te gaan. (Dit is eigenlijk een proefritje om mijn nieuw materiaal uit te testen.) Ik hoop daar over 14d te zijn en dan mail ik opnieuw.

groeten,

nico

canada : vancouver

2008-06-02T20:03:00.002+02:00

Hello everybody,

My first english message of this trip.
Saturday i arrived well here in Vancouver. I had a pleasant fligth where i met Francesca and Marco. An italian couple that also travels to Vancouverisland and Alaska. We had a nice conversation and i made some new friends. I hope that i one day can honour their offer to let me stay in Milan. Francesca and Marco, if you ever come to Belgium, you are very wellcome in my house.

After we said goodbye, i went all wrong for me. My one piece off lugage and my bicycle were nowhere to be seen. Pretty fast i learned that one of them was still in Frankfurt but they didnit know which and the other was one big question.
On sunday i called and they told me that the piece in Frankfurt would arrive on Monday. In the afternoon i heard that my bagage was found and that they will bring it here. I am waiting for it now and they have only 50 minutes left so thums up please. So it was my bicycle that was left in Frankfurt and hopefully it arrives today and after that they will call to ask when they can deliver it.

Right now i am also bying some equipment for my trip. I thought i would be cheaper here but i havent found any bargains yet.

The better news is that i met Linda, an canadian born cyclist, and she has given me a few tips. Unfortunately she didnit cycled the areas that i will but it was still interesting.
Tonight i see Sandra. She is from the Netherlands but lives here and cycles also. Maybe i will meet Liesbeth also a cyclist and from the Netherlands. Both are friends from Ivo who i met in Russia a couple years ago. I think i will be very interesting.

So this is it for now. I like it when you react on these messages. Any advice, tips or sympathy is very appriciated.

many greetings,

nico

Canada : Vancouver

2008-06-02T19:22:00.004+02:00

Dag allemaal,

De reis was goed begonnen. Heel goed op tijd in Zaventem. Geen problemen met de checkinn met de fiets. Vlotte vlucht naar Frankfurt. Rustig de tijd om over te stappen. Ik zie nog dat ze mijn fiets voorzichtig uitladen in Frankfurt en ik denk ja, dat is in orde.

Op de vlucht naar Vancouver die zo maar even 11u duurt, moet ik langs de Italiaanse Francesca zitten. Zij gaat samen met haar vriend rondtrekken in Alaska en BC (britisch Columbia). Dit wordt een aangenaam gesprek. Ook met haar vriend Marco klikt het. Dus hoewel ik maar heel beperkte beenruimte heb en er weining mogelijkheid is om te wandelen wordt het dus wel een leuke vlucht.

In Vancouver ben ik zo door de checkout en neem afscheid van Francesca en Marco. En dan begint het. Mijn enig stuk bagage komt niet op de band. Ook mijn fiets is nergens te bekennen.
Als ik meer uitleg vraag en dat rapporteer krijg ik snel te horen dat 1 stuk nog in Frankfurt is maar van het 2de stuk bagage weet men niets.
Zondagochtend bel ik en weet men mij te zeggen dat 1 stuk op maandag zal toekomen maar men weet niet welk. Namiddag belt men mij (eigenlijk mijn gastheer) en wordt er de afspraak gemaakt dat vandaag (maandag) in de voormiddag mijn bagage (niet mijn fiets) hier zal geleverd worden. Ik ben daar nu dus op aan het wachten. Ze hebben nog 1,5u. Duim voor mij aub.
Namiddag zal men normaal ook bellen ivm mijn fiets. Hopelijk kan dat ook snel opgelost worden.
En dan gaat ne mens op reis om te ontstressen. Heb daar bij momenten nog niet veel van gemerkt.

Ondertussen zoek ik hier naar nog wat materiaal dat ik hier wou kopen omdat het hier goedkoper zou zijn. Probleem is wel dat ik de amerikaanse merken niet ken en dus niet weet wat goed is. De europese merken die ik wel ken zijn verschrikkelijk duur. Echte koopjes heb ik nog niet gevonden.

Ik heb ook al met Linda gesproken. Dat is een canadese die regelmatig fietst. Helaas heeft ze niet echt de regio gedaan die ik wel doen. Maar het was wel leuk.
Deze avond zie ik Sandra. Zij is een Nederlandse die met een Canadees getrouwd is en ook graag fietst. Hopelijk wordt dat ook interessant. Met wat geluk zal ik ook Liesbeth spreken. Ook een Nederlandse die hier woont en werkt. Beiden zijn kennissen van Ivo die ik enkele jaren geleden in Rusland op mijn reis heb leren kennen. Hij is dan weer getrouwd met een Canadese en heeft hier een tijdje gewoond.

Ik heb gisteren hier een tijdje rondgelopen.Het is een drukke stad. Niet echt naar mijn smaak (tja, welke stad is dat wel) maar ze hebben wel enkele leuke parken.
Ik hoop het nog wat verder te kunnen verkennen zodra mijn bagage en materiaal aankopen in orde zijn.

Ik begin stilaan over mijn jetlag te komen. Zaterdagavond viel ik tijdens een gesprek met mijn gastvrouw in slaap.

Zo dat was voorlopig alles. Laat de reacties maar komen.

groeten,

nico

de reisroute

2008-05-29T17:41:00.000+02:00

de reisroute is opgebouwd rond de National Parks (afgekort NP). Het zijn grote natuurparken en soms ook indianenreservaten.

Mijn reisroute 2 :

Ik vlieg naar Vancouver

Cascades National Park.
Mount Rainier NP
Olympic NP

Vancouver Island met de West Coast Trail in Pacific Rim National Park met een bezoek aan het orca sanctuary.

Inlandpassage tot Skagway : met een stop in Ketchikan om een museum van de native Americans te zien.

Kluane NP

Anchorage met Denali NP

Fairbanks via Delta Junction, Tetlinjunction en Taylor highway to the Top of the Worldhighway. Van hieruit via de Klondike Highway tot White Horse. Als het mogelijk is ook een tocht langs de Cassier HW.

Jasper NP and Banff NP in Zuid Canada.

In the USA
Glacier NP
Yellowstone NP
Yosemite NP
Kings Canyon NP
Death Valley
Las Vegas with the Hoover Dam
Grand Canyon NP met ev trail.
Sequoia NP
Bryce en Zion NP
Lake Powel
Natural Bridges
Monument Valley
Petriefied Forest NP

Ik wil ook graag het Joshua Tree NP bezoeken maar dit is iets uit de richting en vermoedelijk zal ik geen tijd voor hebben omdat de winter er aan komt .

het begin

2008-05-25T21:01:00.000+02:00

dag allemaal,

op zondagavond 25 mei is deze blog aangemaakt ifv mijn Amerika reis.

De bedoeling is dat iedereen die wil mijn reis met verhalen en foto's kan volgen gedurende het volgend jaar.

groeten,

nico